สลับร่าง พลั้งชน

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ยังคงแผดจ้าทำลายความเงียบในห้องของครูแพรว อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ยืนตัวแข็งทื่อในชุดบอดี้สูทลูกไม้สีดำที่รัดจนเห็นทุกสัดส่วน หน้าอกขนาดใหญ่ของเขากำลังขยับไหวตามจังหวะการหายใจที่เริ่มหอบถี่เพราะความลนลาน สายตามองจ้องไปที่ ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ที่ถือโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงเรียกเข้าอยู่ในมือ

"รับสิครู! พ่อผมเป็นคนดุนะ ถ้าไม่รับตอนนี้เขาจะบุกไปตามหาที่โรงเรียนแน่ๆ!" อาร์ตพูดเสียงสั่น แววตาของนางฟ้าผู้เย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความวิงวอน

ครูแพรวในร่างเด็กหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า เธอจงใจกดปุ่มปิดเสียงแต่ไม่ตัดสาย ทิ้งให้โทรศัพท์สั่นอยู่บนฝ่ามือ "เธอกลัวพ่อเธอจะรู้เรื่องมากขนาดนั้นเลยเหรอน้องอาร์ต? กลัวเขาจะรู้ว่าลูกชายสุดที่รักแอบหนีมาอยู่ที่คอนโดของครูพยาบาลสาวสองต่อสองในสภาพที่... ดูไม่ได้แบบนี้?"

"ครูจะเอาอะไรก็ว่ามา! ได้โปรด….แต่อย่าบอกพ่อว่าเราอยู่ที่นี่เด็ดขาด!" อาร์ตโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

"ง่ายมาก..." ครูแพรวในร่างอาร์ตเดินอย่างมั่นใจเข้าไปหาร่างเดิมของเธอที่บัดนี้ดูเซ็กซี่จนน่าหมั่นไส้ 

"ข้อแรก... เธอต้องถอดชุดบอดี้สูทบ้าๆ นี่ออกเดี๋ยวนี้ รวมถึงถุงน่องที่แกหลงใหลนักหนาด้วย กลับไปใส่ชุดพยาบาลเรียบร้อยปกติเหมือนเดิม"

เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบชิดกัน 

"และข้อสอง... เธอต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่างห้ามขัดขืนจนกว่าจะถึงเราทั้งคู่จะคืนร่างกัน ถ้าเธอตกลง ฉันจะคุยกับพ่อเธอให้เองว่า ฉันไปติวหนังสือเตรียมสอบที่บ้านเพื่อน วันนี้คงไม่ได้กลับบ้าน"

อาร์ตในร่างครูแพรวกัดฟัน สายตามองสลับไปที่โทรศัพท์ที่กำลังจะสั่นอยู่ 

"ตกลง! ผมยอมแล้ว! ได้โปรด……..รับสายเถอะ!"

ครูแพรวในร่างอาร์ตกดรับสายทันทีที่อาร์ตตอบตกลง เธอเปลี่ยนสีหน้าจากที่กำลังโกรธจัดเป็นความนิ่งเฉยในพริบตา พลางปรับโทนเสียงให้ดูเป็นเด็กวัยรุ่นธรรมดาที่สุด

"ฮัลโหล สวัสดีครับพ่อ... ครับ... พอดีผมติดธุระติวหนังสือกับเพื่อนนิดหน่อยครับ" เธอพูดเสียงนิ่ง พลางจ้องมองร่างตัวเองในชุดลูกไม้สีดำที่กำลังยืนลุ้นจนตัวโก่ง 

"พอดีพรุ่งนี้มีสอบสำคัญ แล้วผมยังไม่ค่อยเข้าใจเลยครับ……... ใช่ครับ วันนี้คงติวกันดึกหน่อย แล้วพอดีผมกลัวรถหมดกลับบ้านไม่ได้ ผมเลยจะขอนอนที่บ้านเพื่อนเลยอะครับ"

"ครับพ่อ... ฝากบอกแม่ด้วยนะครับว่าไม่ต้องเป็นห่วง... ครับ... สวัสดีครับ"

เมื่อกดวางสาย ครูแพรวในร่างอาร์ตก็ถอนหายใจยาว พลางหันมามองร่างตัวเองที่บัดนี้ดูเหมือนจะหมดแรงจนต้องทรุดตัวนั่งลงบนเตียง

"เอาล่ะ... พ่อเธอเชื่อแล้วว่าเธออติวหนังสืออยู่บ้านเพื่อน" เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนที่นอน พลางกอดอกจ้องมองอาร์ตด้วยสายตาดุดัน 

"ตอนนี้... ถึงเวลาที่แกต้องทำตามสัญญาแล้วน้องอาร์ต ไปถอดชุดนั้นออกซะ! แล้วไปถอดขนตาปลอมบ้าๆ นั่นให้หมดด้วย เดี๋ยวนี้!"

อาร์ตในร่างครูแพรวได้แต่ทำหน้ามุ่ย เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วสะกิดสายบอดี้สูทลูกไม้สีดำลงจากไหล่ด้วยท่าทางที่แสนเสียดาย พลางก้มมองถุงน่องแบบบางบนขาทั้งสองข้างของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ในที่สุดอาร์ตก็ยอมถอดชุดเพื่อเตรียมกลับสู่สภาพเดิมแล้ว แล้วมาคอยดูกันต่อว่าหลังจากนี้ครูแพรวจะจัดการกับอาร์ตอย่างไรต่อ แล้วพบกันค่ะ