เขาหาว่าผมเป็นเซียน

บทที่ 40:ลิขสิทธิ์ปราณและการทำ “สัญญาแห่งเต๋า”เมื่อโลกเซียนรู้จักคำว่า “ลิขสิทธิ์”

ความสำเร็จของ Xianflix และเครื่องกำเนิดเสียงเซียนทำให้สำนักไม่สนใจอะไรเลยรวยจนหินปราณล้นโกดัง
แต่สิ่งที่หลินเฟยไม่เคยคาดคิดคือ…

ความวุ่นวายทางกฎหมายที่มาพร้อมกับความนิยมระดับจักรวาล

มู่หาน (ฝ่าย IT + กฎหมายจำเป็น)พุ่งเข้ามาเหมือนโดรนปราณเสียการควบคุม

“ท่านอาจารย์!! เราถูกฟ้องค่ะ!!เป็นคดีลิขสิทธิ์ปราณระดับสวรรค์!”

หลินเฟยที่กำลังนอนดู Xianflix พร้อมโค้กเซียนถึงกับชะงัก
“ฟ้อง? ใครฟ้อง? ฉันล้างจานก็ยังไม่ได้ทำเลยนะ!”

มู่หานม้วนหนังสือปราณขึ้นโชว์

“สำนักเทพดนตรีแห่งอัญมณีฟ้าค่ะ!
พวกเขาบอกว่า ‘เสียงฝนปราณสงบ’ ของเราลอกลายเซ็นปราณเฉพาะของพวกเขา
และต้องการค่าเสียหายหนึ่งพันล้านหินปราณ!”

หลินเฟยผงะ

“เสียงฝน? ลอกลายเซ็นปราณ? นี่พวกเขาคิดว่าฝนมีลิขสิทธิ์ด้วยเหรอ!?”

■ ระบบลิขสิทธิ์ปราณ

มู่หานเริ่มอธิบายอย่างจริงจังเหมือนนักกฎหมายใน SiliconValley

► “ลิขสิทธิ์ปราณ (Qi Copyright)” คืออะไร?

·        คือสิทธิ์ที่เจ้าของ “ลายปราณเฉพาะ”สามารถอ้างได้ว่าเสียง–ภาพ–กลิ่นปราณบางอย่างเป็น “ทรัพย์สินทางพลังวิญญาณ”

·        สำนักงานผู้คุ้มครองปัญญาปราณ (QIPO)เป็นผู้ดูแล

·        หากคลื่นปราณที่ใช้“ใกล้เคียงมากเกินไป” กับต้นฉบับ = ละเมิด!

หลงไห่แทรกขึ้นมาแบบโงงง

“เสียงฝน… ก็ต้องเหมือนกันสิทุกภพ… ไม่งั้นมันเป็นเสียงอะไร?”

อี้หานอธิบายด้วยท่าทางของคนชอบหาเงิน

“ไม่หรอกหลงไห่… คนบางกลุ่มชอบผูกขาดธรรมชาติ
เหมือนโลกเดิมของท่านอาจารย์นั่นแหละมีคนฟ้องปลาวาฬว่าลอกเสียงเพลงมนุษย์ก็มี!”

หลินเฟยตาโต
“เออจริงด้วย… โลกเดิมมันบ้าแบบนั้นจริง…”

■ การประชุมเซียนซูม

หลินเฟยประกาศทันที

“เปิด XianZoom! เรียกพวกนั้นมาประชุม!
ฉันจะคุยกับพวกเขาแบบไม่จ่ายสักก้อน!”

มู่หานติดตั้งซูมปราณ
กงซุนอี้เสริมแผงลด latency
AI Immortal ประสานคลื่นปราณให้เสียงคมชัดแบบ UltraHD

ไม่นาน อวตารผู้แทนจาก “สำนักเทพดนตรีแห่งอัญมณีฟ้า” ก็ปรากฏ
ชายผมฟ้ารูปหล่อ สวมชุดที่ดูเหมือนศิลปินอินดี้ยุคใหม่ที่ไปฝึกโยคะบนภูเขา

เขาแนะนำตัวเองด้วยเสียงสูงแบบนักร้องโอเปร่า

“เราคือ ปรมาจารย์ชิ่งหวาง แห่งลายปราณดนตรีฟ้า
ผู้ประพันธ์คลื่นฝนระดับเทพที่ใช้บรรลุธรรมได้!”

หลินเฟยเบ้หน้า
“เหรอ? แล้วฝนของนายต่างจากฝนจริงยังไง?”

ชิ่งหวางยืนขึ้นอย่างภาคภูมิ

“เสียงฝนของพวกท่านมีกระบวนท่า ‘ตึ๋ง-ตึง-ตึง’
ซึ่งเหมือน 92.7% กับบทประพันธ์‘ฝนโปรยพรำนิรันดร์ฟ้า’ ของเรา!”

หลินเฟยเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะตอบแบบประชุมบอร์ดบริษัทสตาร์ทอัพ:

“โอ้โห…โลกนี้ชักจะเหมือนโลกเดิมเข้าไปทุกทีแล้ว!”

หลงไห่กระซิบกับหลี่ซาน:

“เจ้านั่นกล่าวหาว่าเสียงฝนของท่านอาจารย์ ‘ศักดิ์สิทธิ์เกินไป’
จนไปทับกับเสียงฝนของพวกเขา!”

หลี่ซานตีความทันที:

“ดังนั้น… การฟ้องร้องครั้งนี้คือ
การประกาศว่า ‘เสียงฝนท่านอาจารย์บริสุทธิ์เหนือสวรรค์’ ใช่ไหม?”

อี้หานพยักหน้า:

“ถูกต้อง! นี่เป็นการยอมรับแบบอ้อมๆ
ว่าเสียงฝนของเราเป็นเสียงฝนระดับจักรพรรดิ!”

ขณะที่หลินเฟยคิด:
“มันไม่ใช่เรื่องดี!!”

■ การตอบโต้แบบบรรพกาล

หลินเฟยกอดอกแล้วพูดว่า:

“ตกลง… ดังนั้นพวกนายกำลังฟ้องฉัน
เพราะเสียงฝนมันเหมือนของนาย? ถูกไหม?”

ชิ่งหวาง: “ใช่!”

หลินเฟยยิ้มมุมปาก:

“งั้นนายคิดว่าเสียงฝนในโลกเซียนเป็นของใครก่อนล่ะ?”

ชิ่งหวางชะงัก
หลินเฟยพูดต่อ:

“โลกสร้างก่อน หรือสำนักนายสร้างก่อน?”
“ถ้าเสียงฝนเป็นสมบัติธรรมชาติ…
ฉันต้องถือว่า ‘พวกนายลอกโลก’ ก่อนนะสิ?”

ทุกคนในห้องประชุมเซียนซูมร้อง "โอ๊วววว!"

AI Immortal ประมวลผล:
“อาร์กิวเมนต์ทรงพลัง9/10 คะแนน”

■ แต่แล้ว…

ชิ่งหวางยิ้มอย่างมีชัย:

“ก็จริง… เสียงฝนเป็นของโลก
แต่เราได้จดทะเบียน ‘สัญญาธรรมชาติ’ กับสวรรค์แล้ว!”

หลินเฟย: “….จดทะเบียนอะไรนะ?”

ชิ่งหวางยื่นสัญญาขึ้นมา
บนปกเขียนว่า:

“Natural SignatureAgreement (NSA)”

หลินเฟยร้อง:

“จ๊าก!นี่มันเหมือน DigitalRights Management (DRM) ของโลกเดิมเลย!!
พวกนายไปทำ DRM กับธรรมชาติ?!”

มู่หานอธิบายเบา ๆ:

“ท่านอาจารย์… ตอนนี้สวรรค์มีระบบป้องกันการคัดลอกปราณแล้วนะคะ
เขาเรียกมันว่า ‘Cloud Qi Licensing’…”

หลินเฟย:
“นี่มัน Apple? หรือ Adobe? หรือกองทัพเทพกันแน่เนี่ย!?”

■ การลงเอยด้วย “สัญญาแห่งเต๋า”

หลังจากเจรจายืดเยื้อหลายชั่วยาม
ชิ่งหวางเสนอ:

“เราตกลงได้ ถ้าพวกเจ้าทำ สัญญาแห่งเต๋า
ระบุให้ชัดว่าเสียงฝนปราณของเราเป็นของเรา
ส่วนของพวกเจ้าต้องมีความถี่เฉพาะตัวต่างหาก!”

หลินเฟยขบคิดครู่หนึ่ง
ก่อนจะประกาศ:

“ตกลง!แต่เสียงฝนของฉันจะต้องดีกว่า!
ฉันจะสร้างเสียงฝนเวอร์ชัน8K UltraImmortal HD!”

ชิ่งหวางตะโกน:

“หาา!? ฝน 8K!?”

หลงไห่ตีความทันที:

“ท่านอาจารย์กำลังปฏิวัติ ‘อุตสาหกรรมเสียงฝน’
เปลี่ยนจากฝนธรรมดา → ฝนระดับจักรพรรดิ!!”

มู่หานรีบจดบันทึก:

“ฉันจะเรียกระบบนี้ว่า Rain Noise 2.0 ค่ะ!”

กงซุนอี้เตรียมเครื่องมือทันที:

“เดี๋ยวข้าจะผูกคลื่นปราณใหม่ให้ฝนของท่านอาจารย์ไพเราะกว่าเดิม
ในความถี่ที่ยังไม่เคยมีผู้ใดค้นพบ!”

Xianflix พร้อมปล่อยอัลบั้มใหม่ทันที:

“ASMR ฝนเซียนเวอร์ชันไม่ละเมิดลิขสิทธิ์”

เมื่อธรรมชาติก็ต้องมีลิขสิทธิ์

สุดท้ายหลินเฟยเซ็น “สัญญาแห่งเต๋า”
ระบุอย่างเป็นทางการว่า:

·        เสียงฝนธรรมชาติ → ของโลก

·        เสียงฝนเวอร์ชัน 1.0 → ของสำนักอัญมณีฟ้า

·        เสียงฝนเวอร์ชัน 2.0 → ของสำนักไม่สนใจอะไรเลย

·        บังคับทุกภพต้องใช้ระบบตรวจสอบปราณก่อนเปิดเสียงฝน(!)

ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วโลกเซียนแสดงความเห็น:

“เสียงฝนมีลิขสิทธิ์… โลกนี้เริ่มจะบ้าตามท่านอาจารย์ไปหมดแล้ว…”

และหลินเฟยก็ประกาศอย่างภาคภูมิใจ:

“จากนี้ไป…เสียงฝนของฉัน! ของแท้! ไม่มีละเมิด!”

แต่เขาไม่รู้เลยว่า…
เสียงฝนเวอร์ชัน 2.0 ของเขา
กำลังสร้าง ภัยใหม่ที่ใหญ่กว่าคดีลิขสิทธิ์หลายเท่า…