เื่การมองเห็น ยูกิโกะไม่ได้เล่าให้อามิฟัง แต่ก็ได้พูดคุยบ้างเกี่ยวกับเพื่อนที่ประเทศไทย ทางฝั่งของโชคเองก็เหมือนกัน มีบางครั้งที่ป้าแก้วเห็นโชคแปลกๆ แต่โชคบอกคุยกับเพื่อนที่ญี่ปุ่น
โชคกับยูกิโกะนานวันก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น และ่หลังๆโชคเริ่มก็เริ่มซื้อหนังสือฝึกภาษาญี่ปุ่นมาอ่าน นานๆครั้งทั้งสองคนก็มีโทรหากันบ้าง และมีหลายๆครั้งที่โชคก็พยายามสอนเธอพูดภาษาไทย
อยู่มาวันหนึ่ง่พักเที่ยงที่โรงเรียนของยูกิโกะ ขณะที่ยูกิโกะกับอามิกำลังเดินกลับไปยังห้องเรียน อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งถือจดหมายมาสารภาพรักต่อหน้ายูกิโกะ
โชคที่เห็นก็รู้สึกหึงหวงขึ้นมาทันที ในใจก็ตื่นระรั่วภาวนาให้ยูกิโกะปฏิเสธรักนั้นไป ถ้าจะมีคนมาจีบยูกิโกะบ้างก็ไม่แปลก นั้นก็เพราะว่ายูกิโกะนั้นเป็ผู้หญิงที่ขาวสวยและน่ารัก ทุกๆอย่างนั้นเรียกได้ว่าลงตัวไปหมด นี่คงจะเป็ที่หมายปองของชายในโรงเรียนหลายคน แต่ยูกิโกะเองนั้นก็ไม่ได้สนใจเื่พวกนี้เลย เพราะทุกๆวันแต่ก็ยุ่งแต่กับการเรียนและเื่งาน
ท้ายที่สุดแล้วยูกิโกะก็ปฎิเสธรับรักนั้นไป ทำให้ชายคนนั้นรู้สึกเศร้าและเดินจากไป แต่ทางกลับกันโชคกลับรู้สึกดีใจมากๆ ตอนนี้โชคเริ่มรู้สึกตัวแล้วตัวเองนั้นตกหลุมรักยูกิโกะเข้าให้แล้ว แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าบอกชอบไปเลยมันจะดูแปลกไปไหมด้วยสถานะแบบนี้ แล้วถ้ายูกิโกะไม่ชอบแล้วมันจะเป็ยังไง นั้นคงจะทำให้ชัวิตของทั้งสองคนอึดอัดมากๆ เพราะสถานการณ์ที่เป็อยู่ แต่หากชักช้าก็ไม่รู้ว่าวันไหนจะมีคนมาขอเธอไปหรือเปล่า โชคคิดว่าชั่งเถอะอยู่กันแบบตอนนี้ก็ดีแล้ว ยังมีเื่มากมายที่คิดไม่ออกตอนนี้ เอาไว้ค่อยๆเก็บเื่ราวเหล่านี้ไปคิดทบทวนอีกที
ดึกวันนี้ระหว่างที่ยูกิโกะกำลังนั่งรถเมย์เดินทางกลับที่พัก โชคที่เห็นอย่างนั้นก็ได้ส่งข้อความมาหาเธอ
“ พรุ่งนี้เธออยากไปเที่ยวที่ไหนไหม ”
“ เที่ยวยังไงล่ะ พรุ่งนี้วันหยุดฉันต้องทำงานแต่เช้านะ ”
“ ฉันไง ฉันจะพาเธอไปเที่ยวด้วยดวงตาดวงนี้เอง ”
ยูกิโกะยิ้มอยู่บนรถเมษ์อย่างมีความสุขที่โชคพูดออกมาแบบนี้
“ แล้วแถวนั้นมีที่เที่ยวที่ไหนแนะนำบ้าง ”
“ วัด น้ำตก อาหาร ทุ่งนา คาเฟ เธออยากไปไหนล่ะ ”
“ เลือกไม่ถูกเลย ฉันอยากไปทุกที่เลย ”
“ อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปทุกที่เลยคิดว่ายังไง ”
“ จะบ้าเหรอ นายจะไปยังหนึ่งวันให้ครบทุกที่ได้ที่ไหนล่ะ ”
“ อย่างนั้นตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปเที่ยวเอง ”
“ อย่างนั้นก็รบกวนเธอด้วยนะ ”
เช้าวันรุ่งขึ้น โชคเริ่มจากการพาป้าแก้วไปวัดเพื่อไปทําบุญใส่บาตร แต่ก็ไม่วายทักไปหายูกิโกะที่กำลังนั่งรถเมล์เปิดตามาดูด้วย
ถัดไปป้าแก้วกับโชคก็พากันไปกินมื้อเช้าที่ร้านอาหารพื้นเมือง ที่นี่มีอาหารมากมายให้เลือก โชคถ่ายและส่งให้ยูกิโกะดูเพราะตอนนี้เธอเข้างานแล้ว ไม่ค่อยได้ใช้ตาซ้ายสักเท่าไร แต่ก็แว๊บมาแอบดูตลอดเวลา
่สายๆโชคก็พาเพื่อนอีกคนไปเที่ยวน้ำตก โดยต้องขับรถออกไปเป็สิบกี่โล ระหว่างทางก็ผ่านถนนที่เต็มไปด้วยธรรมชาติที่งดงาม นั้นทำให้ยูกิโกะตื่นตาตื่นใจมากๆ ยิ่งเมื่อไปถึงน้ำตกยูกิโกะก็แทบจะเปิดตาซ้ายไว้ตลอดเวลา
เมื่อถึง่พักกลางวันโชคกับเพื่อนก็เดินทางไปยังร้านคาเฟแห่งหนึ่ง ที่นั้นก็ถูกตกแต่งออกมาได้สวยมากๆ พอ่เย็นโชคก็ขับรถผ่านถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาสีเขียวใน่หน้าฝน แม้ยูกิโกะจะไม่ได้ัักับบรรยากาศตรงๆ แต่ภาพที่เห็นก็ชวนให้รู้สึกชื่นใจมากๆ
่ค่ำขณะที่ยูกิโกะกำลังเดินทางกลับที่พักก็ได้ส่งข้อความไปหาโชคที่กำลังดูโปรไฟล์ของยูกิโกะอยู่
“ นั้นนายดูรูปฉันทำไม มันน่าอายนะ ”
“ คิดถึงวันแรกที่เธอแอดเพื่อนมาน่ะ วันนั้นฉันกลัวมากเธอรู้หรือเปล่า ”
“ ขอโทษนะ วันนั้นฉันก็กลัว แต่ฉันก็อยากพิสูจน์ในสิ่งที่ฉันเห็น ”
“ ไม่เป็ไรหรอก เพราะวันนั้นเป็แบบนั้น เราเลยเป็แบบทุกวันนี้ได้ ”
“ เป็แบบไหน ”
โชคเงียบไปพักหนึ่งเมื่อถูกถามลับมาแบบนี้
“ ล้อเล่นน่ะ ดูเธอสิ ฉันดีใจนะที่ได้รู้จักโชคนะ ”
“ ผมก็เช่นกัน ”
“ ขอบคุณนะสำหรับวันนี้ ฉันเองก็อยากไปลองัับรรยากาศแบบนั้นดูบ้าง ”
“ มาสิ ฉันจะพาเธอไปเอง ”
“ จริงนะ เอาไว้วันหนึ่งถ้ามีโอกาศอย่าลืมพาฉันไปเที่ยวแบบนายด้วยล่ะ ”
“ ฉันสัญญา ”
ทุกๆวันความรักของทั้งสองคนก็ค่อยๆก่อเกิดขึ้นมาทีละน้อย จากเื่ปริศนาที่ทั้งคู่เจอ ตอนนี้สิ่งนี้กำลังมาเติมเต็มในสิ่งที่ทั้งสองคนนั้นขาดหายไป ไม่รู้ว่านี่อาจจะเป็ชะตาฟ้าลิขิตหรือเปล่า ที่ทำให้ทั้งสองคนนั้นมาเจอเื่แบบนี้
เมื่อ่สอบปลายภาคเข้ามาถึง ทั้งสองคนนั้นก็ต่างพยายามทบทวนการเรียนอย่างหนัก แต่ทว่ายูกิโกะไม่ค่อยมีเวลามากเท่าไร จึงมีเวลาให้ทบทวนการเรียนได้ไม่เยอะเท่าไรนัก
“ อีกไม่กี่วันจะสอบแล้ว อย่าหักโหมมากน่ะยูกิโกะ ”
“ ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่มั่นใจเลยว่าฉันจะสอบได้คะแนนดีๆ ”
“ ส่งตารางสอบของเธอมาให้ฉันสิ ”
“ เธอจะเอาไปทำอะไร ”
“ ส่งมาเถอะน่ะ ”
“ ฉันส่งไปไฟล์ไปให้แล้ว ”
“ อืม..ดูจากตารางสอบมีบางวันฉันสามารถช่วยเธอได้นะ ”
“ ช่วยฉัน ? ช่วยยังไงล่ะ ”
“ ดวงตาของฉันไง ”
“ จะบ้าหรอก อันนั้นมันคือการโกงข้อสอบเลยนะ ”
“ แต่ก็ไม่มีทางที่ใครจะจับได้นิใช่ไหม ”
“ เธอนิน่ะ ”
และเมื่อวันสอบมาถึง โชคที่มีไฟล์หนังสือของยูกิโกะก็รอสัญญาณมือจากยูกิโกะ เมื่อยูกิโกะใช้มือที่จับปากกาปัดซ้ายปัดขวา ปัดขึ้นปัดลง โชคก็ทำตามที่ยูกิโกะนั้นบอก
ถึงแม้ว่าจะมีวิธีโกงข้อสอบแบบนี้ แต่ข้อสอบบางอย่างก็ต้องใช้ความเข้าใจ นั้นก็เป็อะไรที่ยากมากๆสำหรับยูกิโกะเลยทีเดียว
และเมื่อคะแนนปลายภาคออก โชคกับยูกิโกะนั้นก็มีคะแนนที่ต่างกันค่อนข้างเยอะ
ทุกวิชาของโชคล้วนได้เอ ส่วนขอบยูกิโกะนั้นได้บีเป็ส่วนใหญ่และได้ซีบ้างในบางรายวิชา
แน่นอนว่าไม่มีความลับสำหรับทั้งสองคน ต่างคนก็ต่างรู้คะแนนของอีกฝ่าย และเป็ยูกิโกะที่รู้สึกอายที่ได้คะแนนสอบน้อย ถึงแม้ว่าจะพยายามเท่าที่ทำได้แล้วก็ตาม
โชคที่พยายามปลอบและให้กำลังใจยูกิโกะ นั้นทำให้ยูกิโกะรู้สึกดีขึ้นมาก
ปิดเทอมนี้ยูกิโกะก็ทำงานอยู่ที่เดิม ส่วนทางโชคก็ออกไปฝึกงานตามที่อาจารย์แนะนำมาให้ ทั้งสองนั้นมุ่งมั่นและตั้งใจทำงานในแบบของตนเอง ต่างคนต่างให้กำลังใจแต่ฝ่ายทำให้ในแต่ละวันในการทำงานของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความสุข
เดี๋ยวนี้ทั้งสองคนสามารถเปิดตาทั้งสองข้างพร้อมกันได้แล้ว แต่หากว่าจะโฟกัสก็ต้องหรี่ตาข้างใดข้างหนึ่งลง แต่ด้วยที่ว่าร่างกายนั้นปรับตัวกับสิ่งที่เป็ได้แล้ว ทำให้ทั้งสองคนตอนนี้สะดวกกว่าเมื่อก่อนมาก
และเมื่อเปิดเทอมอีกครั้งทั้งสองนั้นก็กลับไปเรียนตามปกติ ทั้งสองคนตอนนี้เริ่มโทรคุยกันมากขึ้น ต่างคนต่างเริ่มพูดภาษาของคนอีกคนแบบง่ายๆได้แล้ว เวลาทั้งสองคนคุยกันก็เป็อะไรที่น่ารักน่าเอ็นดู เพราะภาษาที่ใั้งสองใช้คุยกันนั้นเหมือนคนกำลังหัดพูดภาษา
1K
![แพทย์หญิงชนบทตัวน้อย พลิกชีวิตสู่ความร่ำรวย [孟婉]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1735015708_97343910.webp)
