The survivor
ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ
“….ถ้าวันหนึ่งเกิดหลงเข้าไปในต่างโลกจะเกิดอะไรขึ้น เราอาจจะได้ไปเป็ผู้กล้า หรือนักผจญภัยก็ได้นะ” คำพูดจากผู้ชายใส่แว่น หัวทองที่พูดกับเพื่อนของเขา
“ฉันว่า แกควรดื่มวีโต้แล้วไปนอนนะ เพ้อเจ้ออะไรของแกอยู่วะเ้านพ” ชายอีกคนที่รูปร่างสูง ผมสีดำมันได้ตอบกลับ
“โถ่ แกไม่มีจินตนาการบ้างเลยนะไอ้จิน ใครๆก็อยากเป็หรือเปล่า ่นี้ยิ่งดังๆอยู่ด้วย นิยาย การ์ตูน ต่างโลกเนี่ย” หลังพูดจบ นพก็หยิบหนังสือการ์ตูนเื่หนึ่งขึ้นมา
“เนี่ยดูอย่างเื่นี้สิ พระเอกได้ไปเป็ผู้กล้าปราบจอมมารด้วยนะเฟ้ย เท้โครตๆ” นพแลดูชอบใจกับหนังสือเล่มนี้เป็อย่างมาก
“เฮ้อ ฉันละเบื่อความเพ้อฝันของแกจริงๆเลยนะ” ทันใดนั้นสิ้นเสียงพูดของจินจบลงก็มีผู้ชายร่างใหญ่เดินเข้ามาหาเขา
“เฮ้ยไอ้จิน เมื่อวานแกใช่ไหมที่เป็คนเดินชนข้า” ชายร่างใหญ่ทำท่าทีโกรธจัด และเดินตรงเข้ามาหาจินทันที ชายคนนี้ได้เริ่มวิ่งเข้าใส่จินที่กำลังนั่งสบายๆอยู่ริมหน้าต่าง
“แกนี้มันหาเื่ได้ตลอดเลยนะ บอส” จินที่เห็นอย่างนั้นเขาได้เอียงตัวหลบบอสที่พุ่งตัวเข้ามาหาเขาได้อย่างฉิวเฉียด ตัวของบอสนั้นวิ่งตรงไปชนกับกำแพงใกล้กับหน้าต่าง ก่อนที่จินจะหันไปเห็นผ้าม่านที่อยู่ข้างๆ จินได้นำเอาผ้าม่ายผืนนั้นมาพันตัวบอสที่กำลังมึนจากการชนกำแพงอยู่
“ปล่อยนะโว้ย มาต่อยกันแบบลูกผู้ชายสิวะ เ้าขี้ขลาด” บอสที่โดนผ้าม่านพันตัวอยู่พูดขึ้นก่อนที่จินจะเตะตัดขาของบอส ทำให้เขานั้นล้มลง และมีผ้าม่านผืนนั้นคอยรั้งตัวของบอสไม่ให้ลงไปนอนกับพื้น
“ถ้าคนมาหาเื่มันก็ไม่มีคำว่าลูกผู้ชายแล้วหรือเปล่าบอส แกคิดว่าฉันจะไปสู้กับั์แบบแกได้หรือไง” จินที่ตอนนี้ยืนปัดมือไปมาโชว์อยู่พูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป นพที่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินตามออกไปทันที
“นี้จิน ถ้านายยังเป็แบบนี้อยู่อีกมันจะไม่มีใครชอบหน้านายนะเว้ย มีแต่คนมาหาเื่นายไม่เว้นแต่ละวันเลย” นพที่เดินตามเพื่อนของเขาออกมาพูดด้วยความเป็ห่วง
“แกจะคิดมากทำไมวะ ฉันก็แค่ป้องกันตัว และอีกอย่างนึงคนที่มาหาเื่มันก็คือพวกนั้นทั้งหมด ฉันก็แค่ทำแบบที่ฉันทำในทุกๆ วันอยู่แล้ว ใครจะชอบฉัน หรือไม่ชอบฉัน ฉันไม่แคร์หรอก อีกอย่างเดี๋ยวเราก็จบกันแล้วก็คงไม่เจอกันอีกหรอก” จินที่พูดพลางเดินไปพลางเขาเดินไปที่ร้านค้าสหกรณ์ของโรงเรียน และซื้อนมรสสตอเบอรี่มากิน
“ฉันละเป็ห่วงแกมากกว่า กลัวจะโดนกระทืบก่อนจบนี้แหละ” นพพูดก่อนจะเดินไปหาขนมมาจ่ายเงินด้วย
ทันใดนั้นท้องฟ้าก็เริ่มเกิดฟ้าร้อง ฟ้าผ่าขึ้น นพและ จินได้เงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะหันมามองหน้ากัน
“เมื่อกี้มันยังสว่างอยู่เลยไม่ใช่หรือไงวะ” จินพูดขึ้นพร้อมเดินหลบไปที่ห้องโถงใหญ่ของโรงเรียน แต่แล้วเื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ฟ้าได้ผ่าลงมาใจกลางโรงเรียน ความรุนแรงทำให้พื้นของโรงเรียนแตกออกและ แสงจ้าไปทั่วบริเวณนั้น จินและนพที่อยู่ใกล้ๆกับเหตุการณ์ถึงกับกระเด็นไปชนกับกำแพงเลยทีเดียว
หลังจากท้องฟ้าได้เงี่ยบสงบลง ทุกๆอย่างได้กลับมาสู่สภาพเดิม จินและนพลุกขึ้นพร้อมคลำหัวตัวเองไปด้วย
“โอ้ย ฉันว่าฉันหัวโนวะจิน” นพบ่นขึ้นแต่จินที่ลุกขึ้นมาได้สังเกตุเห็นความผิดปกติรอบข้างจึงรีบวิ่งออกไปดู กลางสนามโรงเรียนของเขานั้นเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น ในหลุมนั้นลึกมาก ลึกจนเหมือนไม่มีก้นหลุมเลยทีเดียว
“เฮ้ยไอ้นพ มาดูนี้ก่อน” จินะโไปหานพให้รีบวิ่งมาดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“เห้ย มันแรงไปป่าววะ ฟ้าผ่าอะไรเป็หลุมได้ขนาดนี้ นี้มันไม่ปกติมากๆเลยนะ” ทันทีที่นพพูดจบก็มีเสียงร้องประหลาดดังมาจากท้องฟ้า เสียงขู่คำรามทำให้จินและนพต้องหันขึ้นไปมองทันที สิ่งที่น่าตกตะลึงก็เกิดขึ้น
“นั้น นั้นมัน ัไม่ใช่หรือไงนั้น” นพที่ตาเบิ่งโพลงขึ้นด้วยความใก่อนจะค่อยๆเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ
“นี้มันเื่บ้าอะไรวะเนี่ย ฉันฝันอยู่หรือไง” จินที่ไม่เชื่อสายตาตัวเองก็ได้รีบวิ่งพานพไปที่ห้องพักอาจารย์ทันที แต่กลับไม่เจอใครเลยจินที่เห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งต่อไปทันทีเพื่อหาว่ามีคนอยู่บ้างไหม แต่ห้องแล้ว ห้องเล่าก็ไม่เจอใครแม้แต่น้อยจนเขาวิ่งมาถึงห้องตัวเอง ในนั้นเขาได้ยินเสียงคนประมาณ 5-7 คนพูดคุยกันก่อนจินที่ได้ยินแบบนั้นจึงเปิดประตูเข้าไปก่อนจะพบกับ บอส นิพพา จันทรา ต้น กาย 5 คนยืนพูดคุยกันด้วยสีหน้าที่ตื่นใ
“ทุกคน เราเหลือกันอยู่แค่นี้หรือ” จินเริ่มคำถามก่อนทำให้ทุกคนที่กำลังสนทนากันอยู่หันมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
“ใช่จ๊ะ พอหลังจากฟ้าผ่าลงมา ทุกอย่างก็สว่างไปหมด พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เหลือกันแค่นี้แล้วจ๊ะ” จันทราพูดขึ้นมาโดยมีนิพพายืนหลบๆอยู่ด้านหลัง จินที่เห็นแบบนั้นก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย
“จิน แกคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นวะ ฉันกว่าจะหลุดจากผ้าม่านที่แกพันตัวข้าได้ก็เกิดแบบนี้ขึ้นแล้ว” บอสที่ทำท่าทีหงุดหงิด ปนใก็ถามขึ้นมา
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงละ ฉันก็งงเหมือนๆกันกับทุกคนนั้นแหละ คิดว่าฉันเป็คนทำหรือไง” จินที่พูดปัดไปทำให้บอสที่ขวัญผวาอยู่แล้วจ้องจะตรงเข้าไปหาเื่จิน
“เห้ย แก้นี้มันไม่เลิกกวนโอ้ยจริงๆ เลยนะเว้ย” บอสที่พุ่งตัวเข้าไปหาจินแต่รอบนี้กลับไม่เหมือนเดิม ความเร็ว และความรุนแรงจากตัวบอสนั้นมากขึ้นไปหลายเท่าตัว บอสที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ทันตั้งตัวทำให้ตัวของเขานั้นพุ่งไปชนกำแพงห้อง กำแพงห้องที่โดนชนเกิดรอยแตก และร้าวขึ้นมา ทุกคนที่เห็นแบบนั้นก็เกิดความตะลึงไปตามๆกัน
“บอส ถ้านั้นโดนฉันขึ้นมาบอกเลยนะไม่รอดแน่ๆ แหละ” จินพูดขึ้น แต่สิ่งที่น่าตะลึงกว่านั้นคือ จินที่โดนพุ่งเข้ามานั้นสามารถหลบไปได้อย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย
“แกนั้นแหละ หลบได้ยังไง ข้ายังอึ้งกับความเร็วของข้าเองเลย แต่แกแค่เดินหลบเฉยๆ ซะงั้นแหละ” บอสที่ลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นที่อยู่บนตัวออกไปด้วย
“ไม่รู้สิ ฉันแค่รู้สึกว่ามันมีอันตรายมาหาฉันก็เลยเดินหลบไปนิดนึงก่อนที่แกจะพุ่งมาแค่นั้นเอง” จินที่รู้สึกแบบนั้นก็เริ่มสำรวจร่างกายตัวเอง พลางคิดในใจไปว่า เกิดอะไรขึ้นกับ
ร่างกายของเขา
“อย่าทะเลาะกันเลยพวกนาย จะไม่ชอบหน้ากันก็ขอให้เื่นี้มันจบลงไปก่อนเถอะนะ” กายที่เป็หัวหน้าห้องออกมาห้ามการทะเลาะกันของจิน และ บอส
“ชะ..ใช่ พวกนายควรจะสมานฉันท์ไว้นะ” ต้นที่สีหน้าไม่ค่อยดีพูดขึ้นก่อนจะมีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาเป็หน้าจอ
------------------------------------------------------------------------------------
คำเตือน!!
การโจมตีของมดดินกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอให้ผู้ที่ถูกเลือกเตรียมตัวให้พร้อมภายใน 1 นาที
------------------------------------------------------------------------------------
ทุกคนที่อยู่ในห้องเห็นแบบนั้นก็เริ่มเกิดอาการตื่นใขึ้น และนพที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มทำการพูดขึ้นมาบ้าง
“นี้มันเหมือนกับการเล่นเกมเลยไม่ใช่หรือไง แสดงว่ามันต้องมี…” ทันใดนั้นนพก็พลางคิดขึ้นมาว่ามันต้องมีหน้าต่างสเตตัสขึ้นแน่นอน ในชั่วอึดในหน้าต่างสเตตัสของนพก็ปรากฏขึ้นมา
สถานะ
ชื่อ: นพ
เลเวล 1
อาชีพ ผู้รอบรู้
ความสามารถ
-การเข้าใจสถานะการณ์ เลเวล 1
-อ่านค่าสถานะ เลเวล 1
-การจดจำ เลเวล 1
-แปลภาษา Max
นพที่เห็นแบบนี้จึงรีบบอกเพื่อนๆ ให้ทำตามที่เขาทำเพื่อแสดงค่าต่างๆของตัวเอง
“ทุกคน นึกคำว่าค่าสถานะขึ้นมาก่อน แล้วมันจะมีหน้าต่างเด้งขึ้นมาแล้วเอามาดูกัน” ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้น ทุกคนจึงทำตาม ค่าสถานะของทุกคนจึงลอยขึ้นมา
สถานะ
ชื่อ: จิน
เลเวล 1
อาชีพ ผู้อ่านเกม
ความสามารถ
-คาดการณ์ เลเวล 1
-สำผัสที่ 6 เลเวล 1
-ความใจเย็น เลเวล 1
-แปลภาษา Max
--------------------------------------------------------------------------------
สถานะ
ชื่อ: บอส
เลเวล 1
อาชีพ จอมพลัง
ความสามารถ
-เพิ่มความเร็ว เลเวล 1
-เพิ่มพลัง เลเวล 1
-เกรี้ยวกราด เลเวล 1
-แปลภาษา Max
--------------------------------------------------------------------------------
สถานะ
ชื่อ: กาย
เลเวล 1
อาชีพ ผู้กล้า
ความสามารถ
-ความกล้า เลเวล 1
-ทักษะร่างกาย เลเวล 1
-ชีวิตที่ 2 เลเวล 1
-ความชำนาญอาวุธ เลเวล 1
-แปลภาษา Max
--------------------------------------------------------------------------------
สถานะ
ชื่อ: ต้น
เลเวล 1
อาชีพ ผู้รักษา
ความสามารถ
-รักษา เลเวล 1
-ลบสถานะ เลเวล 1
-ความรู้การแพทย์ เลเวล 1
-แปลภาษา Max
--------------------------------------------------------------------------------
สถานะ
ชื่อ: จันทรา
เลเวล 1
อาชีพ จอมเวทย์ดวงดาว
ความสามารถ
-อ่านดวงดาว เลเวล 1
-เขียนดวงดาว เลเวล 1
-สตาร์สไตรค์ เลเวล 1
-แปลภาษา Max
------------------------------------------------------------------------------
สถานะ
ชื่อ: นิพพา
เลเวล 1
อาชีพ ผู้ใช้ธรรมชาติ
ความสามารถ
-พลังธรรมชาติ เลเวล 1
-ภาษาธรรมชาติ เลเวล 1
-ธรรมชาติเกื้อหนุน เลเวล 1
-แปลภาษา Max
------------------------------------------------------------------------------
ทุกคนที่เห็นค่าสถานะของตัวเองจึงค่อยๆ อ่าน และทำความเข้าใจกับพลังของตัวเอง
“นี้มัน ไม่ใช่เื่ล้อเล่นจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย แล้วถ้าเกิดมีสถานะแบบนี้ มีอาชีพแบบนี้ แล้วมอนสเตอร์ละ” นพพูดขึ้นก่อนจะปิดหน้าต่างสถานะไป แต่ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของหญิงสาวก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกห้อง
“เกิดอะไรขึ้น” กายที่ได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยนิสัยปกติของกายที่ชอบช่วยเหลืออยู่เป็ทุนเดิมทำให้เขาไม่รีรอที่จะรีบวิ่งไป
“เดี๋ยวกายกลับมาก่อน” นพที่สังหรณ์ใจไม่ดีะโเรียก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว กายวิ่งออกจากห้องเรียนไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่ทุกคนจะรีบวิ่งตามไป แต่แล้วสิ่งที่ทุกคนเห็นก็ทำให้ทุกคนต้องขวัญกระเจิง
เบื่องหน้าของทุกคนที่ห้องเรียนที่เต็มไปด้วยเื และร่างไร้ิญญาของนักเรียนจำนวนหนึ่งที่กองอยู่กับพื้น สภาพเหมือนถูกกัดกิน กับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังโดนมดตัวใหญ่กัดร่างเอาไว้
“ช่วยฉันด้ว…” ไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็โดนมดั์ตัวนั้นกัดจนขาด 2 ท่อน ร่างกายของเธอร่วงลงกับพื้น พร้อมเืที่สาดกระเซ็นต่อหน้าจิน และเพื่อนๆ
“กรี๊ด!!!” นิพพาที่เห็นแบบนั้นก็ร้องลั่นออกมา ทำให้เ้ามดตัวนั้นหันมาทางพวกเขา
ความกลัวได้เข้าครอบงำทุกคน ยกเว้นแต่เพียงคนเดียว จินที่มีทักษะความใจเย็นที่ยังสามารถนิ่งสงบไว้ได้จึงรีบปิดประตูห้องเรียนนั้น และเรียกทุกคน
“วิ่งเร็วเข้าทุกคน” จินที่ะโเรียกสติของทุกคน ทำให้พวกเขานั้นรีบวิ่งออกมาจากที่นั้นโดยทันที
“จะทำยังไงกันดี ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย” ต้นที่ขวัญหนีดีฝ่อแล้วพูดขึ้น พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา
“อย่าเพิ่งร้องไห้ต้น ตอนนี้เราต้องหนีกันก่อน” กายที่กำลังวิ่งเตือนสติของต้นก่อนจะรีบวิ่งกันไปที่ห้องเก็บของ ของโรงเรียน ทุกคนที่เขามาได้แล้วจึงล๊อคห้อง และเริ่มคุยกันต่อเพื่อหาทางออก
“เราจะทำยังไงกันดี นี้มันเกินไปแล้วนะ ถ้าเป็ฝันก็คงฝันร้ายสุดๆไปเลย” นพพูดขึ้นก่อนจะเดินมานั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง
“ถ้าเป็ฝันเราก็คงตื่นไปแล้วละ แต่นี้มันไม่ใช่” จินพูดขึ้นก่อนจะเริ่มค้นหาของในห้องเก็บของ
“จิน นายกำลังทำอะไรนะ” กายพูดถามจินที่กำลังค้นของอยู่
“ก็ต้องหาของป้องกันตัวนะสิ ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้คือต้องหาอะไรไว้ป้องกันตัวก่อน” จินที่พูดเสร็จก็หันไปเห็นเหล็กเส้นที่เหลือจากงานก่อสร้างอยู่จำนวนหนึ่ง ก่อนเขาจะหยิบมันขึ้นมา
“เอานี่ไปก่อนน่าจะมีประโยชน์ที่สุดแล้วละ” จินโยนเหล็กเส้นไปให้กาย และบอสที่ยืนอยู่ แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจกัน ก็มีเสียงดังจากข้างนอกห้องดังขึ้น
ปั้ง ปั้ง ปั้ง…
เสียงของประตูห้องเก็บของดังขึ้น เ้ามดั์นั้นตามกลิ่มความหวาดกลัวของทุกๆคนมา ก่อนจะค่อยๆ ชนประตูห้องเก็บของเรื่อยๆ
“เราตายแน่ เราตายแน่” ต้นที่ตอนนี้สติหลุดไปแล้วทำให้เขาเริ่มร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง บอสที่เห็นแบบนี้จึงเดินเข้าไปกระฉากคอเสื้อของต้นขึ้นมา เพื่อเรียกสติต้น
“ถ้าเอ็งอยากตายนักก็ไปตายคนเดียวเลยไป แต่ข้าจะไม่ยอมตายตรงนี้หรอกเว้ย” บอสที่ตอนนี้รวบรวมความกล้าได้ จับเหล็กเส้นขึ้นมาเพื่อนเตรียมต่อสู้ กายเองก็เช่นกัน
ไม่นานนักประตูก็ได้พังลง เ้ามดั์นั้นค่อยๆเดินเข้ามา พร้อมกับคราบเืที่ติดตามตัวมัน สร้างความหวาดผวาให้กับทุกคน จินที่ตอนนี้เริ่มมองไปรอบห้องเพื่อหาอุปกรณ์เพิ่มจึงหันไปเห็นสิ่งๆ นึงก่อนจะหยิบมันขึ้นมา
“ทุกคนหลบไป” จินะโก่อนจะโยนสารเคมีอย่างนึงใส่เ้ามดตัวนั้น
กรี๊ด กรี๊ด…
มดั์กรีดร้องด้วยความเ็ป ก่อนที่จินจะนำเหล็กเส้นจุ่มลงไปในสารเคมีที่เหลืออยู่
“จิน นั้นมันอะไรนะ” กายพูดกับเขา ก่อนจะกันไปมองจินที่กำลังค่อยๆ ดึงเอาเหล็กเส้นออกมาจากขวดสารเคมี
“มันคือยาฆ่าแมลงไงละ ฉันคิดว่าแมลงมันก็น่าจะเหมือนๆ กันหมดนั้นแหละ” กายที่เห็นแบบนั้นจึงรีบขอเหล็กเส้นในมือของจินมา และรีบวิ่งเข้าไปแทงเ้ามดนั้น แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เ้ามดนั้นก็หันมางับใส่ตัวของกายทันที
“อ๊าก ทะ..ทำไมมันยังขยับได้” การที่โดนขากรรไกรของมดหนีบตัวร้องขึ้นด้วยความเ็ป ก่อนที่บอสจะรีบวิ่งเข้าไปเอาเหล็กเส้นฟาดลงไปเพื่อหักขากรรไกรมดตัวนั้น
กรี๊ด…
เ้ามดตัวนั้นร้องลั่นเพราะขากรรไกรของมันหักออก หากเป็คนปกติไม่น่าจะหักมันได้ง่ายๆ แบบนี้ แต่เพราะบอสมีทักษะเพิ่มพลังอยู่ ทำให้แรงของเขามากกว่าคนปกติ
“เกือบไปแล้วนะเ้าบ้า ประมาทแบบนี้ไม่ตายก็บุญเท่าไหร่แล้ว” บอสที่ช่วยกายออกมา ต่อว่ากายที่เกือบจะโดนฉีกร่างเป็ 2 ท่อน เ้ามดนั้นไม่รอช้าก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้ามาหาทั้ง 2 คนทันที กายที่มีทักษะทางด้านร่างกายที่สูงขึ้นทำให้หลบได้ไม่ยาก ส่วนบอสก็มั่นใจในกำลังของตนเอง จึงนำเอาเหล็กเส้นรับร่างกายของเ้ามดนั้นไว้ได้
“ชิ เห้ย จินทำอะไรซักอย่างซิวะ” จินที่เห็นแบบนั้นจึงรีบเอายาฆ่าแมลงมาราดใส่มันอีกครั้ง ครั้งนี้มันเริ่มอ่อนแรงลงไปอีกทำให้บอสสามารถดันมันออกไปได้
“มันตัวใหญ่ไป ต่อให้ราดยาฆ่าแมลงไปเรื่อยๆ จนหมดที่มีก็ไม่รู้ว่ามันจะตายไหม ต้องหาวิธีอื่น พวกผู้หญิงรีบไปหาที่หลบก่อน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกมา” จินะโสั่งก่อนที่จะหันหน้ากลับไปคิดต่อ พวกนิพพา และจันทราจึงรีบวิ่งไปหาที่ซ่อน ทิ้งไว้แต่พวกจิน และเพื่อนๆ รับมือเ้ามดตัวนั้น
จินที่มองไปรอบห้องด้วยทักษะการคาดการณ์ ทำให้ในสมองของจินนั้น เห็นเป็ภาพว่าเขาควรจะทำอะไร
“บอส แกดันเ้ามดนั้นออกไปที่หน้าประตู แล้วกายพอถึงหน้าประตู ใช้เหล็กเส้นนั้นตีขาของมันให้มันหงายหลังไปเลย ทำตามนี้” บอสที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ค่อยเต็มใจจะทำเท่าไหร่ แต่ก็ต้องจำใจ เพราะมันคือทางที่เป็ไปได้เท่านั้น บอสค่อยๆผลักเ้ามดนั้นไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูห้อง ก่อนที่กายจะใช้เหล็กเส้นฟาดไปที่ขาพับของมัน เ้ามดนั้นค่อยๆล้มลงไป แต่สิ่งที่จินคิดนั้นมันไปไกลมากกว่านั้น จินเห็นประตูที่พังลงนั้นมีเศษชิ้นส่วนที่ไม่ได้หักออกมาเป็แท่งแหลมอยู่ เ้ามดนั้นที่ล้มลงไปจึงโดนเศษประตูนั้นทิ่มใส่ทะลุร่างของมัน
เ้ามดร้องออกมาอย่างดังก่อนที่จินจะรีบวิ่งเข้าไป และราดน้ำยาฆ่าแมลงลงไปบนตัวมันที่โดนแทงทะลุ ทำให้น้ำยานั้นไหลเข้าไปในร่างกายของเ้ามดนั้น มันดิ้นทุรนทุรายก่อนจะขาดใจตายไป ร่างกายของมันค่อยๆ สลายหายไปทิ้งไว้แค่ขาของมันจำนวนหนึ่ง เปลือกนอกบางส่วน และเงินที่แปลกตาไม่เหมือนเงินในโลกของเรา
“นี้มันคือ การดอร์ปของนี้หน่า” นพที่หลบอยู่ด้านหลังค่อยๆเดินออกมา เพราะเขาไม่มีทักษะด้านการต่อสู้ บวกกับความกลัวทำให้เขาไม่ออกมา ทุกคนที่เห็นแบบนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่
“แกนี้มันขี้ขลาดจริงๆ เลยนะ” บอสหันไปมองค้อน แต่ไม่ทันได้ดีใจััที่ 6 ของจินก็ััได้ถึงอันตรายอันใหญ่หลวงลอยมา มันยิ่งกว่าเ้ามดนั้น มันเกินกว่าคนเพียงไม่กี่คนจะรับไหวจินรีบวิ่งออกไปดูด้านนอก ทำให้เขาต้องตกตะลึงไปอีกรอบ
“งานเข้าแล้วสิ” จินพูดไปพลางก่อนจะเดินผงะถอยหลังออกมาจากประตู สิ่งที่เขาเห็นนั้นคือฝูงมดั์ จำนวนกว่าร้อยตัวรอเขาอยู่ข้างหน้า ความสิ้นหวังได้ครอบงำอีกครั้ง แค่ตัวเดียวพวกเขายังกว่าจะฆ่าได้ แต่นี้มีเป็ร้อยๆ ตัว แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงะเิดังขึ้นจากข้างหลังฝูงมดนั้น
ประกายดาบแห่งแสง!!
เสียงะโของผู้หญิงดังขึ้น คมดาบแสงที่ตัดผ่านอากาศเข้าฟาดฟันใส่ฝูงมด ร่างของมันส่วนใหญ่ขาดกระเด็น ใจกลางฝูงนั้น มีนักรบหญิง ผมสีทองสง่ายืนอยู่ พร้อมกับดาบคู่ใจเขาเธอ….