ฉันไม่รู้ว่าชีวิตหลังความตายจะเป็ยังไง จะรู้สึกอะไรได้ไหม ยังจะจำเื่ราวบนโลกได้หรือเปล่า
ฉันคิดตลอดว่าร่างกายที่จมไปกับน้ำมันจะทรมานแค่ไหน จะได้เจอกับปลาอะไรบ้าง แล้วจะมีปลาใจร้ายตัวไหนไหม ที่มากัดกินเนื้อตัวสกปรกของฉัน
แต่ทว่าทุกอย่างกลับไม่เหมือนที่คิดไว้เลย
จมูกและดวงตาของฉันไม่ได้ขัดไปกับผิวััของน้ำแม้แต่นิด หากลืมตาขึ้นก็คงไม่เจออะไรนอกจากแสงประกายสีฟ้า ราวกับอยู่ในน้ำกากเพชรวิเศษ
ฉันไม่เข้าใจว่าจินตนาการไปได้ยังไง
ไม่นานนักเรือนร่างที่นอนดิ่งรอการหลับใหลก็กลับกลายเป็ทรงตัวได้
แต่ทว่าในขณะเดียวกันทุกอย่างเองก็เปลี่ยนเป็มืดลง
เหมือนว่าฉันกำลังอยู่ในกล่องใส่น้ำเล็ก ๆ ซึ่งถูกใครบางคนเอาฝามาปิดเลยล่ะ
แย่จัง นี่มันทำให้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากแสงประกายขาว ๆ รอบตัวที่ถูกสร้างขึ้นมาเอง
แต่ไม่ใช่แค่นั้น มิหนำซ้ำน้ำสีแดงปริศนาก็ผุดโผล่ขึ้นมาบนเนื้อผิวของฉันอีก มันเกิดขึ้นเฉพาะรอยแผลตามร่างกายของฉัน แถมยังเป็รอยแผลที่อัปมงคลที่สุดที่ฉันจะไม่มีวันลืม
รอยตำหนิบนเนื้อตัวเริ่มแดงขึ้นและเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ
หากว่ารอยแผลพวกนี้ตอนที่ฉันยังมีลมหายใจมันไม่เคยมีเืเลยซักหยด นอกจากาแที่อยู่ภายในใจ ใครคนไหนก็ไม่เคยเห็นหรือรักษามันได้ นอกจาก..
อยู่ ๆ ใบหน้าของคนที่ฉันพึ่งคุยไปด้วยเมื่อกี๊มันก็ถูกฉายขึ้นในจิตใจ ฉันลืมนึกถึงเื่นี้ไปเลย
แต่คงไม่เป็ไร เพราะฉันเชื่อว่าพรุ่งนี้เช้า เขาเองก็คงจะรู้ผลลัพธ์แล้วแหละว่าใครแพ้ใครชนะ
จริง ๆ แล้วมันไม่ดีหรอกนะที่มีคนมาช่วยเราเพียงหนึ่งแล้วคนกระทำชำเรามีนับสิบ
มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกเสียจากว่าคำปลอบโยนจะมาหลังเหตุการณ์ทำร้ายจิตใจ
ฉันสลัดความคิดในหัวออกแล้วมาโฟกัสกับสิ่งที่ตนเจอในปัจจุบัน
เื่ที่เกิดขึ้นตอนนี้มันน่ากลัวกว่าที่คิด ฉันไม่รู้เลยว่าตนเข้ามาสู่โลกไหน ฉันอยู่ส่วนไหนของจักรวาลกันแน่ ทำไมทุกอย่างมันถูกปิดกั้นเอาไว้ จริง ๆ แล้ว... ฉันตายหรือยัง
แม้ว่าตอนนี้มันจะรู้สึกอึดอัด แต่ฉันเองก็ไม่ได้อยากหนีออกจากที่นี่เลย ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันหลุดพ้นจากดาวเคราะห์ห่วย ๆ ที่ถูกเรียกว่าโลกนี่ได้
ร่องรอยที่โดนกระทำจากพวกอันธพาลเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ จนมีหยดเืสีแดงไหลออกมาแล้วเปลี่ยนเป็ควันพร้อมเจือจางไปกับสายธาร
แม้กระทั่งแผลที่เกิดจากรอยน้ำมือของอาฉันเอง
มันจะเป็ครั้งที่หกและครั้งสุดท้ายแล้วที่จะเกิดขึ้นกับฉัน และที่แน่ ๆ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก เพราะฉันไม่ได้อยู่จุดนั้นอีกต่อไป
ทว่าพอมาสังเกตอีกทีเปลือกร่างของฉันกลับไม่มีเสื้อผ้าบนตัวเหลืออยู่เลย รอยสีแดงที่เป็กาฝากเริ่มมีเยอะขึ้น และโผล่มาหลาย ๆ จุด ตามจำนวนแผลที่ฉันเคยได้รับ
แม้กระทั่งจุดที่ถูกปกปิดเอาไว้ และรอยพวกนั้นยังทำให้ฉันนึกหวนกลับไปยังวันวาน วันที่อัปยศที่สุด
ตอนนี้ร่างกายของตนเหมือนถูกประจานในที่มืดเลยล่ะ ถ้าหากนี่เป็ห้องนอนไม่ก็ห้องน้ำนะ ขืนเปิดไฟมาก็คงอับอายขั้นสุด ไม่รู้ว่าจะมีใครยืนอยู่บ้าง แต่ฉันก็ไม่รู้จะอับอายแบบไหนแล้ว เพราะมันเกิดขึ้นบ่อยเหลือเกิน
ไม่นานนัก ร่างของฉันก็กลับกลายเป็สีแดงทั้งตัว จากแดงอ่อนก็เริ่มเข้มขึ้นเรื่อย ๆ จนไปหยุดที่สีดำ
หากจะใช้มือจับตามสรีระก็ไม่ได้ จากกายหยาบก็เปลี่ยนเป็คล้ายดั่งิญญาที่ไม่สามารถอาจัั แต่ทว่าจู่ ๆ ร่างของฉันมันกลับถูกขับเคลื่อนไปในที่สุด
ฉันไม่รู้ว่ามันคือิญญาของตัวเองหรือว่าอะไร แต่มันถูกล่องลอยไปยังที่ที่ไม่รู้จุดหมาย แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้
หรือว่าตอนนี้มันจะมาถึงจุดหลังความตายแล้วสินะ ฉันคิดกับตัวเองก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ฉันพร้อมกับเื่พวกนี้มาก ๆ
พลางหลับตาพริ้มด้วยความตื่นเต้น แตกต่างจากตอนแรกที่ไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลย
หากว่าโลกใหม่ที่ฉันกำลังจะเจอ มันจะดีกว่าเดิม ฉันก็ยินดี
2K
