ตอนที่ยี่สิบเจ็ด ทำอาหารให้ไวฟุ
การเปลี่ยนสสารเป็พลังงาน
ตามเนื้อเื่แล้วควรจะเป็สิ่งที่แอสทรัลบีอิ้งถนัดที่สุดด้วยซ้ำเพราะที่อ้างว่าต้องทำเื่บ้าบออย่างการมอบพลังพิเศษให้มนุษย์และก่อให้เกิดยุคสมัยของวายร้ายและฮีโร่ขึ้นก็เพราะเพื่อสิ่งนี้ในการเก็บข้อมูลในการที่จะสามารถรวบรวมพลังงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ
หรือเรียกง่ายๆว่าเล่นมุกเดียวกับมาโดกะกาแล็กตัสหรือจักรพรรดิเทพบูอานั่นเอง
และยังเป็การใบ้ในอีกอย่างหนึ่งว่ากาแล็กตัสเอ๊ยแอสทรัลบีอิ้งที่เราเจอนั้นคือแอสทรัลบีอิ้งที่อยู่ในสภาพขาดแคลนพลังงานสุดๆแล้วนั่นเอง
ว่าคนที่เราเห็นว่าคือบอสใหญ่ในด้านพลังนั้นคือคนที่อยู่ในสภาพที่อ่อนแอที่สุดของเขาแล้ว
เหมือนกับเราต่อสู้กับกาแล็กตัสที่เราเห็นเวลากินดาวคือกาแล็กตัสที่อ่อนแอที่สุดไม่ใช่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาที่พลังและความสามารถจะมากกว่าที่เราเห็นตอนต่อสู้บนโลกหลายล้านเท่า
พอกาแล็กตัสกินอิ่มแล้วก็จะจากไปเพราะกาแล็กตัสไม่ได้ใส่ใจอะไรโลกมากขนาดนั้น
สร้างความรู้สึกว่าโลกนั้นไม่สำคัญและจะเจอตัวละครระดับคอสมิคบีอิ้งจักรวาลนั้นทำลายเมื่อไรก็ได้
แม้เราจะรู้ว่าโลกนั้นมีสิ่งสำคัญหลายอย่างเกิดขึ้นบนโลกก็ตาม
ผมก็ยังงงๆกับพวกคนเขียนอยู่เหมือนกัน
ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจให้มนุษย์สำคัญหรือไม่สำคัญกันแน่?
อ้างว่ามนุษย์ไมได้สำคัญแต่มนุษย์เกิดจากเซเลสเทียลบีอิ้งชัดๆ
ซุปเปอร์แมนก็เคยบินไปสุดจักรวาลจนเจอพระเ้าตัวเป็ๆมาแล้ว
แต่ด้วยเหตุผลบางประการเื่แนวปัจจุบันกลับค่อนข้างเอทิสม์ทั้งที่เรามีปีศาจที่สไปเดอร์แมนขายิญญาให้จากนรกและเทพเ้าธอร์เดินไปเดินมาในนิวยอร์กฃ
หรืออย่างแอสทรัลบีอิ้งที่มีความสามารถสุดโกงต่างๆนั้น
ทำไมต้องพึ่งมนุษย์ด้วย?
“เอ้าอ้าม”
มือขวาของผมเปลี่ยนบรรยากาศรอบข้างเป็พลังงาน
“อ้าม”
เซย์อ้าปากทานก้อนพลังงานที่ผมสร้างขึ้นมาจากมิติรอบข้าง
“อร่อยมากเลยดาร์ลิ้งก์”
เซย์กล่าวอย่างดีใจ
“ดาลิงก์ทำอาหารได้อร่อยมากๆ”
เซย์เข้ามาคลอเคลียกับผมอีกครั้ง
เซย์กล่าวชมผมอย่างจริงใจเพราะความรู้สึกเราเชื่อมถึงกันได้คือความสามารถอย่างหนึ่งที่ผมสร้างขึ้นมาในตอนสร้างไวฟุเพื่อเคลียร์ปัญหาด้านโลจิสติกในการมีฮาเร็ม
และเธอที่มีร่างที่แท้จริงเป็แอสทรัลบีอิ้งทานอาหารคือการทานพลังงานที่แอสทรัลบีอิ้งต้องใช้น่าจะตรงประเด็นมากกว่า
“เซย์พวกเราไปฮันนี่มูนทริปเที่ยวทานอาหารกันดีไหม?”
ผมกล่าวกับเซย์หลังจากได้ทดลองเปลี่ยนสสารเป็พลังงานและป้อนอาหารให้กับเซย์ได้สักพัก