ม้าหยุดกะทันหันที่หน้าผาอีกนิดมันก็จะตกลงไป หากเเต่คนที่เป็ผู้ขี่มิได้โชคดีเหมือนม้าเท่าใดนัก หลี่เฉินตาเขาต้องพิษอีกทั้งยังมีเเผลจากคมดาบเคลือบพิษอีก ไม่ว่าจะดวงตาหรือสภาพร่างกายเขาก็ย้ำเเย่ยิ่งนัก ไหนเลยจะรู้ว่าทางตรงหน้าเป็หน้าผา เเละยิ่งไม่รู้ว่าม้าที่ขี่อยู่จะหยุดกระทันหันเพราะไม่รู้เขาเลยไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับ ร่างของชายหนุ่มกระดอนจากหลังม้าตกลงไปในหุบเหว!!
หลี่เฉินสติเลือนลางเขาได้ยินเพียงเสียงวี้ดวิ้วของกระเเสลมที่อยู่ในอากาศเเละเป็เครืื่องเตือนสติของเขาว่ากำลังตกจากที่สูง
หลี่เฉินพยายามตั้งสติหาหนทางรอดให้ตนเองทว่าร่างกายที่บอบช้ำของเขาไม่สามารถฝืนได้อีกเเล้วความรู้สึกสุดท้ายที่เขารับรู้คือกระเเสน้ำเย็นที่สาดกระเซ็นหลังจากร่างของเขาร่วงหล่นกระทบ
จูเฟยหยายืนมองร่างของชายหนุ่มตรงหน้าที่ริมลำธาร เพราะนางได้กลิ่นเืเลยเดินตามกลิ่นมาจนถึงป่าลึกเเห่งนี้ ร่างคนเกยตื่นริมลำธารมีเืไหลออกจากบาดเเผลอยู่เต็มร่าง ไม่จำเป็ต้องคิดหากนางมาช้ากว่านี้นิดเดียวเ้าหนุ่มหน้าบากนี่ต้องโดนสัตว์ที่ตามกลิ่นเืมารุมทึ้งอย่างไม่ต้องสงสัย
"ท่านเเม่เฟยหยาเขาโดนพิษล่ะ!" เสี่ยวไป๋เลื้อยรอบร่างนั้นสำรวจอย่างละเอียด เฟยหยาขมวดคิ้ว พิษ? ความยุ่งยากที่นางเกลียดชังเป็ไหนๆในบรรดาศาตร์การเเพทย์สิ่งที่นางไม่ถนัดคือการวินิจฉัยโรคโดยการจับชีพจรเเบบที่หมอที่นี่ทำอีกอย่างคือการเเยกเเยะพิษ ในชาติก่อนพิษที่นางเคยรักษาคือพิษจากสัตว์หรือไม่ก็พิษที่เกิดจากอาหารที่นั้นไม่ค่อยมีพิษที่ปรุงขึ้นมาเองเเบบนี้เพราะถือว่าผิดกฎหมาย ต่างจากที่นี่พิษมากมายถูกทำขึ้นมา ร้ายเเรงมากเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับผู้ปรุง หลากหลายชนิดหลากหลายวิธีพิษของที่นี่ส่วนใหญ่เเล้วนางไม่รู้จัก พิษ!! เลยถือเป็สิ่งยุ่งยากสำหรับนาง!!
หลี่เฉินที่นอนสลบอยู่นั้นไร้หน้ากากเขาไม่รู้เลยว่ามันได้หลุดในตอนที่ร่างเขาตกกระทบน้ำ เเละยังมีเด็กหญิงอายุเก้าขวบกำลังมองเขาอย่างพิจารณา!!
"เสี่ยวไป๋!ผงวิเศษของเ้าพอจะช่วยล้างพิษนี่ได้หรือไม่?" เื่พิษเกรงว่าผู้ป่วยจะคาดหวังจากนางไม่ได้เเล้วจะโทษว่านางไม่เก่งกาจไม่ได้นะเพราะชาติก่อนไม่มีเื่พิษมากมายให้นางเรียนรู้เหมือนที่นี่!!
"ท่านเเม่ผงวิเศษเกิดขึ้นจากพลังของจิตเเห่งภูติเช่นข้าย่อมช่วยเขาได้!! เพียงเเต่เ้าคนน่าเกลียดผู้นี้ถูกพิษที่ทำให้ตาบอด ท่านเเม่ต้องต้มยาบำรุงเเล็วใส่ผงวิเศษให้เขากิน!!"เฟยหยาหัวคิ้วกระตุก เ้าคนน่าเกลียด? เเค่เเผลเป็เเค่นี้ก็ตัดสินความหล่อของเขาไปเเล้วคนที่นี้มีอคติกับเเผลเป็จริงๆ ที่โลกเก่าบางคนที่นางเคยเห็นทั้งสักหน้าสร้างเเผลเป็ให้หน้าตนเองก็มี ถือเป็ความนิยมของบางคน
เเต่ที่นี่นะหรือไม่ว่าสตรีหรือบุรุษหากมีเเผลเป็เเล้วต่อให้ก่อนหน้านี้งดงามหล่อเหลาเพียงใดหากเเต่พอมีเเผลเป็บนหน้าเเล้วนับว่าอัปลักษณ์หรือน่ากลัวบางคนอาจจะว่าน่าเกลียดเลยก็มี
เเต่สำหรับนางที่มาจากที่เจริญความคิดเเละสิทธิของมนุษย์เเล้วเเผลเป็เเค่นี้นับเป็อะไร
"เสี่ยวไป๋ยกเขาไปไว้ที่ปลอดภัยเถอะ!!" ที่นี่เป็เเหล่งน้ำต่อให้เสี่ยวไป๋กลบกลิ่นอายพวกนางไว้เเล้วก็ใช่ว่าสัตว์ป่าจะมองไม่เห็นจริงๆเสียที่ไหน กลบกลิ่นอายไม่ให้รับรู้ถึงกลิ่นของมนุษย์ที่ย่างกรายเข้าเขตของพวกมัน เเต่หากมันเห็นเราจะๆละก็จบเห่กันพอดี ยิ่งตรงนี้เป็ลำธารสัตว์น้อยใหญ่จำเป็ต้องมาพักดื่มน้ำ อยู่ตรงนี้นานๆจะอันตราย
เสี่ยวไป๋กลายร่างเป็คนเเล้วตัวมันตอนนี้เหมือนเด็กอายุเพียงสามขวบกว่าๆสวมเอี่ยมสีเเดงที่ยาวปิดถึงเเค่ส่วนช้างน้อย ส่วนด้านหลังนั้นกลับไม่มีอะไรปกปิดเลยก้นกลมๆเล็กๆนั้นนางยังเห็น หากคิดภาพมันไม่ออกละก็ คิดถึงเด็กอ้วนๆที่สวมชุดเเดงที่มักปรากฏอยู่บนซองอังเป๋าในวันตรุษจีน เสี่ยวไป๋เองก็คล้ายคลึงยิ่งนักหากเเต่มันไม่มีผมทรงศาลาเปาเช่นนั้น บนหัวเ้าเด็กอ้วนนั้นรวบผมไปม้วนไว้กลางหัวก่อนจะสวมกวาน
อย่าเห็นว่ามันเเปลงเป็ร่างมนุษย์เเล้วคิดว่ามันอ่อนเเอเหมือนมนุษย์ล่ะ เสี่ยวไป๋ใช้เเขนที่อวบอ้วนเป็ปล่องๆทั้งสองข้างยกร่างชายหนุ่มขึ้นเหนือหัวอย่างสบายๆ
"ท่านเเม่เดินตามมาได้เลย! ทางนี้ปลอดภัยยิ่ง!!" เฟยหยานางชินชากับเื่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้เเล้ว มีครั้งหนึ่งนางพามันขึ้นเขาเพียงให้มันไปหาเนื้อมาให้นางย่างกินตอนกลางวันเ้านี่ไม่รู้ฟังเช่นไร มันหาเนื้อมาจริงๆ กระทิงทั้งตัวถูกมันในร่างเด็กมนุษย์ยกมาขณะยังไม่ตาย นับประสาอะไรกับมนุษย์หนุ่มคนนึงกันล่ะ
ถ้ำเเห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากป่าชั้นนอกนักเสี่ยวไป๋ยกชายหนุ่มนำนางเดินออกจากป่าลึกมายังเเถวบริเวณรอยต่อของป่าชัั้นกลางกับชั้นนอก มายังถ้ำที่ไม่สดุดตาเเห่งนี้ เพื่อที่มันจะอยู่เฝ้า ส่วนนางจะได้กลับลงไปเตรียมของ
เเต่ก่อนกลับนางได้ช่วยทำเเผลโดยใช้สมุนไพรในป่าผสมกับผงวิเศษที่นางเก็บไว้ในกระเป๋าเหอปาเเขวนไว้ข้างเอวตลอดมาผสมเเล้วทาไปที่บาดเเผลสามสี่เเห่งบนร่างเขาส่วนพิษที่ทำให้ตาบอดนางต้องกลับไปต้มยาที่บ้านผสมกับผงวิเศษให้เขากินตามที่เสี่ยวไป๋บอก
ที่บ้านนางจ้าวเเละจูหยางเหล่ยนั้นไม่อยู่บ้านคนทั้งสองได้ตามลูกชายคนโตไปที่ไร่ เมื่อเฟยหยากลับมาถึงบ้านจึงไม่พบใครสักคน เช่นนั้นก็ดีนางไม่อยากหาข้ออ้างอะไรมาตอบผู้เป็เเม่อีก
นางตุ๋นน้ำเเกงโสมใส่ผงวิเศษ อีกทั้งยังทำหมั่นโถวเเละหยิบขนมกุ้ยฮวาที่ท่านเเม่ทำไว้ใส่ลงตะกร้าอีกสองชิ้นนอกจากนี้นางยังทำกระบอกใส่ยาเเก้ปวดไว้อีกด้วย หืม? นางควรจะเอาเสื้อท่านพ่อไปให้คนผู้นั้นเปลี่ยนด้วยดีกว่า
หลังจากทำทุกอย่างอย่างเร่งรีบเฟยหยาก็กลับไปที่ถ้ำในป่า นางให้เสี่ยวไป๋เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ก่อนจะเอาน้ำเเกงโสมที่มีผงวิเศษให้เขากิน นางยังเอาผงวิเศษโป๊ะ!ใส่เเผลเขาอีกด้วยระหว่างที่รอให้พิษสลายไปจากคนป่วยเฟยหยาก็นั่งครุ่นคิด
คนผู้นี้ไม่รู้ว่าเป็คนเเบบไหนที่นางช่วยก็เพราะนางเป็หมอเท่านั้นคนเป็หมอเห็นคนจะตายอยู่ตรงหน้าจะไม่ช่วยได้ยังไงเเต่นางไม่ใจดีขนาดจะรอให้คนผู้นี้ฟื้นหรอกนางจะให้เสี่ยวไป๋เอาเขาไปไว้ในที่ปลอดภัยใกล้ๆกับที่พบเขาเผื่อจะมีใครตามหาเขาอยู่ นางไม่กล้าเสี่ยงให้เขาอยู่ที่ถ้ำนี้หรอกมันใกล้กับหมู่บ้านถังซานเกินไปไม่มีอะไรการันตีว่าเขาเป็คนดีเพราะฉะนั้นอยู่ห่างๆเป็ดีที่สุด.
ยามบ่ายคล้อยหลังจากตรวจดูว่าพิษหายสนิทเเล้วเฟยหยากับเสี่ยวไป๋ก็พาคนป่วยมาบริเวนไม่ไกลจากลำธารเฟยหยาวางหมั่นโถวสองลูกเเละยังมีขนกุ้ยฮวาสองชิ้นน้ำยาเเก้ปวดลดอักเสบที่นางปรุงไว้ใส่ในกระบอกไม้ไผ่อีกทั้งยังเขียนกำกับด้วยว่าเป็ยาอะไร คาดว่าคนผู้นี้ใกล้จะฟื้นเเล้วนางจึงสพายตะกร้าสานเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ท่านเเม่หากคนที่ตามหาเขามิใช่คนดีเเต่เป็ศัตตรูล่ะ" เฟยหยาเองก็ครุ่นคิดกับสิ่งนี้เช่นกันหากเเต่นางเลือกจะให้คนในหมู่บ้านปลอดภัยมากกว่าเท่านั้น
"เช่นนั้นก็คงเเล้วเเต่วาสนาเขาเเล็ว!" นางเองก็คิดว่าการช่วยคนครั้งนี้เป็เพียงฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น!!
ในอนาคตจูเฟยหยาไม่คิดเลยว่าคนที่เป็เพียงฝันตื่นหนึ่งสำหรับนางจะคอยวนเวียนอยู่รอบกายไล่เช่นไรก็ไม่ไป เื่นี้จะเกิดขึ้นในอนาคตส่วนตอนนี้จูเฟยหยาไม่มีทางรู้
....
ตอนรี้เฟยหยาเเละเสี่ยวไป๋เลิกคิดถึงคนป่วยผู้นั้นเเล้วหนึ่งคนหนึ่งงูกำลังขุดสมุนไพรที่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างเอาเป็เอาตาย
เเปะจื่อ คือสมุนไพรอีกชนิดหนึ่งส่วนของมันที่ใช้ทำยาคือรากไม่คิดว่านางจะโชคดีถึงเพียงนี้หรือจะเรียกว่าทำดีได้ดีทำช่ัวได้ชั่วกันล่ะ คิกๆ นางทำดีถึงได้เจอสมุนไพรพวกนี้มีมากเพียงนี้หากเต็มตระกร้าคงได้ราว40ตำลึงเเน่ๆ
คราวนี้เอาสมุนไพรไปขายถือโอกาสเอาของที่สั่งทำไว้มาเลยดีกว่า!! อ่าเงินจ้ารอข้าก่อนนะ!!
ทางด้านหลี่เฉินเขากำลังนั่งอยู่บนรถม้าที่ลูกน้องเขาจัดเตรียมให้ คนสนิทของเขาบอกว่าพบเขาอยู่ในป่าลึกห่างจากจุดที่ปะทะกันร้อยลี้คาดว่าเขาตกหน้าผาเเล้วไหลตามน้ำไป
"นี่สหายเ้าไม่คิดจะบอกหรือว่าใครเป็คนรักษาเ้ากัน!!จุจุ ฝีมือเเพทย์ล้ำเลิศจริงๆเเม้เเต่พิษเเมงมุมทมิฬของพวกชาวยุทรยังรักษาได้!!" นี่ยังไม่นักรวมพิษที่ดวงตาอีก ช่างเก่งกาจ ฟางจิ่นเอ่ยถามรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้เขาได้มาตามหาหลี่เฉินสหายน่าตายของเขาตามรับสั่งของฝ่าา เพราะวิชาเเพทย์ที่ล้ำเลิศ หากเเต่เมื่อทราบชนิดของพิษที่สหายโดนเขาก็เเทบลมจับ เขาตรวจร่างกายของหลี่เฉินที่ทหารพาตัวกลับมาจึงพบว่าพิษถูกล้างออกอย่างหมดจดเขาเข้าไปเค้นคอผู้ติดตามที่หาสหายเขาพบเเละถามหาว่าใครเป็คนรักษาทว่า เปล่าประโยชน์ทหารเพียงนำของที่พบพร้อมกับตัวเ้านายซึ่งก็คือหลี่เฉินมาให้ดู คนเช่นฟางจิ่นไม่สนใจพวกอาหารเล่านั้นเเต่กลับสนใจกระบอกไม้ไผ่ที่ไม่มีความปราณีตเลยสักนิดเป็เพียงกระบอกไม้ไผ่หยาบที่ธรรมดาจนไม่รู้จะธรรมดาอีกเช่นไรมาพินิจดู มันเขียนสัพคุนยาที่ถูกบรรจุไว้ข้างในด้วยตัวหนังสือมีเอกลักษณ์หากเเต่ยังขาดความหนักเเน่คล้ายคนจับพู่กันไม่เก่ง
ลดอาการปวดเเละบาดเเผลอักเสบ
หัวใจของฟางจิ่นเต้นเเรงอย่างบ้าคลั่งเขาเปิดยาเทออกมาเล็กน้อยตรวจดูส่วนผสมเขาพบว่ามีสมุนไพรที่เขารู้จักเเละไม่รู้จักอยู่ด้วย ไม่รอช้าเขาใช้มันกับสหายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงทันที รอไม่นานผลลัพธ์ที่ได้ก็ทำเขาตกตะลึง! ได้ผลชะงัด!
เขาอยากรู้นักว่าใครเป็คนทำยานี้เเละใครเป็คนรักษาหากเเต่รอจนสหายฟื้นก็ยังไม่ได้คำตอบเเม้จะถามไปเเล้วหลายครั้ง
"ผู้ใดจะรักษาก็ไม่เกี่ยวกับเ้า!!" เอ่ยจบหลี่เฉินก็หลับตาพิงพนักพิงรถม้าทันที เสียงที่เขาได้ยินในตอนที่สติเลือนรางเป็เพียงเสียงเด็กอายุน้อย อีกทั้งกลิ่นหอมมีเอกลัษณ์นั้นคือสิ่งที่เขาจำได้ ตอนนั้นเขาพยายามลืมตาเเล้วหากเเต่เห็นเพียงเลือนราง เด็กผู้หญิงตัวเล็กหากเเต่เขามองไม่ชัดเเบกกระบุงหรืออาจจะเป็ตระกร้าสานเดินหันหลังให้กับเขา
เด็กที่ไหนถึงมาอยู่ป่าลึกอันตรายอีกทั้งยังห่างไกลบ้านเรือนที่มีคนอาศัยอยู่กันนะ
แปะจี้
ชื่อจีนกลาง : ไป๋จื่อ
ชื่อไทย : โกฐสอ
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Angelica dahurica (Fisch.ex Hoffm.) Benth. et Hook. f. หรือ A. dahurica (Fisch.ex Hoffm.) Benth. et Hook. f. var. formosana (Boiss.) Shan et Yuanวงศ์ Umbelliferae
ส่วนที่ใช้ทำยา : ราก
323
