สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

เสียงปรบมือของอาจารย์เมลินดาดังขึ้นในห้องฝึก หลังจากการประลองระหว่างเอเลน่ากับอาร์เซียจบลง

"ทั้งคู่ทำได้ดีมากค่ะ!"

เอเลน่าลดดาบลง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินออกจากพื้นที่ฝึก

อาร์เซียเองก็คืนดาบฝึกกลับเข้าที่เดิม รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าเหมือนก่อนเริ่มการต่อสู้

ผมมองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองอาวุธในมือของตัวเอง

คทาที่ผมเลือกมาไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนัก

แต่คุณภาพของมันก็ดีกว่าคำว่า อาวุธพื้นฐาน ที่สถาบันใช้เรียกอยู่มาก

"อาจารย์"

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ผมหันไปมอง

ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินแซมขาวยกมือขึ้นเล็กน้อย

อัลเดน เรเวนฮาร์ท

เขามองไปทางอาร์เซีย

สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม

"ผมขอประลองกับเธอได้ไหมครับ?"

อาร์เซียหันมามองเขา

รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

แต่เมลินดากลับหันไปมองนาฬิกาบนผนังเสียก่อน

"อ๊ะ..."

เธอทำตาโต

"หมดเวลาแล้วค่ะ!"

อัลเดนเงียบไป

"หมดแล้วเหรอครับ?"

"ค่ะ"

เมลินดาปรบมือเบา ๆ

"ถ้าอยากประลองกัน ไว้หาโอกาสอื่นนะคะ ตอนนี้ถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว"

อัลเดนพยักหน้าอย่างง่าย ๆ

"ครับ"

เขาไม่ได้แสดงความหงุดหงิดหรือเสียดายอะไร เพียงมองดาบฝึกในมือของตัวเองครู่หนึ่ง แล้วเดินกลับไปวางไว้ที่เดิม

ผมเหลือบมองเขา

ดูเหมือนจะเป็นคนที่สนใจการประลองจ

มากกว่าการเอาชนะเสียอีก

"เอาล่ะ!"

เมลินดาปรบมืออีกครั้ง

"ไปโรงอาหารกันค่ะ!"

พวกเราเดินออกจากห้องฝึกตามอาจารย์เมลินดา

ช่วงพักเที่ยงทำให้ทางเดินของอาคารเรียนคึกคักขึ้นกว่าตอนเช้ามาก

นักเรียนเดินสวนกันไปมา เสียงพูดคุยดังเป็นระยะ บางคนกำลังมุ่งหน้าไปโรงอาหาร บางคนกำลังพูดคุยเรื่องบทเรียนเมื่อเช้า

ไม่นานนัก พวกเราก็มาถึงอาคารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากอาคารเรียนหลัก

โรงอาหาร

ทันทีที่ประตูเปิดออก ผมก็ได้กลิ่นอาหารจำนวนมากลอยเข้ามา

ด้านในกว้างขวางกว่าที่คิด

โต๊ะจำนวนมากถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ พื้นและผนังสะอาดจนแทบไม่มีร่องรอยการใช้งาน

บริเวณด้านหนึ่งมีร้านอาหารหลายร้านตั้งเรียงกัน

มีทั้งอาหารทั่วไป อาหารสำหรับนักเรียนที่ต้องการเพิ่มพลังงาน ไปจนถึงอาหารที่ใช้วัตถุดิบราคาแพง

ผมเดินผ่านหน้าร้านเหล่านั้นพลางมองป้ายคะแนน

ข้าวกับเนื้อย่าง — 5 คะแนน

ซุปสมุนไพร — 3 คะแนน

อาหารชุดพิเศษ — 12 คะแนน

เนื้อสัตว์เวทมนตร์ย่าง — 18 คะแนน

อาหารฟื้นฟูมานา — 20 คะแนน

ราคาแตกต่างกันพอสมควร

แต่เมื่อคิดจากค่าครองชีพที่ผมเคยคำนวณไว้..

คะแนนเหล่านี้ก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยนัก

โดยเฉพาะอาหารฟื้นฟูมานา

ยี่สิบคะแนนสำหรับอาหารหนึ่งมื้อ

ถ้าเป็นชาวบ้านทั่วไป คงไม่มีทางกินสิ่งนี้เป็นประจำได้

ผมเลือกอาหารชุดธรรมดาราคาไม่สูงนัก ก่อนจ่ายคะแนนผ่านกำไล

แสงสีฟ้าวาบขึ้นบนข้อมือ

คะแนนลดลงเล็กน้อย

จากนั้นผมถือถาดอาหารเดินไปยังโต๊ะที่เอเลน่ากับเนเรียนั่งอยู่

เนเรียกำลังมองอาหารตรงหน้าอย่างจริงจัง

เอเลน่าหันมามองผม

"เลือกอะไรมา?"

"ชุดธรรมดาครับ"

ผมวางถาดลง

เนเรียมองอาหารของผม ก่อนมองของตัวเอง

"ของฉันอร่อยกว่า"

ผมหันไปมอง

"ยังไม่ได้กินเลยไม่ใช่เหรอครับ?"

"ดูออก"

เอเลน่าหัวเราะเบา ๆ

"เธอชอบตัดสินจากหน้าตาอาหารจริง ๆ"

เนเรียพยักหน้าอย่างจริงจัง

"ใช่"

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนเริ่มรับประทานอาหาร

รสชาติถือว่าดีมาก

ระหว่างที่กิน เอเลน่าก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นมา

"เมื่อกี้อาร์เซียเก่งมากเลยนะ"

ผมพยักหน้า

"ครับ"

"โดยเฉพาะตอนที่ใช้มานา"

เอเลน่ามองไปทางอื่นเล็กน้อย

"ฉันคิดว่าเธอยังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ"

เนเรียกำลังตักอาหารเข้าปาก

"เหมือนคนแก่"

ผมหันไปมองเธอ

เอเลน่าก็ชะงัก

"เนเรีย..."

"ก็เหมือน"

เธอพูดหน้าตาย

"ท่าทางเหมือนคนแก่"

ผมไม่รู้จะตอบอะไร

เอเลน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ

"พูดแบบนั้นต่อหน้าเจ้าตัวไม่ได้หรอกนะ"

ฉันพูด

"เธออาจจะหมายถึงแก่ประสบการณ์"

"ใช่"

"แต่ผมก็เห็นด้วยครับ"

เอเลน่ามองผม

"นายก็คิดเหมือนกัน?"

"ครับ"

ผมตอบ

"เธอมีประสบการณ์มากกว่าที่รูปลักษณ์แสดงออกมา"

เอเลน่าครุ่นคิด

"บางทีเธออาจจะพิชิตดันเจี้ยนมามากกว่าข่าวลือ"

"เป็นไปได้ครับ"

เอเลน่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอฝึกดาบมาจากไหน"

ผมไม่ได้ตอบ

เพราะผมเองก็มีความรู้สึกคล้ายกัน

ท่าทางของอาร์เซียตอนต่อสู้...

ดูเป็นธรรมชาติเกินไป

ไม่ใช่ความสามารถของคนอายุเท่านี้

แต่เรื่องนั้นยังไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง

ผมจึงปล่อยผ่านไป

จนกระทั่ง...

"ขออนุญาตรบกวนสักครู่นะ"

เสียงสุภาพดังขึ้นจากด้านข้าง

ผมหันไปมอง

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะ

ผมจำเขาได้ทันที

คาเอล วาเดนไฮม์

คนที่ผมเคยพบในการทดสอบรอบที่สาม

เขาแต่งกายเรียบร้อย ท่วงท่าสง่างามตามแบบขุนนาง แต่ไม่ได้แสดงท่าทีสูงส่งจนทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด

สายตาของเขามองไปทางเอเลน่าก่อน

"คุณเอเลน่า ดูแซลเบลด์"

เอเลน่าวางช้อนลง

"คาเอล วาเดนไฮม์"

คาเอลก้มศีรษะเล็กน้อย

"ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง หวังว่าการฝึกเมื่อครู่จะไม่ได้ทำให้คุณเหนื่อยเกินไปนะ"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก"

"เช่นนั้นก็ดี"

หลังจากทักทายกันตามมารยาทแล้ว คาเอลจึงหันมาทางผม

"เรน"

"ครับ?"

คาเอลมองผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างสุภาพ

"ผมขอถามเรื่องหนึ่งได้ไหม?"

"ได้ครับ"

"ตอนการทดสอบรอบที่สาม...คุณรวบรวมลูกแก้วมานาได้ทั้งหมดกี่ลูก?"

ผมชะงักเล็กน้อย

"ยี่สิบหกลูกครับ"

คาเอลพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ยี่สิบหกลูก..."

เขาทวนเบา ๆ ก่อนพูดต่อ

"ของผมยี่สิบลูก"

ผมมองเขา

"ต่างกันหกลูกสินะ"

"ครับ?"

เขาตอบง่าย ๆ

ไม่ได้มีสีหน้าอิจฉาหรือประหลาดใจเป็นพิเศษ

เพียงแต่ดูเหมือนกำลังจดจำข้อมูลบางอย่าง

"ขอบคุณที่ตอบ ผมไม่รบกวนเวลารับประทานอาหารแล้ว"

คาเอลหันกลับไป ก่อนกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ

"ขอให้รับประทานอาหารให้อร่อย"

จากนั้นเขาก็เดินจากโต๊ะไปอย่างสงบ

เอเลน่ามองแผ่นหลังของคาเอล

"รู้จักกันหรอ"

"ช่วงสอบรอบที่สามนะครับ"

พวกเรากลับมากินอาหารกันต่อ

โรงอาหารยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักเรียนคนอื่น