ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (46)

        วันเฉลิมฉลองปีใหม่ท่านชายอันหนิงจับเหอหรงแต่งตัวชุดใหญ่ เหอหรงหวาดกลัวรสนิยมความงามตระการตาของท่านชายอันหนิง เขาพยายามคัดค้านทว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เมตตา

        เขาบ่นในใจกับ 2333 “ชุดนี้ใส่แล้วเหมือนนกยูงเหลือแค่รำแพนหางแล้ว หากไม่ใช่ว่าผมหน้าตาดีใครจะใส่ออกไปได้!”

        “โฮสต์ดูดีจริงๆ ครับ โดยเฉพาะสายรัดเอวเส้นนี้ ดูดีเป็นพิเศษ เท่สะบัด เดินออกไปต้องทำคนหลงไปทั้งแถบแน่!” 2333 ชมเปาะอย่างบ้าคลั่ง ชมเสร็จยังแสดงความต้องการอย่างจริงใจ เอ่ยขออย่างขัดเขิน “โฮสต์ครับ งานเลี้ยงวันนี้ต้องมีของอร่อยเยอะมากแน่ๆ คุณอย่าลืมให้ผมยืมร่างลิ้มลองบ้างนะครับ”

        เหอหรงตามใจ 2333 ในเรื่องนี้ตลอด ให้เขายืมร่างก็ไม่เป็นอะไร อย่างไร 2333 ก็ไม่มีร่างกายและอิสระ อาศัยอยู่แค่ในความคิดของเขาเท่านั้น โดยทั่วไปหากทำให้เขามีความสุขได้ก็ให้มีความสุขบ้าง

        ท่านชายอันหนิงมองเกอเอ๋อร์แสนน่ารักตรงหน้า สมกับเป็นบุตรของเขา ดูดีจริงๆ “โยวเอ๋อร์ เมื่อวานข้าได้จดหมายจากบิดาของเจ้า เขากับอี้อวิ๋นเฟยจะมาร่วมงานเลี้ยงด้วย วันนี้เจ้าห้ามอยู่กับอี้อวิ๋นเฟยสองต่อสองแล้ว รู้ใช่หรือไม่”

        อันตรายหลายครั้งก่อนหน้านี้ล้วนตรวจสอบสาวไปถึงอี้อวิ๋นเฟย เบื้องหลังเขากับอี้เหยียนเจ๋อสู้กับอี้อวิ๋นเฟยอยู่หลายครั้ง ตัดแขนของอี้อวิ๋นเฟยไปไม่น้อย วันนี้เกรงว่าอี้อวิ๋นเฟยจะนั่งไม่ติดแล้ว

        เหอหรงนึกถึงอี้อวิ๋นเฟยจึงฮึดในใจ คนน่าสะอิดสะเอียนผู้นี้เขาหลบไปเสียดีกว่า “เตียเตียวางใจได้ขอรับ วันนี้ข้าจะอยู่กับท่านและท่านพ่อ”

        “ท่านชาย คุณชายเจ้าคะ รถม้าของวังมาแล้วเจ้าค่ะ” จ้าวหมอมอเอ่ยเร่งที่หน้าประตู

        ท่านชายอันหนิงลูบมือปลอบเหอหรง “เจ้าก็ไม่ต้องกลัว ไทเฮารักเจ้าที่สุด ฝ่าบาทก็เอ็นดูเจ้ามาตลอด อี้อวิ๋นเฟยไม่กล้าลอบสร้างความลำบากให้เจ้าหรอก”

        เหอหรงคลำแส้ตรงเอวก็ไม่นึกกลัว หากอี้อวิ๋นเฟยอยากทำอะไรขึ้นมาจริงๆ ตนจะฟาดให้มารดาผู้ให้กำเนิดจำเขาไม่ได้!

        ก่อนออกจากบ้านเหอหรงลูบผ้าพันคออย่างลังเลครู่หนึ่ง ยังคงถอดหนังจิ้งจอกขาวทุ่งน้ำแข็งที่ท่านชายอันหนิงสวมให้ ให้หลิวซีใส่ผ้าพันคอกระต่ายหิมะสีขุ่นที่อี้เหยียนเจ๋อล่ามาให้แทน

        วันนี้อี้เหยียนเจ๋อก็อยู่ในชุดเต็มยศ ชุดองค์ชายปักลายกิเลนสีดำหรูหรา แม้สวมเพียงกวานหยกสีขาวธรรมดาอันหนึ่งกับผ้าพันคอหนังกระต่ายหิมะทั่วไป แต่กลับไม่ได้ทำลายภาพลักษณ์หน้าตาของเขา เห็นเพียงความสูงศักดิ์ไร้มลทินของเขา ทั้งยังมีความเย็นชาและสง่างามมิอาจเข้าใกล้ได้อยู่หลายส่วน

        จี้หยกรูปปลาคู่หยินหยางสีดำยามนี้แขวนเด่นหราอยู่ที่เอว ไม่เหมือนก่อนหน้านั้นที่ต้องซ่อนไว้ในอกด้วยเกรงว่าจะถูกขโมย

        เหอหรงอึ้งมองไปครู่หนึ่ง อี้เหยียนเจ๋อหน้าตาดีจริงๆ เขาทะลุมิติมาสองโลกยังไม่เคยเห็นคนที่เหมาะกับคำพูดที่ว่า ‘คุณชายผู้สง่างามอ่อนโยนประดุจหยกล้ำค่า’ เช่นนี้

        ยามไม่พูดจาเย็นชาห่างเหินคล้ายจันทราบนฟากฟ้า ยามเอื้อนเอ่ยกระแสเสียงอ่อนหวานซึมแทรกเข้าไปในใจ

        หากยามเขายิ้ม นั่นช่างสุดล้ำ สาวน้อยและเกอเอ๋อร์โดยรอบล้วนหน้าแดงก่ำ

        ตอนเพิ่งพบหน้า อี้เหยียนเจ๋อแม้ผ่ายผอมเกินไปเพราะโภชนาการไม่ดียังมองออกได้ว่าหน้าตาดี

        ส่วนอี้เหยียนเจ๋อในยามนี้สีหน้าท่าทางดูดียิ่ง หน้าตาประณีตปานสวรรค์ลำเอียง ยามดวงตาคู่นั้นมองมาทางเหอหรงแฝงความเจ้าชู้จนเหอหรงเกือบคิดไปว่าอีกฝ่ายคิดอะไรกับตน