“เพ่ยหยูต่อไปหนูต้องไปอยู่กับพวกเขานะจ๊ะ”เค่ออวี๋ที่วันนี้ออกมาส่งเพ่ยหยูเอ่ยบอกด้วยสีหน้าสงสารเธอเสียดายที่ไม่พบครอบครัวของเด็กคนนี้มากทั้งที่จริงแล้วเค่ออวี๋คิดว่าครอบครัวของเพ่ยหยูน่าจะรวยมากแท้ๆแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้รับเงินช่วยเหลือจากตำรวจมาไม่น้อยใน่เวลาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา
“ขอบคุณพี่สาวที่คอยดูแลหนูมาตลอดนะคะว่าง ๆ ก็ไปเยี่ยมหนูบ้างนะ”เพ่ยหยูยิ้มหวานบอกอย่างไม่คิดมากอะไรเธอเห็นคุณลุงที่มารับเธอกับเด็กคนอื่นอีกสองสามคนท่าทางใจดีจึงไม่ได้งอแงอะไรแต่แรกเพ่ยหยูเคยฟังที่พี่ชายพี่สาวซึ่งเคยอยู่ที่นี่เล่าให้ฟังแล้วว่าหากยังไม่พบกับครอบครัวก็จะต้องไปอยู่ที่อื่นต่อไป
“ได้จ๊ะดูแลตัวเองด้วยนะเพ่ยหยู”เค่ออวี๋อดเสียดายเด็กน่ารักอย่างเพ่ยหยูไม่ได้ตลอดเวลาที่เด็กคนนี้อยู่ด้วยเค่ออวี๋ก็ไม่เคยเห็นเพ่ยหยูก่อเื่เหมือนเด็กคนอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียวหากว่ามีเด็กที่รู้ความอย่างเพ่ยหยูบ้างเค่ออวี๋ก็คงไม่ลงไม้ลงมือกับเด็กดื้อพวกนั้นหรอก
เพ่ยหยูโบกมือลาเค่ออวี๋เมื่อคุณลุงใจดีเดินมาเรียกเธออีกครั้งพี่ชายพี่สาวสามคนนั้นต่างขึ้นรถสามล้อไปก่อนหน้าเธอแล้วพอเพ่ยหยูเดินมาถึงด้านหลังรถสามล้อชายวัยกลางคนที่มารับเด็กในวันนี้ก็อุ้มร่างเล็กๆ ของเพ่ยหยูให้นั่งดี ๆก่อนเขาจะเดินอ้อมไปและขับรถสามล้อออกจากสถานพักพิงชั่วคราวอย่างรวดเร็ว
เด็กสามคนที่อายุมากกว่าเพ่ยหยูไม่กี่ปีเห็นว่าเพ่ยหยูเด็กมากและดูสะอาดสะอ้านกว่าพวกเธอราวฟ้ากับเหวพวกเขาจึงไม่มีใครกล้าชวนเพ่ยหยูคุยเลยแม้แต่คนเดียวซึ่งเพ่ยหยูเองก็ไม่คิดจะรบกวนพี่ๆ พวกนี้ ถึงแม้เธอจะอยู่ร่วมกับพวกเขามาก่อนในสถานพักพิงแต่เพ่ยหยูก็ไม่เคยพูดคุยกับคนพวกนี้มาก่อนมีเพียงพี่ชายพี่สาวที่ไปอยู่ที่อื่นก่อนเธอสองสามคนเท่านั้นที่เพ่ยหยูเคยคุยและเล่นด้วยกัน
สามล้อขับไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจว่าบนรถด้านหลังจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเขาทำหน้าที่รับเด็กและคนชราที่อยู่สถานพักพิงมาหลายปีแล้วสถาบันสวัสดิการสังคมได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลให้ดูแลคนไร้ญาติเป็หลักส่วนผู้อพยพจะถูกแยกออกไปทำงานตามหน้าที่ที่ทางการมอบหมายเอาไว้ให้บางคนก็ถูกส่งไปทำงานเกษตรตามชนบทบางคนหากมีความรู้หน่อยก็จะได้รับตำแหน่งงานที่เหมาะสมเพื่อให้สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้แทนการรับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลอย่างเดียวเหมือนกับคนที่อาศัยอยู่ในสถาบันสวัสดิการสังคมซึ่งเขาทำงานอยู่
รถสามล้อเคลื่อนมาถึงสถาบันสวัสดิการสังคมเมืองซูโจวในเวลาไม่นานเพ่ยหยูมองไปตรงหน้าที่มีประตูรั้วเหล็กซึ่งติดกับกำแพงสีเทาหม่นสูงตระหง่านล้อมรอบเอาไว้อย่างแ่าด้านหน้าประตูมีทหารบ้านสองนายยืนทำหน้าที่อยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ชีวิตชีวาเพ่ยหยูได้แต่คิดในใจว่าเธอจะสามารถอยู่ที่นี่ได้จนกว่าครอบครัวจะหาพบหรือไม่บรรยากาศที่เงียบราวกับป่าช้านั้นทำให้เพ่ยหยูรู้สึกกลัวขึ้นมาเธอพยายามกดข่มความหวาดกลัวที่กำลังเอ่อท้นออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุเอาไว้สุดความสามารถเพ่ยหยูจำได้ดีว่าเด็กที่งอแงจะถูกลงโทษอย่างไรในตอนอยู่สถานพักพิงชั่วคราวโชคดีที่เพ่ยหยูไม่ถูกทำร้ายที่นั่น
“วันนี้มีกี่คนลุงฮู”ทหารบ้านนายหนึ่งถามขึ้นตามหน้าที่
“สี่คนน่ะเดี๋ยวจะพาไปรายงานตัวให้ผอ.ทราบก่อน”ลุงฮูตอบอย่างขอไปที
“รีบเข้าไปเถอะเดี๋ยวลุงยังต้องไปรับผักมาไว้ทำกับข้าวไม่ใช่หรือไง”ทหารบ้านอีกนายเอ่ย
“รู้แล้วน่าไปล่ะ”ลุงฮูพูดจบก็ขับสามล้อเข้าประตูที่ทหารบ้านเปิดให้ทันที
อาคารเก่าคร่ำคร่าที่สร้างจากอิฐสีเทาหม่นยิ่งทำให้บรรยากาศของสถาบันสวัสดิการสังคมยิ่งดูเคร่งขรึมมากขึ้นไปอีกเพ่ยหยูเห็นพี่ชายพี่สาวหลายคนเดินเรียงแถวกันผ่านไปอีกทางหนึ่งก็ยิ่งมองด้วยความสงสัยเสื้อผ้าของทุกคนเป็แบบเดียวกันทั้งหมดสีเทาหม่นของเสื้อผ้าพวกนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าเ็าของพวกพี่ชายพี่สาวดูน่ากลัวมากขึ้นไปอีกเพ่ยหยูรีบเอามือปิดปากน้อยๆ เอาไว้เพื่อไม่ให้เธออุทานออกมาจากความใพอดีกับที่รถสามล้อเคลื่อนที่ไปอีกด้านหนึ่งแล้วไปหยุดลงด้านหน้าอาคารหลังเล็กหลังหนึ่งพอดี
“มาๆ ลงมากันได้แล้ว”ลุงฮูจอดรถเสร็จก็เดินมายกกระเป๋าของเด็กทั้งสี่คนลงให้โดยเพ่ยหยูยังอ้าแขนสองข้างเพื่อขอให้ลุงฮูอุ้มลงจากรถที่สูงกว่าตัวเธอด้วยซึ่งลุงฮูก็ไม่ได้รังเกียจเด็กที่สะอาดสะอ้านอย่างเพ่ยหยูแต่แรกเขาจึงอุ้มเธอลงมา
“ขอบคุณค่ะคุณลุง”เพ่ยหยูเมื่อยืนดีแล้วก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างเธอไม่อยากทำให้คนอื่นเป็ห่วงหากเธอแสดงท่าทางหวาดกลัวสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาอีกอย่างเพ่ยหยูก็กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมาจากความกลัวที่เห็นท่าทางไร้ชีวิตชีวาของพวกพี่ชายพี่สาวเมื่อครู่นี้
“ไม่เป็ไรตามลุงเข้าไปรายงานตัวด้านในก่อน”ลุงฮูยังถือกระเป๋าใบเล็กให้เพ่ยหยูซึ่งอายุน้อยที่สุดในเด็กที่เขารับมาวันนี้ด้วยเขาไม่รู้หรอกว่ากระเป๋าใบนี้สำคัญหรือไม่เขามีหน้าที่แค่ช่วยเด็กตัวเล็กอย่างเพ่ยหยูถือมันก็เท่านั้น
สถาบันแห่งนี้บริหารงานโดยคณะกรรมการปฏิวัติซึ่งก็คือจูข่ายหนิงเธอรับหน้าที่ทำงานบริหารที่นี่มานานกว่าสิบปีแล้วเด็กที่เข้าออกสถาบันมีจำนวนไม่น้อยแต่ด้วยหน้าที่ของเธอต้องรับทราบว่ามีใครเข้าออกสถาบันบ้างจูข่ายหนิงจึงเป็ผู้ที่ทำเอกสารของเด็กพวกนี้ด้วยตัวเองมาโดยตลอดส่วนคนชราหรือผู้ป่วยที่เข้ามาอยู่ที่นี่จะมีเ้าหน้าที่อย่างชุ่ยเหลียนคอยรับผิดชอบดูแลแทนเธอ
“วันนี้มีแค่สี่คนนี้เหรอลุงฮูเอกสารของพวกเธอล่ะเอามาให้ฉันดูหน่อย”จูข่ายหนิงเอ่ยขึ้นหลังอนุญาตให้ลุงฮูที่เพิ่งเคาะประตูเข้ามาได้ก่อนหน้านี้
“ใช่ครับผอ.นี่เป็เอกสารของพวกเธอครับผมเอากระเป๋าวางให้เด็กก่อนนะครับ”ลุงฮูบอกก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารสี่ชุดให้กับจูข่ายหนิงจากนั้นเขาก็วางกระเป๋าของเพ่ยหยูลงตรงหน้าให้กับเธอพร้อมรอยยิ้มบาง
“อืม…คุณออกไปก่อนเถอะฉันจะบอกระเบียบการพักอยู่ที่นี่ให้พวกเขาฟังเอง”จูข่ายหนิงรู้ดีว่าลุงฮูยังมีงานอื่นต้องทำอีกเธอจึงไม่อยากรั้งเขาเอาไว้นานนัก
“ครับผอ.ผมขอตัวก่อนครับ”ลุงฮูค้อมหัวคำนับจูข่ายหนิงก่อนจะเดินออกจากห้องไป
“ที่นี่ทุกคนมีฐานะเท่าเทียมกันไม่ว่าพวกเธอจะเคยอยู่ที่ไหนมาก่อนแต่หลังจากเข้ามาอยู่ที่นี่ก็จะต้องทำตามกฎของที่นี่เข้าใจไหม” จูข่ายหนิงบอกด้วยน้ำเสียงเ็าเธอไม่มีครอบครัวจึงได้รับความไว้วางใจให้มาดูแลสถาบันแห่งนี้มาตลอดหลายปี
“เข้าใจครับ/ค่ะ”เด็กทั้งสี่ต่างเอ่ยอย่างพร้อมเพรียงกันพวกเขาไม่มีใครกล้าทำตัวไม่ดีเลยแม้แต่คนเดียวก็ใครใช้ให้ใบหน้าของจูข่ายหนิงดุร้ายนักเล่าพวกเขาที่เคยอยู่สถานพักพิงมาก่อนจึงพากันหวาดกลัวไปตามๆ กัน ยังดีที่ไม่มีใครร้องไห้ออกมาเสียก่อน
“ดีเพ่ยหยูอายุน้อยที่สุดสินะเธอยังไม่ต้องทำงานเหมือนพวกเขารอให้โตกว่านี้ก่อนอีกสักปีสองปีฉันจะมอบหมายงานเบา ๆให้ก็แล้วกันนะ”จูข่ายหนิงมองเพ่ยหยูที่รูปร่างหน้าตาต่างจากเด็กอีกสามคนอย่างครุ่นคิดเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กท่าทางร่ำรวยคนนี้ถึงถูกส่งมาที่นี่ได้
3K
