ตอนที่ 6
หวังอ้ายเยว่ ที่มองสีหน้าใเมื่อเห็นหน้าของเธอจึงได้รอบยิ้มออกมาเป็อย่างที่เธอคิดเอาไว้จริงๆ ด้วย เพื่อนคนนี้ล่อลวงเธอให้ออกจากบ้าน แต่พอลับหลังเธอกลับแอบมาดักพบสามีของเธอ วันนี้เองก็คงจะทำเหมือนเดิมสินะ และคงจะแปลกใจที่คนที่เจอกับไม่ใช่สามีของเธอแต่กลับเป็เธอเสียได้
"ใช้ฉันเอง มีอะไรหรือ ทำไมถึงได้ทำหน้าแตกตื่นอย่างนั้นกัน เห็นฉันทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นล่ะ"
เธอมองหน้าที่ดูตลกของคนที่ได้ชื่อว่าเป็เพื่อนรัก ไม่รู้ตอนนี้ในใจกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทำหน้าอย่างนั้นออกมา
"เธอมาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นหรือ"
หลังจากที่คุมสติของตัวเองให้กลับมาได้แล้ว จึงได้ถามเพื่อนกลับไปทันที วันนี้เธอมารอดักพบพี่หลีิ่เหมือนเช่นทุกวัน แต่รอนานแล้วก็ไม่เห็นว่าเขาจะกลับมากินอาหารที่บ้านเหมือนทุกวันเสียที จึงได้ยืนรออยู่นานแล้ว
"ฉันก็เอาข้าวมาส่งให้สามีของฉันนะสิ ว่าแต่เธอเถอะมายืนรอใครอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าเธอจะแอบมีคนรักโดยไม่ให้ครอบครัวรู้หรอกนะ หรือว่าเธอจะไปแอบคบกับคนที่มีภรรยาแล้วอย่างนั้นหรือ ไม่ได้นะเธอจะทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าเป็อย่างนั้นพ่อแม่ของเธอได้อายชาวบ้านตายเลย"
หวังอ้ายเยว่ มองสีหน้าที่ซีดเผือดของเพื่อนอย่างนึกสนุก พร้อมทั้งแอบจิกกัดเพื่อนรักสักเล็กน้อย อยากจะดูหน้าของเพื่อนสักหน่อยว่าจะเก็บอาการเอาไว้ได้หรือเปล่า ถ้าพูดตรงจุดอย่างนี้
"เธอจะบ้าหรืออย่างไรกัน ถ้าใครมาได้ยินจะได้เอาฉันไปพูดในทางเสียหายกันพอดี ฉันจะไปมีใครได้อย่างไรกัน ฉันแค่กำลังคิดว่าจะไปหาพ่อกลับแม่หรือว่าจะกลับไปหาพวกเพื่อนดีเท่านั้นเอง ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดเสียหน่อย"
บอกพร้อมทั้งมองหน้าหวังอ้ายเยว่ อย่างสำรวจ เพื่อที่จะดูว่าอีกฝ่าย้าพูดจริงหรือพูดเล่น แต่กลับเห็นเพียงใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนเป็เื่ที่พูดเล่นเสียมากกว่าจึงได้รอบถอนหายใจออกมา พลางคิดไปว่าน้ำหน้าอย่างเพื่อนของเธอนั้นโง่จะตาย ไม่มีทางรู้ในสิ่งที่เธอทำได้หรอก น่าจะเป็ความบังเอิญมากกว่า
"อืม...เป็อย่างนั้นก็ดีแล้ว ฉันเห็นเธอทำตัวลับๆ ล่อๆ น่ะ คิดว่ามีอะไร้าปิดบังเสียอีก"
"แล้ววันนี้ทำไมเธอต้องลำบากทำอาหารไปส่งสามีด้วยล่ะ ปกติเขากลับมาทำอาหารกินเองไม่ใช่หรือ" ถามด้วยความอยากรู้ และไม่้าให้เป็อย่างนี้อีกด้วย
"ทำไมเธอถึงรู้เื่ของสามีของฉันมากจังเลย รู้แม้กระทั่งเขากลับไปทำอาหารกินเองอีกด้วย"
อยากรู้นักว่าจะตอบว่าอย่างไร ไม่ใช่ว่าตามไปแอบดูสามีของเธอที่บ้านอย่างนั้นหรือ จะเป็ผู้หญิงที่น่ากลัวเกินไปแล้ว
"ฉันเพียงแต่เดาเอาเท่านั้น ก็เธออยู่กับพวกฉันเกือบทั้งวัน จะมีเวลากลับไปทำอาหารได้อย่างไรจริงไหม"
ทำไมคำถามแต่ละคำถาม มันถึงได้จี้จุด จนทำให้เราไม่สามารถที่จะตอบคำถามได้เต็มปากเต็มคำเลยนะ แต่มองอย่างไรแล้วก็ไม่เห็นจะทำหน้าเหมือนรู้เื่เลยสักนิดเดียว คงจะเป็เราที่คิดไปเองมากกว่า
"อืม...มันก็จริงของเธอ อย่างนั้นฉันกลับบ้านก่อนดีกว่านะ"
"เธอไม่ไปหาพวกเราอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าทำงานหมดแล้วไม่ใช่หรือ"
"ไม่ไปแล้วล่ะ ฉันต้องทำอย่างอื่นอีก ขอตัวก่อนนะ ไปกันเถอะลูก"
"ค่ะแม่"
ส่วนคนที่ยืนอยู่นั้นได้แต่มองตามสองแม่ลูกไปด้วยความไม่พอใจ ที่วันนี้ไม่เป็อย่างที่เธอ้าเลยสักนิดเดียว แม้แต่จะเจอหน้ากับพี่หลีิ่ก็ยังไม่เจออีก ยังจะมาเจอกับคนที่ไม่้าที่จะเจอเสียอีก
ฉิงซูลี่หลังจากที่สองแม่ลูกเดินไปจนลับสายตาแล้ว เธอไม่ได้กลับไปหากลุ่มเพื่อนแต่อย่างไร แต่เดินตรงไปหาลูกพี่ลูกน้องกัน ที่เธอเห็นว่าเดินกลับบ้านไปแล้ว ตอนนี้เธอ้าที่จะคุยกับใครสักคนและคนที่คุยนั้นก็ต้องเป็คนที่ไม่ชอบหวังอ้ายเยว่เหมือนกัน
เมื่อเดินมาถึงบ้านของพี่ฉิงเยว่ฉี ก็เห็นว่านั่งหน้าตาไม่สู้ดีนักอยู่ ไม่รู้ว่าใครไปทำให้พอใจอย่างนั้นเหมือนกัน
"พี่เยว่ฉี เป็อะไรอย่างนั้นหรือคะ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนไม่พอใจใครมาอย่างนั้นล่ะ" ถามออกไปด้วยความเป้นห่วง
"จะเป็ใครล่ะ ถ้าไม่ใช่สะใภ้รอง"
เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องเดินเข้ามา เธอที่กำลังหาคนระบายอยู่จึงได้พูดออกไปทันทีด้วยความไม่พอใจ
"อ้ายเยว่ทำอะไรให้พี่อย่างนั้นหรือคะ"
"จะอะไรเสียอีกล่ะ พี่แค่พูดเื่ที่สะใภ้รองทำหน้าที่ได้ไม่ดี ก็เลยอยากให้เลิกกัน จะได้ให้น้องรองหาภรรยาคนใหม่ที่ดีกว่าเก่า ที่ไหนได้กลับถูกย้อนกลับมาได้เจ็บแสบจริง"
เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองถูกว่ากลับก็รู้สึกไม่พอใจ ไม่คิดว่าสะใภ้รองที่เป็คนที่คิดได้ช้าจะสามารถตอบกลับได้อย่างรวดเร็วอย่างนั้นกัน
"มันก็จริงอย่างที่พี่เยว่ฉีพูดไม่ใช่หรือคะ ในเมื่อทำหน้าที่ไม่ดีก็ควรที่จะให้คนอื่นเป็คนดูแล เป็เื่ที่ถูกต้องที่สุดแล้ว" เธอเองก็อยากที่จะให้เป็อย่างนั้น เพราะเธอนี่ล่ะจะเป็คนที่จะไปอยู่ตรงนั้นแทนเสียเองเลย
"ใช่ไหมล่ะ เธอเองก็คิดเหมือนกับพี่ แต่สะใภ้รองบอกให้พี่เอาผู้หญิงที่ดีคนนั้นให้สามีของพี่แทนนี่สิ เจ็บใจนัก มีอย่างที่ไหนเป็สะใภ้รองที่นิสัยไม่ดีไม่ใช่เป็พี่เสียหน่อย" พูดอย่างคนที่คิดว่าตัวเองดี แต่คนอื่นไม่ดีกว่าตัวเอง
"ร้ายกาจมากเลยค่ะ แล้วพี่ยอมหรือคะ"
"พี่เองก็ไม่ยอมหรอก แต่แม่สามีเข้ามาเสียก่อน มาหาว่าพี่ยุ่งเื่ครอบครัวคนอื่นเสียอย่างนั้น สามีของพี่เองก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แล้วจะให้พี่ทำอย่างไรได้ ได้แต่นิ่งเงียบเท่านั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ ถึงได้มานั่งอยู่อย่างนี้อย่างไรล่ะ"
เธออยากที่จะด่ากลับไปให้มากกว่านี้ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำไมทุกคนถึงได้มองไม่ออกกันนะว่าสะใภ้รองไม่มีอะไรดีสักอย่าง ทำอะไรก็ไม่ได้เื่ น้องรองเองก็ไม่รู้ว่าทนเมียของตัวเองได้อย่างไรกัน เหนื่อยกับงานแล้วยังต้องมาเหนื่อยกับงานที่บ้านอีก
"แม่สามีของพี่ลำเอียงเกินไปแล้ว ทำไมถึงได้รักลูกสะใภ้ไม่มีอะไรดีคนนั้นกัน ไม่เห็นหรือว่าเธอไม่มีอะไรดีสักอย่าง แต่กลับไม่ว่าอะไรเลย แต่กลับมาว่าสะใภ้อย่างพี่แทน พวกเขาต้องเข้าข้างพี่ถึงจะถูก"
เธอพูดใส่ไฟนิดๆ เพราะอยากให้พี่สาวคนนี้ช่วยยุยงแม่สามีให้เกลียดลูกสะใภ้คนรองเพื่อจะได้พูดเื่หย่ากับลูกชาย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย
"นั่นน่ะสิ ลำเอียงเกินไปแล้ว ทั้งๆ ที่ต้องอยู่กับลูกสะใภ้อย่างพี่ ไม่ใช่ลูกสะใภ้รองเสียหน่อย แต่กลับไม่เข้าข้างพี่เลยเจ็บใจนัก"
"อืม พี่คงต้องทำใจยอมรับแล้วล่ะ ว่าพี่เป็สะใภ้ที่แม่ผัวไม่รัก"
"ใครจะไปยอมกัน คอยดูนะ จะหาทางทำให้สะใภ้รองหย่ากับน้องสามีให้ได้เลย"
"จริงหรือคะ"
"แน่นอนสิ"
เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ ในเมื่อไม่ถูกชะตากัน แล้วทำไมถึงจะดีกว่าพี่สะใภ้อย่างเธอได้อย่างไร อยากรู้นักว่าถ้าน้องรองขอหย่าจะมีหน้ามาเถียงเธออย่างที่เป็อยู่หรือเปล่า
( ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ )
125
