นักเขียนสาวผู้หนึ่งที่ซูอินชื่นชอบเคยเขียนไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งว่า หากไร้ซึ่งความรักมากเช่นนั้นก็จำเป็ต้องมีเงินมาก
แต่ในความเป็จริง หลายคนขาดทั้งความรัก และไม่มีเงิน
ยกตัวอย่างเช่นเธอ
ตระกูลหลิงไม่สามารถเชื่อใจได้ ไม่ว่าจะเป็ชาติก่อนหรือในวันนี้ตัวเธอรับรู้สถานะของตนเองอย่างชัดเจนและไม่เคยคาดหวังในทรัพย์สมบัติของตระกูลหลิง
ในส่วนของตระกูลซูเห็นได้ชัดว่าสภาพทางเศรษฐกิจของพวกเขาไม่สู้ดีนักแม้ว่าการพบกันครั้งแรกจะสร้างความประทับใจที่ดี แต่เธอก็ไม่สามารถฝากความหวังไว้กับคนที่เจอกันแค่ครั้งเดียว
และในการวิเคราะห์ครั้งสุดท้าย พึ่งพาภูผา ภูผาย่อมถล่มพึ่งพาผู้คน ผู้คนย่อมหนีหาย พึ่งพาตนเองนั้นดีที่สุด
ผลการเรียนของเธอไม่เลวแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าจะเข้าเรียนในห้องโอลิมปิกได้ค่าเล่าเรียนประจำปีของมัธยมปลาย ค่าหนังสือ และค่าใช้จ่ายอื่นๆรวมกันแล้วเป็เงินจำนวนไม่น้อย เธอจะต้องหาวิธีเก็บเงินไว้ั้แ่เนิ่นๆ
ซูอินเดินเล่นอยู่ในย่านตัวเมืองที่ครึกครื้น เมืองผิงในต้นทศวรรษ 2000 มีการพัฒนาน้อยกว่า่หลังๆมาก เธออยู่ในย่านธุรกิจที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมืองแต่ส่วนใหญ่แล้วสองข้างทางมักเป็ซุ้มขายของเอกชนเล็กๆซึ่งในเวลานี้ถือว่าเป็ย่านที่ทันสมัยมากๆหากเทียบกับศูนย์การค้าขนาดใหญ่แบบครบวงจรของคนรุ่นหลังที่มักครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่จนเดินดูเท่าไรก็ไม่หมด
แต่การมีขนาดเล็กก็ถือเป็ข้อดี ร้านค้าของเอกชนเล็กๆมักจะรับคนเข้าทำงานง่ายกว่าห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆที่บริหารจัดการโดยผู้บริหารแบบครบวงจร
และด้วยความเข้าใจเช่นนี้ ซูอินจึงเต็มไปด้วยความมั่นใจเธอคอยมองร้านค้าต่างๆ สองข้างทาง หากเห็นร้านใดที่หน้าประตูติดป้ายรับสมัครงานเธอก็จะเดินเข้าไปสอบถาม
ไม่นานเธอก็เริ่มรู้สึกพ่ายแพ้ ผ่านไปทีละร้าน ทีละร้านแต่ละร้านมักจะใช้น้ำเสียงราวกับจะบอกว่า “เป็เด็กเป็เล็กอย่ามาวุ่นวายแถวนี้” เพื่อไล่เธอออกไป
ความอ่อนเยาว์และความงดงาม เหมือนกับว่าจะไม่ใช่เื่ดีเสมอไป
ไม่ง่ายเลยที่จะหาร้านค้าสักแห่งที่รับเธอเข้าทำงานนอกจากเ้านายอ้วนวัยกลางคนที่มองเธอด้วยแววตาเยิ้มเห็นได้ชัดว่าสายตาคู่นั้นไม่มีเจตนาดี เธอใมากจนต้องรีบหาข้ออ้างเพื่อหนีออกมา
ชีวิตไม่ง่ายจริงๆ
ซูอินถอนหายใจยาว ความร้อนในฤดูร้อนยังไม่จางหายเดินไปมาอยู่เกือบชั่วโมง สุดท้ายก็ยังไม่สำเร็จ
เธอรู้สึกปากแห้งและกระหายน้ำ เมื่อเห็นร้านค้าข้างๆและตั้งใจจะเดินเข้าไปซื้อน้ำสักขวด เธอก็นึกได้ว่าไม่ได้พกเงินมา
เธอเอนกายนั่งลงบนม้านั่งอย่างหมดแรงเงยหน้ามองใบต้นอู๋ถงฝรั่งเศสที่เขียวชอุ่ม ก่อนจะเริ่มเหม่อ
เธอ้าวุฒิการศึกษาแต่ไม่มี ้าเงินแต่ก็ไม่ได้เป็เพียงผู้เยาว์ที่แม้แต่เวลาก็ยังมีไม่พอ ในปี 2000 ต้นๆ ยังห่างไกลจากสังคมเปิดของคนรุ่นหลังจะพึ่งพาอะไรในการหาเงินเล่า
สมองของเธอขาวโพลน
ในหัวว่างเปล่า เหม่อมองต้นอู๋ถงอยู่อย่างนั้นไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเปียกบริเวณข้อเท้า
ซูอินก้มลงมอง ก่อนจะเห็นลูกสุนัขตัวสีขาวราวกับหิมะลิ้นสีชมพูเลียข้อเท้าของเธออยู่ ดูเหมือนมันจะสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมอง ลูกสุนัขตัวน้อยจึงยกหัวที่มีขนฟูขึ้นมองเธอด้วยดวงตาสดใส
ลูกสุนัขหูแหลมใบหน้ากลม จมูกเล็กเหมือนมีหินนำโชคสีดำติดอยู่ดูจากลักษณะน่าจะเป็พันธุ์ปอมเมอเรเนียน
“เ้าตัวน้อย”
ซูอินโน้มตัวลงไปอุ้มมันขึ้นมาไว้บนตัก กระโปรงนักเรียนสีกรมท่าช่วยทำให้ขนปุกปุยสีขาวของมันดูน่ารักมากขึ้น
เ้าสุนัขตัวน้อยก้มหัวด้วยท่าทีสบายใจ ยอมรับััของเธอส่งเสียงครางเบาๆ เป็บางครั้งเหมือนกำลังออดอ้อน ซูอินแทบใจละลาย ภาวะเศร้าโศกหลังชนฝาจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าก็หายไป
เธอสังเกตเห็นว่าสุนัขตัวนี้เนื้อตัวสะอาดสะอ้านไม่ใช่สุนัขจรจัดอย่างแน่นอน
เมื่อเล่นด้วยครู่หนึ่ง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดเธอรู้ว่าตนเองควรกลับบ้าน แต่ก่อนจะกลับเธอต้องพาสุนัขตัวนี้กลับไปส่งเช่นกัน
“บ้านแกอยู่ที่ไหน”
เหมือนกับว่าเ้าตัวน้อยจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดมันมองพื้นก่อนจะส่งเสียง “โฮ่ง”สองครั้ง
ซูอินลุกขึ้นก่อนจะวางมันลงบนพื้นมองดูพร้อมรอยยิ้มเพื่อส่งมันกลับ แต่สุนัขตัวน้อยวิ่งไปแค่ไม่กี่ก้าวก็วิ่งกลับมาหัวฟูเล็กๆ ถูเท้าของเธอไปมา ก่อนจะวิ่งไปทางที่วิ่งไปเมื่อครู่อีกครั้ง
“อยากให้ฉันไปกับแกเหรอ”
“โฮ่งๆ”
ซูอินมองถนนสองข้างทางที่มีแสงไฟสว่าง ตอนนี้เย็นมากแล้วเธอควรกลับไปกินข้าวที่บ้าน แต่เมื่อคิดดูอีกทีเธอจะกลับหรือไม่กลับไม่ใช่เื่สำคัญ เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีใครสนใจ
เธอไม่ลังเลอีกแล้ว เลือกเดินตามสุนัขตัวน้อยไปทันที
เมื่อครู่ซูอินก็เดินผ่านมาทางนี้แต่ไม่ได้สังเกตว่าตรงมุมนี้มีร้านชานมเปิดอยู่ อะไรจะบังเอิญขนาดนี้หน้าร้านชานมมีกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งแปะอยู่บนกระดาษเขียนด้วยดินสอสีว่า “รับสมัครพนักงานรายชั่วโมงเงินเดือนตามตกลง”
พนักงานรายชั่วโมงหรือ
จะต้องเป็่เวลาที่ยุ่งและ้าพนักงานเร่งด่วนที่สุด่เวลาที่ยุ่งที่สุดของร้านชานมน่าจะเป็ตอนกลางวันและเย็นตอนกลางวันเธอมีเวลาพักเที่ยงสามชั่วโมง ตอนเย็นเลิกเรียนยิ่งมีเวลาว่างมากขึ้น
ดูๆ ไปแล้วงานนี้เกิดมาเพื่อเธอเลยนะ
“น่ารักจริงๆ”
ซูอินอุ้มสุนัขตัวน้อยขึ้นมา จูบจมูกบอบบางของมันด้วยความตื่นเต้น
“หรงหรง~”
เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากในร้านซูอินที่อุ้มสุนัขตัวน้อยอยู่เงยหน้าก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ด้านหลังเคาน์เตอร์
ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่สาวๆ ที่หางตามีรอยตีนกา ทว่าทรงผมที่ประณีตและเสื้อผ้าที่สง่างามของเธอราวกับจะปิดกั้นฤดูร้อนออกไปจนใครต่อใครที่เห็นต่างก็รู้สึกสดชื่น
เมื่อมีกลิ่นอายที่ดี เพียงพบหน้าซูอินก็รู้สึกประทับใจผู้หญิงคนนี้มาก
ขณะที่เธอมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียด ผู้หญิงคนนั้นก็มองเธออยู่เช่นกันสาวน้อยคนนี้หน้าตาไม่เลว ขาวผ่อง โดยเฉพาะดวงตากลมโตสดใสคู่นั้นไม่ว่าใครเห็นต่างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดี
เธอพยักหน้าเล็กน้อยสายตาของอวี๋อ้ายหงเลื่อนไปมองสุนัขตัวน้อยในอ้อมกอดของอีกฝ่าย
และนั่นทำให้เธอมีความรู้สึกที่ดีต่อเด็กสาวมากขึ้น หรงหรงดื้อรั้นไม่ยอมให้คนอุ้มง่ายๆ แม้แต่บุตรชายของเธอ เ้าสุนัขตัวน้อยก็ไม่ยอมให้อุ้มปกติหากอยู่ในอ้อมกอดเธอก็พอจะเชื่องสักหน่อยแต่วันนี้มันกลับว่านอนสอนง่ายอยู่ในอ้อมกอดของสาวน้อยคนนี้
หลายครั้งความรู้สึกของสัตว์แม่นยำกว่าคนความรู้สึกที่ออกมาจากจิตใจที่หนุนส่ง เด็กสาวคนนี้ไม่เลวจริงๆ
“หรงหรงซุกซนชอบวิ่งเล่นไปทั่ว ขอบใจนะจ๊ะที่เอามันกลับมาส่ง”
ซูอินอดไม่ได้ที่จะอาลัยอาวรณ์ขณะที่ส่งเ้าตัวน้อยคืนเ้าของเธอพยักหน้า “หรงหรงเป็เด็กดีมากค่ะเมื่อกี้เป็เพื่อนเล่นกับหนู รู้ใจมากเลยค่ะ”
อวี๋อ้ายหงยกยิ้มมุมปาก รวมกับเสื้อผ้าที่สวมใส่อ่อนโยนดุจดอกเบญจมาศ
ไม่รู้เหตุใดซูอินถึงรู้สึกผ่อนคลาย “พวกคุณกำลังรับสมัครพนักงานรายชั่วโมงหรือคะรับหนูเข้าทำงานได้ไหมคะ”
“หือ?”
อวี๋อ้ายหงเพ่งมองเครื่องแต่งกายของสาวน้อยบุตรชายของเธอก็เรียนจบจากโรงเรียนทดลอง เธอจึงรู้จักเครื่องแบบนี้
“เธออายุเท่าไร บรรลุนิติภาวะแล้วหรือยัง”
ที่ผ่านมาเมื่อครู่ซูอินบอกเสมอว่าตนเองอายุสิบแปดปีแล้วแม้ว่าจะมีคนถามเื่เครื่องแบบนักเรียน แต่เธอก็จะเถียงว่าตนเองเข้าเรียนช้าและยังซ้ำชั้น แต่อายุนั้นถึงแล้ว ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสง่างามผู้นี้เธอไม่กล้าโกหก
“ยังค่ะ”
“แล้วทำไมถึงออกมาหางานทำ อีกไม่นานก็จะสอบปลายภาคแล้วไม่ใช่หรือ” ด้วยความรู้สึกดี อวี๋อ้ายหงจึงเอ่ยถามสักหน่อย
“ที่บ้านมีปัญหานิดหน่อยค่ะ อีกไม่นานก็จะขึ้นมัธยมปลายหนูจะต้องเก็บเงินค่าเรียนเองค่ะ”
เมื่ออธิบายออกไปง่ายๆ ซูอินก็พูดเสริมว่า “แม้จะต้องเข้าเรียนแต่่กลางวันและหลังเลิกเรียนหนูสามารถมาทำงานได้หนูสามารถมาช่วยใน่เวลาที่ยุ่งมากที่สุด เงินเดือนก็ถูกกว่าจ้างพนักงานประจำมากอีกทั้งหนูเป็คนตั้งใจทำงาน อดทนต่อความลำบากได้ ไม่มีทางเป็ตัวถ่วงแน่นอนค่ะ”
เมื่อเอ่ยถึงข้อดีของตนเอง เธอมองอีกฝ่ายด้วยความคาดหวังอันที่จริงเธอก็ไม่ได้คาดหวังมาก เพราะก่อนหน้านี้ถูกปฏิเสธมาแล้วหลายร้าน
“เข้ามาสิ มารู้จักขั้นตอนการทำงานในร้านก่อน”
อะไรนะ? ด้วยความใดวงตาของซูอินพลันเบิกกว้าง
เวลาต่อมา เมื่อเข้าใจความหมายในคำพูดของหญิงตรงหน้าความสุขก็ผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
สำเร็จแล้วหรือ ดวงตาของซูอินเป็ประกาย มองสุนัขในอ้อมกอดอยากบีบเ้าสุนัขตัวน้อยจริงเชียว
267
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)