ทุกอย่างดูพร่างพราวราวกับดาวนับล้านดวงแข่งกันส่องประกายระยิบระยับอยู่รอบตัวหยางเถาอวี้ราวกับหลุดเข้ามาในโลกอีกมิติหนึ่งเมื่อแสงสว่างแพรวพราวเ่าั้ค่อยๆ จางคลายลงหยางเถาอวี้มองเห็นตนเองยืนอยู่ในดินแดนแห่งหนึ่งคล้ายภาพฝันห่างออกไปสิบก้าวพบคนผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นด้วยเงาร่างรางเลือนคล้ายภูตผี วินาทีแรกที่เห็นหยางเถาอวี้ผงะถอยหลังไปสองก้าว ใจนแทบลมใส่ วันนี้เป็วันมหัศจรรย์อันใดกันเมื่อครู่เจอศพแห้งน่ากลัว เวลานี้เจอผีหล่อ ใช่แล้วใบหน้าของิญญาตนนี้อยู่ใน่วัยกลางคนที่หล่อเหลาคมคายยิ่งอาภรณ์ที่สวมใส่เป็ชุดคลุมสีขาวตามปลายแขนและชายเสื้อปักด้วยไหมสีฟ้าอ่อนเป็รูปเมฆาลอยล่อง แลดูประณีตภูมิฐานแต่เรียบง่าย
“อย่าได้ใข้าไม่มีเจตนาร้ายต่อเ้า” เงาร่างพร่าเลือนเอื้อนเอ่ย
“ผะ ผีพูดได้...”หยางเถาอวี้หน้าซีดเผือด
“ข้าไม่ใช่ผีข้าคือเศษเสี้ยวเจตจำนงของซ่างเสินอู่ตี้ผู้ส่งมอบกุญแจสามดอกและคัมภีร์ไตรภาค”บุรุษชุดขาวแย้มยิ้มพลางอธิบายอย่างใจเย็น
“ข้าคงกำลังฝันอยู่สินะ”หยางเถาอวี้หยิกตัวเองทีหนึ่งใบหน้ายับย่นด้วยความเจ็บจึงค่อยยอมรับความจริงพร้อมเสียงพยานปากเอกดังขึ้นในใน ‘เ้านายไม่ได้ฝันหรอกครับเราอยู่ในมิติแห่งหนึ่ง’
“เ้าไม่ได้ฝัน แต่เ้าคือผู้มีวาสนามีคุณสมบัติครบตามข้อกำหนด สามารถค้นพบถ้ำแห่งนี้ได้ทั้งๆที่กุญแจหยกวารีได้สร้างม่านพลังปิดกั้นการตรวจสอบจากพลังปราณเอาไว้อีกทั้งยังได้รับการยอมรับให้ทำพันธะสัญญากับคัมภีร์ไตรภาคชั้นต้น ปลุกกุญแจหยกวารีสำเร็จบัดนี้เ้าคือผู้สืบทอดกุญแจไตรภาคแล้ว” ซ่านเซียนอู่ตี้กล่าว
“เอ่อ..ถ้าทำพันธะสัญญากับคัมภีร์เล่มนั้นข้าน้อยยังพอเข้าใจ แต่ข้าไปปลุกกะ..กุญแจหยกวารีอะไรนั่นั้แ่เมื่อไหร่กันข้าไม่เห็นรู้สึกถึงพันธะผูกพันในห้วงจิต” สมองน้อยๆ ของหยางเถาอวี้ทบทวน
“เ้าเพิ่งได้รับการยอมรับทว่ายังทำสัญญาไม่ครบถ้วน เ้าคงไม่ลืมว่าได้ใช้นิ้วของตนกรีดลงบนหยกวารีบนผนังถ้ำต่างมีดเพื่อเอาเืมาทำพันธะสัญญากับสิ่งของและคัมภีร์แห่งแสงชั้นต้น”
“ที่แท้เื่ราวก็เป็เช่นนี้ว่าแต่ ทำไมข้าถึงได้รับการยอมรับง่ายดายนักเล่าเ้าคะ” หยางเถาอวี้สงสัยนัก อะไรมันจะง่ายดายปานนี้
“เ้าอาจรู้สึกว่าง่ายดายแต่ความง่ายดายที่เ้าว่า ข้ารอคอยมานานนับพันๆ ปีแล้วเพิ่งมีเ้าเป็คนแรกที่ทำได้สำเร็จต่อจากเ้าของกุญแจหยกวารีคนสุดท้าย” ซ่างเสินอู่ตี้ทอดถอนใจขณะบอกเล่า
“เหตุใดจึงเป็เช่นนั้นเ้าคะ”
“ก็เพราะว่าในแผ่นดินนี้หาผู้ที่มีพลังธาตุแสงในตัวได้น้อยเสียยิ่งกว่าน้อย เืของเ้ามีองค์ประกอบของพลังธาตุแสงดังนั้นจึงสามารถเปิดคัมภีร์แห่งแสงชั้นต้นได้สำเร็จ หากเป็ผู้อื่นต่อให้หยดเืลงไปเป็ร้อยๆ หยดก็จะไม่มีปฏิกิริยาอันใด”
“อ๋อ ข้าเข้าใจแล้ว”หยางเถาอวี้เพิ่งถึงบางอ้อ
“และนั่นยังเป็การปลุกข้าให้ตื่นจากการหลับใหลมานับพันๆปี เ้าของคนสุดท้ายของกุญแจหยกวารีคือร่างที่ทอดนอนอยู่บนแท่นศิลานั่น น่าเสียดายเขาโชคร้ายเกินไป ไม่สามารถรวบรวมคัมภีร์ไตรภาคและกุญแจหยกได้ครบทั้งสามชุดก่อนจากไป”ซ่านเซียนอู่ตี้อธิบาย
“คัมภีร์ไตรภาค กุญแจหยกสามดอก สิ่งเหล่านี้คืออะไรเ้าคะ”หยางเถาอวี้ได้รับข้อมูลมากมายในคราวเดียว
“เื่นี้เล่าไปแล้วยาวนักก่อนกลับสู่นิทราอีกครั้ง ข้าจะถ่ายทอดความทรงจำที่จำเป็ให้แก่เ้าเวลานี้สิ่งสำคัญคือการหลอมรวมกับกุญแจหยกวารี จงตั้งสมาธิให้มั่น ปล่อยตัวตามสบายวางใจให้สงบ ไม่ต้องตื่นตะหนก” ซ่างเสินอู่ตี้เอ่ยตามลำดับ
นี่จะไม่ให้ปฏิเสธกันเลยหรืออย่างไรจู่ๆ ก็จะให้มารับอะไรไม่รู้ หยางเถาอวี้คร่ำครวญในใจ เวลานี้ร่างของนางแข็งค้างไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
“เ้าไม่จำเป็ต้องกังวลข้าอ่านความทรงจำของเ้าแล้ว สิ่งที่เ้าจะได้รับย่อมเป็ประโยชน์ต่อเ้าแน่นอนมันอาจเป็กุญแจที่ช่วยหาทางกลับบ้านแก่เ้าได้” ซ่างเสินอู่ตี้ปลอบใจ
ได้ยินเช่นนั้นหยางเถาอวี้ปากอ้าตาค้างทันทีจิตใจสั่นไหวอย่างแรง แม้ยังไม่ทราบรายละเอียด แต่นางตัดสินใจเสี่ยงดูปฏิบัติตามคำแนะนำของซ่างเสินอู่ตี้อย่างรวดเร็ว ‘ตั้งสมาธิให้มั่นปล่อยตัวตามสบาย วางใจให้สงบ’นี่เป็สิ่งที่นางถนัดนัก เป็ไงเป็กัน
เมื่อเห็นว่าหยางเถาอวี้พร้อมแล้ว ซ่างเสินอู่ตี้จึงวาดมือขึ้นครั้งหนึ่งเหล่าแสงดาวที่เคยพริบพราวพลันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่งคราวนี้พวกมันหมุนวนเข้ารวมตัวกันขึ้นตรงหน้านางอย่างรวดเร็ว ซ่างเสินอู่ตี้วาดมือยกขึ้นชี้มาทางหยางเถาอวี้อีกครั้งกลุ่มดาวพราวแสงพลันพุ่งเข้าสู่จุดมโนทวารตรงกึ่งกลางหน้าผากของนางทันที
หยางเถาอวี้รู้สึกร้อนวาบเย็นวาบสลับกันขึ้นที่จุดกึ่งกลางหน้าผากความรู้สึกนี้ทั้งอุ่นทั้งเย็นสบาย ไม่ทรมาณแต่อย่างใดความร้อนวาบเย็นวาบนั้นแผ่ซ่านลงไปยังกึ่งกลางหน้าอก จากนั้นจึงขยายไปทั่วร่างไม่นานนักทุกสิ่งจึงหยุดนิ่ง ฉับพลันเหนือหว่างกลางทรวงอกของนางเล็กน้อยพลันปรากฏอัญมณีเม็ดหนึ่งฝังอยู่ตัวอัญมณีโผล่พ้นขึ้นมาเหนือผิวกายราวครึ่งส่วน นี่คือรูปร่างที่แท้จริงของกุญแจหยกวารีมันเป็หยกผิวเกลี้ยงรูปทรงหยดน้ำสีใสแวววาวราวเพชรน้ำเอก ภายในราวกับมีสายวารีไหลเวียนพร้อมทอประกายแสงดาวระยิบระยับ
เวลานี้หยางเถาอวี้รับรู้ได้ถึงพันธะสัญญาระหว่างนางกับกุญแจหยกวารีชัดเจน
ที่แท้สถานที่แห่งนี้คือโลกภายในกุญแจหยกวารีหรือก็คือมิติส่วนตัวตามที่นางเคยอ่านจากนิยายนี่คือเครื่องมือคดโกงยอดฮิตของเหล่านางเอกพระเอกใช่หรือไม่ กรีสๆๆนางก็ได้แล้วเช่นกัน ตื่นเต้นยิ่งนัก
“ต่อไปข้าจะถ่ายทอดเสี้ยวความทรงจำส่วนหนึ่งแก่เ้าเราจะได้พบกันอีกครั้งหากเ้าค้นหากุญแจดอกที่สองเจอ” ซ่างเสินอู่ตี้กล่าวพร้อมยกนิ้วชี้นิ้วกลางขึ้นแตะกึ่งกลางหน้าผากของตนครั้นดึงนิ้วออกมา ปรากฏเส้นแสงสีเงินคล้ายสายฟ้าอ่อนจางติดตามปลายนิ้วของเขาออกมาด้วยจากนั้นเส้นแสงคล้ายสายฟ้านี้จึงถ่ายเทเข้าสู่ญาณทวารของหยางเถาอวี้ตามการชักนำของซ่างเสินอู่ตี้
“ขอให้เ้าจงใช้สิ่งที่ได้รับมาให้เกิดประโยชน์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่นสมดังจิตใจที่บริสุทธิ์ดีงามของเ้า”ครั้นกล่าวจบ ซ่างเสินอู่ตี้ไม่รอให้หยางเถาอวี้ได้อำลาหรือสอบถามสิ่งใดเพิ่มร่างโปร่งแสงของเขาค่อยๆ จางหายไปในที่สุด เหลือไว้แต่พื้นที่ห้วงมิติขนาดกว้างใหญ่นับร้อยๆหมู่ หยางเถาอวี้เพิ่งมีเวลาหันมาสังเกตพื้นที่โดยรอบที่นี่มีพลังปราณและพลังงานแสงหนาแน่นยิ่งกว่าโลกภายนอก ห่างจากบริเวณที่นางยืนออกไปราวสิบหมี่มีกระท่อมไม้ไผ่หลังหนึ่งปลูกไว้อย่างเรียบง่ายทว่าประณีตงดงามกลมกลืนไปกับธรรมชาติรอบด้านข้างตัวบ้านมีต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง บริเวณใต้ต้นไม้มีบ่อน้ำขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กนักบ่อหนึ่งซึ่งผิวน้ำทอประกายระยับล้อแสงสว่างใกล้ๆ บ่อน้ำเป็แปลงสวนสมุนไพรพลังปราณหลายชนิดพื้นที่ส่วนที่เหลือเป็ที่ราบว่างเปล่าเขียวชอุ่มไปด้วยพืชหญ้าสุดสายตามีทิวเขาไม่สูงนักลูกหนึ่งทอดตัวไปตลอดทิศเหนือ
“ยินดีที่ได้พบนายหญิงคนใหม่เ้าค่ะข้าคือจิติญญาแห่งกุญแจหยกวารี” สตรีรูปร่างหน้าตางดงามหมดจดราวเทพธิดาผู้หนึ่งค่อยๆปรากฏขึ้นแทนที่ซ่างเสินอู่ตี้ นางกล่าวทักทายด้วยท่าทีสุภาพอ่อนหวาน
“เ้า... เ้าคือจิติญญาแห่งกุญแจหยกวารีหรือ ช่างงดงามยิ่งนัก” หยางเถาอวี้อุทาน วันนี้นางคงไม่ใอะไรอีกแล้วแม้ขณะผูกพันธะสัญญากันจะรับรู้ได้ถึงจิติญญาของกุญแจหยกวารีแต่นึกไม่ถึงว่านางจะสามารถปรากฏกายออกมาเป็กายเนื้อได้ด้วย
“ขอบพระคุณเ้าค่ะนายหญิงท่านก็งดงามน่ารักราวเทพเซียนน้อยเช่นกัน ต่อไปนี้ข้าคือผู้รับใช้นายหญิงนะเ้าคะข้าขอฝากตัวด้วยเ้าค่ะ”
“ข้าก็ขอฝากตัวกับเ้าด้วยเช่นกันแต่เรามาเป็เพื่อนกันเถอะ อย่าใช้คำว่าผู้รับใช้เลย” หยางเถาอวี้ยิ้มรับ
“แล้วแต่นายหญิงจะประสงค์เ้าค่ะ”
“เ้ามีชื่อหรือไม่ข้าชื่อหยางเถาอวี้ และนี่คือทีเจวัน ยานบินของข้า ทีเจวัน แสดงตัวออกมาแนะนำตัวกับเพื่อนใหม่เร็วเข้า”หยางเถาอวี้ยกข้อมือขึ้นแสดงให้จิติญญาแห่งกุญแจหยกวารีดู
ทีเจวันขยายกลับสู่รูปแบบยานบินดังเดิม“ยินดีที่ได้รู้จักขอรับท่านจิติญญาแห่งกุญแจหยกวารี”ทีเจวันกล่าวทักทายด้วยภาษาสำนวนชาวโลกบำเพ็ญเซียน
“สวัสดีเ้าค่ะ ท่านคือพาหนะวิเศษของนายหญิงหรือเ้าค่ะช่างล้ำเลิศยิ่งนัก” จิติญญาแห่งกุญแจหยกวารีเอ่ยตอบด้วยความชื่นชม
“ท่านเองก็งดงามวิเศษยิ่งเช่นกันขอรับ”ต่างฝ่ายต่างมิได้ปฏิเสธคำชม และต่างฝ่ายต่างก็ยกยอกันไปมาหยางเถาอวี้จึงต้องตัดบท
“เอาล่ะๆ เ้ายังไม่ได้ตอบเลยว่าเ้ามีชื่อหรือไม่”หยางเถาอวี้ทักท้วง
“ข้าน้อยไร้ชื่อเ้าค่ะนายท่านคนก่อนๆ มิได้ใส่ใจข้านัก ดังนั้นจึงมิเคยมีผู้ใดตั้งชื่อให้ข้า”จิติญญาแห่งกุญแจหยกวารีตอบ
“งั้นข้าจะตั้งชื่อให้เ้าเองเ้าชื่อรุ่ยเอ๋อดีหรือไม่ รุ่ยที่แปลว่าความโชคดี เพราะข้าได้พบเ้าด้วยความโชคดี”
“ดีเ้าค่ะ รุ่ยเอ๋อ ข้าชอบชื่อนี้เ้าค่ะ”จิติญญาแห่งกุญแจหยกวารีดีใจยิ่ง ที่ผ่านมาไม่เคยมีเ้านายคนไหนสนใจนางแม้แต่กับแค่การตั้งชื่อที่ไม่ได้ยากเย็นอะไร
“ข้ามีเื่มากมายอยากถามเ้าก่อนอื่น ข้าจะเข้าออกพื้นที่ห้วงมิติของกุญแจหยกวารีนี่ได้อย่างไร”
“ท่านเพียงกำหนดจิตก็เข้าออกได้ตามสบายแล้วเ้าค่ะ”รุ่ยเอ๋อตอบ
“แล้วข้าจะพาคนหรือสิ่งมีชีวิตอื่นเข้ามาด้วยได้หรือไม่”
“ได้เ้าค่ะหากนายหญิงเป็คนพาเข้ามาเอง หรือคนที่นายหญิงฝังแทรกเจตจำนงไว้ที่ตัว หรือสัตว์อสูรที่ได้ทำพันธะสัญญาผูกอสูรกับนายหญิงก็สามารถเข้าออกพื้นที่แห่งนี้ได้อย่างอิสระเช่นกันเ้าค่ะ”
“เริ่ดไปเลย อย่างนี้ข้าก็ทำฟาร์มในนี้ได้น่ะสิ”หยางเถาอวี้นึกถึงเกมส์ออนไลน์ที่พี่จ่อยพาเล่น
“นายหญิงใช้ศัพท์แปลกดียิ่งคงมาจากโลกมนุษย์ใช่หรือไม่เ้าคะ” รุ่ยเอ๋อไม่รู้จักคำศัพท์นี้แต่นางสื่อจิตถึงกันกับหยางเถาอวี้ได้ ดังนั้นจึงเข้าใจความหมาย
“เ้ารู้ด้วยหรือ” หยางเถาอวี้แปลกใจ
“ท่านซ่างเสินอู่ตี้ได้ถ่ายทอดความทรงจำเกี่ยวกับนายหญิงให้ข้าน้อยรับรู้แล้วเ้าค่ะนายหญิงมาจากดวงดาวที่ชื่อว่าดาวทวิภาค จากนั้นเกิดอุบัติเหตุจนเดินทางไปถึงโลกมนุษย์และวาสนานำพาให้นายหญิงเดินทางมาถึงโลกบำเพ็ญเซียนจนได้กุญแจหยกวารี” รุ่ยเอ๋อทบทวนสิ่งที่ซ่างเสินอู่ตี้ถ่ายทอดให้ได้รับรู้
“อืม ท่านซ่างเสินอู่ตี้ยอดเยี่ยมยิ่งนักท่านถ่ายทอดเื่ราวของกุญแจหยกวารี กุญแจหยกอัคคี กุญแจหยกวายุ ตลอดถึงคัมภีร์ไตรภาคและความเป็มาคร่าวๆของโลกบำเพ็ญเพียรแก่ข้าเช่นกัน แต่ข้าคงต้องขอเวลาไปย่อยข้อมูลเสียก่อนเวลานี้ข้ารู้สึกว่าหัวสมองเหมือนหมอนยัดนุ่นอัดแน่นยังไงยังงั้น” หยางเถาอวี้ทึ่งและนึกถึงสิ่งที่นางได้รับรู้มา
“ท่านรุ่ยเอ๋อขอรับ ข้ามีข้อสงสัยอยากถามการที่ข้าสแกนพื้นที่ภายในถ้ำไม่ได้ และก็ยังสแกนพื้นที่ภายในห้วงมิติแห่งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านใช่หรือไม่ขอรับ” ทีเจวันอดไม่ได้จึงถามแทรกขึ้นมา
“ใช่เ้าค่ะข้ามีอำนาจปิดกั้นการแผ่พลังปราณออกมาตรวจสอบจากผู้ที่มีอำนาจต่ำกว่าระดับซ่างเสิน(เทพเซียน) ดูจากผลลัพธ์ คงรวมถึงการสแกนตามที่ท่านเรียก แต่หากข้าอนุญาตท่านทีเจวันก็สามารถสแกนได้เ้าค่ะ” รุ่ยเอ๋อเฉลยด้วยศัพท์ใหม่ที่เพิ่งเรียนรู้มา
“แล้วเหตุใดศพของเ้าของคนก่อนที่ตายไปจึงไม่อยู่ในนี้ไปนอนอยู่ในถ้ำทำไม”
“นั่นเป็กฎของกุญแจหยกทั้งสามชิ้นหากเ้านายผู้กุญแจหยกตาย บททดสอบหาเ้านายคนใหม่จะเริ่มต้นขึ้นทันทีกุญแจหยกจะกลายสภาพผสานเข้ากับสภาพแวดล้อมที่ร่างของเ้านายคนเก่าตกตายปกป้องคัมภีร์ไตรภาคที่เ้านายเก่า ปิดกั้นััลมปราณจากภายนอก รอคอยผู้มีคุณสมบัติและชะตาร่วมกันมาเป็เ้านายคนใหม่”
รุ่ยเอ๋อเล่าต่อไป“ผู้ที่จะฝึกคัมภีร์ไตรภาคได้นั้นจะต้องเป็ผู้ที่มีพลังธาตุแสงในร่างกายดังเช่นนายหญิงท่านคงััได้ว่าบัดนี้คัมภีร์แห่งแสงชั้นต้นได้หลอมรวมเข้าสู่ห้วงจิตของท่านหากท่านตาย คัมภีร์จะกลับคืนสู่สภาพเดิมมันจะมีปฏิกิริยากับผู้ที่มีพลังธาตุแสงเท่านั้น นี่จึงเป็บททดสอบอย่างที่สองอันสำคัญ”
“กุญแจหยกทั้งสามดอกเดิมทีรวมเป็หนึ่งแต่เพื่อการค้นหาผู้มีชะตาร่วมกัน จึงแยกจากกัน กระจายตัวไปอยู่ตามสถานที่ต่างๆทั่วโลกบำเพ็ญเซียน นายหญิง ท่านโชคดีอย่างยิ่งที่ค้นพบกุญแจหยกวารีเป็ดอกแรกเพราะกุญแจหยกวารีรับหน้าที่ปกป้องคัมภีร์แห่งแสงชั้นต้นเช่นนี้นายหญิงจะสามารถเริ่มต้นฝึกฝนคัมภีร์แห่งแสงได้ทันที”
“หมายความว่าหากข้าเจอกุญแจหยกอัคคีก่อน...” หยางเถาอวี้คราง
“ท่านก็จะต้องออกค้นหากุญแจหยกวารีให้พบเสียก่อนจึงจะสามารถฝึกฝนคัมภีร์แห่งแสงได้” รุ่ยเอ๋อตอบ “คัมภีร์ไตรภาคคือคัมภีร์สำหรับฝึกพลังปราณธาตุแสงแบ่งออกเป็สามเล่ม ได้แก่คัมภีร์แห่งแสงชั้นต้น มีกุญแจหยกวารีคอยปกป้อง คัมภีร์แห่งแสงชั้นกลางมีกุญแจหยกอัคคีคอยปกป้องและคัมภีร์แห่งแสงชั้นปลายมีกุญแจหยกวายุคอยปกป้องฝึกเล่มแรกสำเร็จกำเนิดเซียน ฝึกเล่มที่สองสำเร็จครึ่งก้าวสู่เซียนฝึกเล่มที่สามสำเร็จบรรลุเซียน”
“แล้วสถานที่แห่งนี้มีความพิเศษอย่างไรบ้างรุ่ยเอ๋อข้าสังเกตุเห็นพลังปราณและพลังธาตุแสงที่เข้มข้นกว่าโลกภายนอก”
“พลังปราณและพลังธาตุแสงในมิติแห่งนี้เข้มข้นกว่าภายนอกนับร้อยเท่า พื้นที่ห้วงมิติแห่งนี้ตัดแยกออกจากโลกภายนอกชัดเจนมีห้วงเวลาเป็ของตนเองซึ่งหมุนเร็วกว่าโลกภายนอก เวลา 3 เดือนในห้วงมิติเท่ากับโลกภายนอก1 วัน นอกจากนี้ ในกุญแจหยกวารียังมีบ่อกำเนิดน้ำทิพย์พิสุทธิ์”รุ่ยเอ๋อชี้ไปทางบ่อน้ำซึ่งผิวน้ำส่องประกายระยิบระยับ”
“บ่อกำเนิดน้ำทิพย์พิสุทธิ์ไม่มีวันเหือดแห้งสิ่งเหล่านี้ท่านซ่างเสินอู่ตี้สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมให้ผู้ฝึกปราณธาตุแสงซึ่งอยู่ในโลกที่พลังธาตุแสงอ่อนจางได้บรรลุสู่วิถีเซียนโดยเร็วน้ำทิพย์ช่วยเสริมสร้างพลังปราณ รักษาและฟื้นฟูอาการเจ็บป่วยในร่างกายได้หล่อเลี้ยงสัตว์และพืชพันธุ์ต่างๆ ให้เติบโตได้อย่างรวดเร็ว”
“ว๊าว เจ๋งไปเลย” หยางเถาอวี้ยกมือตบต้นขาตนเองดังฉาดใหญ่อย่างสมใจหมายเลียนแบบสำนวนและท่าทางของยายเอียดเวลาได้ทำอะไรสะใจๆ
3K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)