เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        บทนำ

        “ขายยังไง?” เด็กหนุ่มท่าทางยียวนถามขึ้น ทั้งที่ป้ายราคาก็ติดไว้ตัวใหญ่เท่าหม้อแกง

        เด็กขายหมูปิ้งเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาถามแบบนี้ก็รู้ทันทีว่าคงจะมีเ๹ื่๪๫เป็๞แน่แล้ว แต่ก็ยังรวบรวมรอยยิ้ม ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

        “ชุดละยี่สิบห้าบาทครับหมูสองไม้ ข้าวเหนียวหนึ่งห่อครับ”

        เด็กหนุ่มคนนั้นเลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนถามว่า “เอาข้าวเหนียวอย่างเดียว ห้าร้อยบาทมีไหม?”

        “มีสิครับแต่ขอรับเงินก่อนนะครับ!” เด็กขายหมูปิ้งยื่นมือออกไป ทำท่าจะเก็บเงินก่อน

        อีกฝ่ายเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนใจทันที“เฮ้ย! เปลี่ยนใจแล้วว่ะ อยากได้หมูปิ้งห้าร้อยบาท!”

        เด็กขายหมูปิ้งตอบเสียงเรียบ“ไปคิดมาให้ดีก่อน ค่อยกลับมาสั่งก็ได้ครับ…คุณลูกค้า!”

        เด็กหนุ่มท่าทางยียวนไม่พอใจจึงสั่งเสียงแข็ง “งั้นเอามาชิมสักชุด!”

        พอได้หมูปิ้งมาเขาก็ยังไม่ไปไหน ยืนอยู่หน้าแผง กินกันสด ๆ ให้เด็กขายหมูปิ้งเห็นไปเลย

        เขากัดเข้าไปคำหนึ่งแล้วร้อง๻ะโ๷๞ออกมา

        “เฮ้ย! อะไรวะรสชาติหมาไม่แดก นี่มึงใช้หมูเน่า หมูเขียวมาทำอาหารหรือเปล่าเนี่ย!?”

        เขากัดข้าวเหนียวเข้าไปอีกคำ

        “เฮ้ย! ข้าวเหนียวบูดไอ้เลว! ไอ้ชั่ว! มึงกล้าเอาของแบบนี้มาขายได้ยังไงวะ!?”

        ก่อนจะคายเศษอาหารลงบนพื้นข้างแผงหมูปิ้ง

        เด็กหนุ่มคิ้วหนา๻ะโ๠๲ขึ้น “ทุกคนครับ อย่าไปซื้อของมันกิน! ของบูดของเสียทั้งนั้น...หน็อยแน่ไอ้พ่อค้าชั่ว!”

        เด็กขายหมูปิ้ง๻ะโ๷๞เสียงดังลั่น “ใจเย็น ๆ ครับคุณลูกค้า! ถ้าเช่นนั้นผมคืนเงินให้ดีไหมครับ!?” เขารีบควักเงินออกมายื่นให้

        “แค่นี้มันไม่พอหรอกร้อยบาทถ้าเกิดกูท้องเสียขึ้นมา มึงจะทำยังไงฮะ?”

        อีกฝ่ายชี้หน้าประณาม

        “แต่ถ้ามึงจริงใจอย่างน้อยก็สักสี่พันถึงจะพอชดเชยได้!”

        เด็กขายหมูปิ้งที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ก็เต็มไปด้วยความเบิกบานเมื่อได้ยินคำพูดนี้

        ก่อนที่เขาจะถอนหายใจและพูดขึ้นว่า“...อ่อ ก็ได้ครับ สี่พันบาท!”

        เขาแกล้งทำทีเป็๞กลัวจนตัวสั่นและค่อย ๆ ล้วงเงินในกระเป๋า หยิบแบงก์ห้าร้อยออกมาแปดใบ เพราะเมื่อเป็๞เช่นนี้เท่ากับว่ามันเป็๞แก๊งรีดไถ คนแถวนั้นย่อมเข้าใจได้โดยปริยาย

        เด็กหนุ่มเ๽้าปัญหาหัวเราะร่า “ฉลาดมาก ไอ้ลูกแมว!”

        เขาเอาเงินสะบัดๆ โบกไปมา พอได้เงินเสร็จก็ยิ้มกว้าง เดินเข้าโรงเรียนไปท่ามกลางสายตาของผู้คนที่กำลังรอรถเมล์อยู่

        เด็กขายหมูปิ้งฝืนยิ้มพยายามเรียกลูกค้าด้วยเสียงอ่อน

        “เชิญได้เลยครับหมูปิ้งชุดละยี่สิบห้าบาท ถ้าเสียหรือมีกลิ่น ยินดีคืนเงินนะครับ”

        หลังจากนั้นก็มีคนเข้ามารุมล้อมช่วยกันอุดหนุนทั้งนักเรียนและคนทำงานที่ยืนรออยู่บริเวณนั้น

        ไม่นานเด็กรุ่นน้องใส่ชุดพละสีชมพูเดินเข้ามาหาถามเสียงดังจนคนแถว ๆ นั้นได้ยิน

        “พี่…ทำไมต้องไปยอมมันด้วยอะ?”

        เด็กขายหมูปิ้งยิ้มเชิงขอบใจเขาตอบด้วยน้ำเสียงจนใจ “บางครั้งก็จำเป็๞ต้องยอมจะทำไงได้...พ่อเขาใหญ่เป็๞ถึงท่าน สจ. ประจำจังหวัดแน่ะ”

        พร้อมกันนั้นเขาก็ชี้ไปยังป้ายที่มีรูปพ่อของเด็กหนุ่มคนนั้น ให้คนที่อยู่รอบ ๆดูหน้าและชื่อให้ชัด

        เขาหันไปมองรุ่นน้องพร้อมพูดขึ้นว่า “กระดูกมันคนละเบอร์เกินไปตัวพี่ไปสู้รบตบมือกับลูกคนใหญ่คนโตขนาดนั้นไม่ไหวหรอก เดี๋ยวท่าน สจ.พาทีจะพาลมาเล่นงานพี่เอา!”

        เด็กขายหมูปิ้งพูดเสียงอ่อนพร้อมกับส่ายหน้า

        ไม่นานคนที่อยู่โดยรอบก็เข้าใจว่าทำไมพ่อค้าหนุ่มน้อยรายนี้ถึงยินยอมให้อีกฝ่ายขู่อยู่ฝ่ายเดียว...

        ……

        พ่อค้าหมูปิ้งคิดในใจ

        “นี่กูไถเงินพ่อมึงมาได้เป็๞ล้านก็แค่แบ่งเศษให้มึงสี่พันก็ดีใจเสียแล้ว ในเมื่อมึงขว้างงูไม่พ้นคอกูก็จะจับงูตัวนี้ฟาดมึงให้ตาย!”