ยังมิทันที่ KANJi จะได้เริ่มทำอะไรต่อจากนั้นก็มีเสียงแตกของไหน้ำที่วางอยู่บริเวณหัวเตียงและตามมาด้วยเสียง
โวยวาย ที่กำลังเรียกขานมัน จากภายในห้องนอน ซึ่งมันก็จำได้ทันทีว่านั้นเป็เสียงของใคร
ในเมื่อมันพึ่งจะจัดการขับพิษน้ำพิสุทธิ์ให้มันไป 1 ยก
*เพล้งงง ...*
"เ้าภาพลวงตา เ้า...เอิ้ก...หายไปไหน....!!!!"
"ขอรับข้าน้อยไปเช็คความเรียบร้อยภายนอกบ้านมาแล้วขอรับ"
มันะโออกไปจากภายในห้องน้ำ เอ่ยสวมรอยเป็ ภาพลวงตาตามที่แม่นางเสือดุให้มันเป็มันเงยหน้าขึ้นดูก็มิพบเห็น เซี่ยงอี้น้อยของมันแล้ว
*เฮ้อออ....**ทำไมพอถึงเวลาสำคัญ เข้าด้ายเข้าเข็มที่ไร มารผจญมักปรากฏเสมอเลยสินะ...*มันบ่นเสร็จก็หันไปมองที่ อาเหอ นางจิ้งจอกสาวแสนสวยที่ยังแกล้งหลับอยู่ แต่ไม่ยังคงไม่เนียน เพราะเนื่องจากเพื่อนของมันคนนี้เป็ คนที่เปิดเผย โผงผ่าง และ โมโหร้าย ซึ่งพอนางถูกขัดใจแบบนี้ ใบหน้าของนางจึงกระตุก เห็นถึงร่องรอยของความโมโหที่กำลังประทุขึ้น ดังนั้นมันจึงจำใจต้อง ถอนท่อนควยเอ็นัออกมา ซึ่งพึ่งได้เสียบเข้าไปได้ ไม่นาน แต่ยังมิลืมแกล้งอาเหอ เพื่อนรักของมันจนเกิดเสียงดังตามมา
*พลุ๊บ...บล๊อคคค*
*อร้างง...อืมม*
มันเป็เสียงที่เกิดขึ้นจาก การที่มันถอนท่อนควยเอ็นัออกมาอย่างรวดเร็ว จนทำให้อาเหอนั้นเผลอหลุดครางเสียวกระสันต์ตามเสียงหลุดของลำควยของมันกับร่องสวาทของนาง
“ข้า KANJi แม้ตอนนี้ไม่มีตระกูลแล้ว แต่ข้าทำอะไรมักรับผิดชอบในการกระทำของตนเองเสมอ”
“รวมถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครานี้ด้วย เวลาหลังจากนี้เ้าอาเหอเ้านั้นจะเป็เมียรักของข้าและเพื่อนรักของข้าตลอดไป...”
มันพูดเสียงดังฟังชัดใน2 ประโยคแรก แต่ประโยคสุดท้ายมันพึมพำแทบจะไม่มีคนได้ยินที่มันพูดเลยด้วยซ้ำ (เกรียนตลอด ให้ตายเถอะโรบิ้น)
เพราะมันรู้ว่าอาเหอนั้นแกล้งหลับอยู่ และหลังจากมันกล่าวคำพูดแนวพระเอกสุดหล่อแล้วมันก็เห็นปฏิกิริยาจากอาเหอ เพราะ จากตอนแรกที่นางนั้นขมวดคิ้ว เริ่มมีเส้นเืเต้นตุบๆที่ขมับทั้งสองข้างของนาง แต่หลังจากมันพูดกล่าวออกไปแล้ว มันกลับเปลี่ยนไปนางกับมีอมยิ้มที่มุมปากของนาง และ แก้มของน้ำก็ขึ้นเสียงชมพูจางๆ ดูแล้วน่ารัก น่าเย็ดอีกสัก ยก
“ถึงข้าแม้จะยากจน แต่ข้าก็มีโคนลำใหญ่นะ ^^” มันหยอดมุกสัปดน ไปเรื่อย
“ข้าจะแต่งตัวให้เ้า และ ให้เ้าได้พักผ่อน แต่อาจจะต้องนอนถถ้านั่งเหมือนเดิมนะ ข้ากลัวเ้าตื่นขึ้นมาแล้ว คิดว่าข้าทำอะไรมิดีมิร้ายต่อเ้า...ถ้าเ้าใส่ร้ายข้านั้นเ้าต้องรับผิดชอบข้านะ”
พระเอกมันเริ่มเกรียนใส่อาเหอ ขณะที่มันแต่งตัวให้นางไปด้วย ซึ่งพอมันพูดประโยคเมื่อกี้นี้ มันเริ่มเห็นร่องรอยเส้นเืที่ขมับของนางอีกครั้งมันจึงหยุดพูดมิให้นางะเิความโกรธพอจัดเสื้อผ้า ท่าทางให้อาเหอนางเหมือนเดิมเสร็จ มันก็ตรวจสอบความเรียบร้อยเพื่อจะลบร่องรอยหลักฐาน าที่พึ่งเกิดขึ้นไป มันพยายามเพ้งสายตามองและมาหยุดที่ใบหน้าอันงดงามของอาเหออีกครั้ง และ มันก็มีเสียงดังขึ้นในสมองของมัน
หลังจากนั้นมันก็มองไปที่ประตูห้องน้ำอีกครั้งและข้อมูลก็ปรากฏขึ้นในหัวของมัน
ชื่อ : อาเหอ (เหอเป่ยเฟ่ย)
ธาตุ : สายฟ้า แห่งความพิโรธ
ค่าความเงี่ยน : 10 %
พลังลมปราณ ระดับ ??? ขั้น ???
“เชรด กรูว่าแล้วไง ว่ามันแปลกๆั้แ่เมื่อกี่และ...”
เดี๋ยวเราค่อยสำรวจไอ้ระบบกวนส้นตีนนี้ทีหลังแล้วกัน เห้อ....
“เรียนไม่รุ่ง มุ่งแต่ปี้นี้และนะ....”
*เป็คนหล่อก็แบบนี้และ มีแต่คนเรียกหา...”
(มรึงเริ่มมโนอีกและเหนื่อยใจจริง)
มันค่อยๆย่อง ด้วยเสียงอันแ่เบา แต่มีหรือที่จะผ่านััสำเนียงของลมปราณของแม่เสือดุไปได้ เพราะพอมันเดินมาถึงข้างเตียงแล้วมันกำลังจะสำรวจนางด้วยดวงตาแห่งการตรวจสอบเพื่อจะได้รู้ว่า นางนั้นเป็ใคร ชื่อแซ่อะไร ลมปราณระดับไหน เพราะในโลกแห่งยุทธภพแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่เชื่อถือได้เต็มร้อย จึงต้องตรวจสอบให้แน่ใจ
แต่อันที่มันอยากรู้ที่สุดมิใช้ข้อมูลพวกนั้นหรอกกระมั้ง เพราะที่มันอยากรู้ในตอนนี้ นั้น คือ ค่าความเงี่ยนของแม่นางเหม่ยหลานคนนี้ ตั้งหากเพราะตอนนี้ท่อนควยเอ็นัของมันยังแข็งเป๋ง ปวดหนึบไปหมดทั้งลำควยแล้ว แต่ก็สมใจที่มันอยากรู้ ซึ่งพอเพ้งตามองไปที่นางมันได้เห็นแค่ ค่าความเงี่ยนแวปๆจากนางจริงๆ ซึ่งก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาในหัวของมัน
*ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบ ขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน)*
???
*เอ้า...แมร่งมีระดับด้วย !!!*
.
“NO Problem”
“เพราะ ข้าก็ได้สิ่งที่ข้าคนนี้อยากรู้แล้ว”
*เฟี้ยวววว...ตุ๊บบบบ*
มันที่พึ่งจะคิดอะไรหลังจากตรวจสอบแม่นางเสือดุผู้นี้เสร็จ กำลังจะเอ้ยเรียกนางว่ามันกลับมาแล้ว ก็ถูกพลังลมปราณของคนที่นอนอยู่บนเตียงดึงและจับโยนขึ้นมาบนเตียงอีกฝั่งใกล้ๆนาง
“เ้าภาพลวงตา..เอิ้กกกก...เ้าคิดว่าข้าเป็เด็กน้อยอายุ 2-3 ขวบปีกระมั้ง คิดว่าข้าไม่รู้เหรอ ว่าเ้าแอบไปทำอะไรในห้องน้ำนั้นนะ...เอิ้ก”
ไม่มีเสียงตอบรับจาก KANJi เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่มันคิดในใจนั้นก็
คือ
*เรือ (Ship) - หาย !!!*
1K
