เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ตอนที่12 วันสัมภาษณ์งานวันนี้ทั้งวันฉันเปิดดูเว็บไซต์หางาน แล้วก็ดันไปเจอบริษัทใหญ่ที่พี่มาวินกับน้ำตาลทำงานอยู่กำลังรับสมัครตำแหน่งเลขาผู้บริหาร เงินเดือนสูงมาก แล้วในหัวมันก็คิดเรื่องการแก้แค้นขึ้นมาดื้อๆเลยฉันรีบกดมือถือโทรหาคุณเมฆทันทีก่อนที่เขาจะหางานที่บริษัทอื่นให้ฉัน“ฮัลโหล คุณเมฆคะ นิชามีบริษัทที่อยากเข้าทำงานแล้วค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและฉันก็เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทนี้ให้คุณเมฆฟัง แต่แปลกที่คุณเมฆกลับไม่รู้สึกแปลกใจหรือห้ามฉันเลยทั้งๆที่บริษัทนี้ค่อนข้างใหญ่โตรับคนเข้าทำงานยากมาก คือต้องเก่งจริงๆและยิ่งตำแหน่งเลขาผู้บริหารแล้ว ยิ่งต้องเจองานหินแน่ๆ“คุณแน่ใจหรอว่าจะสมัครงานบริษัทนี้ ผมพอได้ยินชื่อเสียงบริษัทนี้มาบ้าง เขาค่อนข้างรับคนเก่งๆหัวกะทิทั้งนั้นนะ คุณจะไหวหรอ” คุณเมฆย้ำถามฉัน“แน่ใจค่ะ นิชาจะพยายามให้ถึงที่สุด อีกอย่างสองคนนั้นก็ทำงานที่บริษัทนี้ด้วย นิชายิ่งต้องทำให้ได้” ฉันยืนยันเสียงแข็ง“งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณทำได้” สองวันผ่านไปหลังจากที่คุณเมฆเปิดทางให้ ฉันก็ไม่รีรอรีบกดสมัครงานทันที แต่ทว่าตำแหน่งนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่อยากทำ เนื่องจากเป็นบริษัทใหญ่จึงมีคนเก่งๆเข้าสมัครเพียบเกือบร้อยคน แถมแต่ละคนมีแต่เก่งๆมากประสบการณ์ทั้งนั้น ทางบริษัทจึงได้คัดคนที่มีคุณสมบัติเหลือเพียง20คนแล้วนัดสัมภาษณ์งานในสัปดาห์หน้า และฉันก็ดันคุณสมบัติผ่าน ติดหนึ่งในนั้นมาแบบงงๆแต่ฉันไม่ยอมให้โอกาสหลุดลอยไปดื้อๆหรอกนะ เพราะก่อนวันสัมภาษณ์งานฉันได้ศึกษาเกี่ยวกับบริษัทนี้มาค่อนข้างละเอียด แถมคุณเมฆยังช่วยชี้แนะเทคนิคในการพูดและอีกหลายๆเรื่อง เขาเก่งทุกอย่างจริงๆจนฉันแอบสงสัยว่าเขาทำงานอะไรกันแน่ทำไมเก่งรู้ไปทุกเรื่องขนาดนี้แถมยังทุ่มเทกับฉันสุดๆ“อย่าทำดีกับฉันมากไปกว่านี้ได้ไหม.....กลัวใจตัวเองจัง…..”วันนัดสัมภาษณ์มาถึง“โห! บริษัทใหญ่โตสุดๆ” ฉันถึงกับตลึงกับความใหญ่โตมโหฬารของตึกที่อยู่ตรงหน้านี้วันนี้ฉันเลือกชุดใส่สัมภาษณ์งานด้วยเดรสสีน้ำเงินเข้มแขนซีทรูห้าส่วนพร้อมโบว์ มัดรวบผมหางม้าสูง ลุคสาวสวยดูดีบุคลิกน่าเชื่อถือบริษัทนี้ใหญ่มากตึกสูงเฉียดฟ้าหรูหราสุดๆเป็นบริษัทส่งออกอัญมณี/เครื่องประดับ รวมไปถึงเสื้อผ้าแฟชั่นต่างๆทั้งในและนอกประเทศ ในนั้นมีพนักงานหลายพันคน ไม่แปลกที่ใครๆก็อยากจะมาทำงานตั้งแต่ที่ฉันก้าวเดินเข้ามาในบริษัทเพื่อจะไปรอนัดสัมภาษณ์ที่ฝ่ายบุคคล หนุ่มๆในบริษัทต่างพากันมองตามฉันตาเป็นมัน พลางส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ให้ฉันเป็นแถว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกว่ามีผู้ชายให้ความสนใจฉันเป็นพิเศษซึ่งต่างกับเมื่อก่อนลิบลับ แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจอะไรหรอกนะเพราะสายตาหื่นๆแบบนี้ไม่ได้ครึ่งของอีตาคุณเมฆสักนิดฉันเดินเข้ามาในแผนกฝ่ายบุคคล เห็นผู้สมัครคนอื่นๆนั่งหน้าเครียดกันใหญ่ บางคนเอาชีสออกมาอ่านทบทวน บางคนเขี่ยมือถือไปมาสักพักมีพนักงานสาวคนหนึ่งเดินตรงมาที่พวกเรา“คณะกรรมการมาถึงแล้ว ผู้สมัครทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมนะคะ การสัมภาษณ์จะเริ่มใน10นาที”พนักงานสาวเดินเข้ามาแจ้งผู้สมัครฉันเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาซะแล้วสิ แต่จะไปกลัวอะไรเราเตรียมตัวมาดีแล้วนี่ รอ รอ รอ รอ รอ รอ……..เวลาผ่านไปเกือบ3ชั่วโมงยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงคิวของฉันเลย พึ่งสัมภาษณ์ไปได้10คนเอง“ตอนนี้ได้เวลาพักเที่ยงแล้ว ให้ผู้สมัครที่เหลือลงไปทานข้าวที่ชั้น5ก่อนนะคะ บ่ายโมงตรงให้มาเจอกันที่นี่”พนักงานสาวเดินเข้ามาแจ้งผู้สมัครที่เหลืออีกครั้งเมื่อได้ยินเช่นนั้นฉันจึงลงมารับประทานอาหารกับผู้สมัครคนอื่นๆ และในตอนนั้นเองขณะที่ฉันกำลังเดินหาโต๊ะทานข้าว สองตาคู่นั้นดันไปเจอเพื่อนรักกำลังนั่งซบไหล่อดีตแฟนของฉันคุยกันหนุงกระหนิง มีกอดแขนกระซิบกันสนุกสนาน หวานกันจนโต๊ะอื่นหมั่นไส้ถึงขั้นเบะปากมองบน“เจอซะที อีเพื่อนร้ายกับชายชั่ว” ฉันคิดในใจพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าวยังไงยังงั้นพอเห็นเป้าหมายฉันไม่รอช้า เดินเชิดหน้าเข้าไปทักทายซะหน่อยดีกว่า ไม่ได้เจอกันนานคิดถึงจะแย่แล้ว“เอ่อ ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยคนได้ไหม” ฉันสีหน้าซื่อเดินเข้าไปทักทั้งคู่หันกลับมามองฉัน ดวงตาสองคู่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับเรียกชื่อของฉันออกมาพร้อมกัน“นิชา!”ฉับพลันพี่มาวินถึงกับหน้าซีดตกใจ รีบขยับตัวออกห่างน้ำตาลทันที“มะ มา นั่งตรงนี้สิ เดี๋ยวพี่ไปนั่งอีกฝั่ง” พี่มาวินรีบลุกขึ้นเปลี่ยนที่นั่งด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน“นะ…นิชา เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” น้ำตาลเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจทั้งคู่หน้าเหว๋อสุดๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอฉันที่นี่ หนอยอย่าหวังว่าจะได้แทงข้างหลังฉันแล้วไปเสวยสุขกันสองคน…..“ฉันมาลองสมัครงานที่นี่ดูน่ะ” ฉันพูดพลางทำตัวเป็นปกติ“นิชาดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ สวยขึ้นมากเลย” พี่มาวินเอาแต่ชมฉันและมองฉันไม่ละสายตา จนน้ำตาลเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา“ดูพวกเธอทั้งสองจะสนิทกันมากเลยนะ นึกว่าลืมฉันคนนี้ไปแล้ว” ฉันพูดพลางมองดูสีหน้าของทั้งสองที่กำลังส่งสายตาบางอย่างให้กัน“ใครจะไปลืมได้ล่ะ พี่ก็กะว่าจะไปหานิชาพอดี” พี่มาวินพูดพร้อมกับเอื้อมมาจับมือฉันฉันรีบชักมือออก แล้วหันมากุมมือน้ำตาลเพื่อนรัก“น้ำตาล ฉันขอโทษนะที่พูดแบบนั้นออกไป พอดีน้อยใจพี่มาวินนิดหน่อย” ฉันทำเสียงออดอ้อนเพื่อน“ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสาหรอก” น้ำตาลส่ายหน้าพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจออกมา (หึงละสิ)“แล้วนิชาสมัครตำแหน่งอะไรเหรอ ให้พี่ช่วยติวให้ไหม” พี่มาวินพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน“เลขาผู้บริหารค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับมองหน้าเพื่อนรักที่กำลังแสดงสีหน้าหึงหวงออกมาอย่างชัดเจน“ตำแหน่งสูงขนาดนั้น เธอต้องทำใจไว้บ้างนะ”น้ำตาลพูดพร้อมกับแสยะยิ้มที่มุมปากเพราะคิดว่าฉันจะสอบสัมภาษณ์ไม่ผ่านแน่นอน“ก็ต้องลองดู ทานข้าวกันเถอะอาหารเย็นชืดหมดแล้ว”ในช่วงที่พวกเราทานข้าวพี่มาวินเอาแต่มองฉันส่งยิ้มให้ฉันไม่หยุด ส่วนยัยน้ำตาลก็เอาแต่มองพี่มาวินด้วยสีหน้าไม่พอใจเพราะหึงหวงพอเห็นแบบนี้แล้วสะใจเบาๆจ้า นี่แค่น้ำจิ้ม…….

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่12

นิยายแนะนำ

เล่ห์รัก เพลย์บอยหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่12

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้