บ้านตระกูลหยาง…
จ้าวเหว่ยกลับบ้านสามีมาด้วยรอยตบที่อยู่บนหน้าอย่างชัดเจน พ่อแม่สามีเห็นใบหน้าเธอก็ใแต่ก็เดาได้ว่าใครเป็คนทำ เธอเจอพวกเขาก็ขอเข้าห้องทันที
จ้าวเหว่ยหาน้ำเย็นมาชุบผ้าแล้วประคบหน้าเธอเพราะที่นี่ไม่มีน้ำแข็งเพื่อให้หลอดเืบนหน้าหดตัว ตอนนี้สิ่งที่เธอคิดไม่ใช่การโดนตบแต่เป็สิ่งที่อยู่ในร่างนี้ นี่เป็ครั้งที่สองแล้วที่เธอโดนจิตสำนึกบังคับการพูดของเธอ
หรือว่าเ้าของร่างยังอยู่ในร่างนี้แต่โดนเธอมาสิงเลยออกมาไม่ได้ ถ้าเป็อย่างนั้นก็ออกมาเถอะถ้าเธอตายแล้วในโลกความจริงเธอก็ควรไปภพภูมิหลังความตายแล้วให้เ้าของร่างกลับมาใช้ชีวิตของตัวเอง ถ้าเป็แบบนี้ไปเรื่อยๆ เธอรู้สึกไม่โอเคอย่างเื่หลินเจียงเธอไม่มีความเคารพใดๆ เลยแต่เธอต้องมาเรียกพ่อแบบนี้งั้นเหรอ?!
จ้าวเหว่ยคิดยังไงก็คิดไม่ออกเธอนอนอยู่บนเตียงคิดเื่นี้วนไปวนมาจนหลับไป
อ้ายเหรินกลับมาจากข้างนอกพ่อแม่ก็เรียกเขาคุยเกี่ยวกับเื่วันนี้
“วันนี้น้องสาวเหว่ยเอ๋อร์มาตามเธอกลับไปที่บ้าน แต่พอเธอกลับมาหน้าเธอมีรอยฝ่ามือด้วยล่ะ” แม่บอกอย่างหนักใจ
“แม่แน่ใจนะครับว่าดูไม่ผิด”
“ไม่ผิดแน่นอนพ่อของลูกก็เห็น”
“แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนครับ”
“อยู่ในห้องน่ะ”
ห้องนอนเฉินเล่อ….
ก๊อก…ก๊อก…
“จ้าวเหว่ยฉันเอง ฉันเอาเงินมาให้เธอน่ะ” อ้ายเหรินยืนรอหน้าประตู
จ้าวเหว่ยเดินไปเปิดประตูให้เขา
อ้ายเหรินเข้ามาในห้อง สำรวจหน้าของเธอก่อนเป็อย่างแรกยังมีรอยอยู่บนหน้าเธอเขาไม่รู้ว่าควรถามเธอไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
“พ่อตบมาน่ะ” จ้าวเหว่ยที่นั่งลงที่โต๊ะเห็นเขาเหม่อมองก็เลยบอกเขาไป
“ทะเลาะกันรุนแรงเลยเหรอ”
“ใช่”
“เธอก็อย่าคิดมากล่ะถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่ต้องไปหาเขา”
“พี่คิดกับฉันและครอบครัวยังไงเหรอ” จ้าวเหว่ยใช้พลังอ่านใจเขา
“ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่”
ครอบครัวเธอมันเกินจะรับไหว น้องแย่งสามีพี่สาวใครๆ เขาก็รู้ พ่อแม่เธอเป็คนแบบนี้จะให้คนอื่นมองยังไง ไหนจะเื่หาผลประโยชน์จากบ้านฉันอีกไม่ต้องนับเื่ญาติพี่น้องฉันกลับมาหรอก ที่ผ่านมาพ่อเธอก็มาอ้างบุญคุณเอาเงินบ้านนี้ไปกี่ร้อยหยวนแล้วก็ไม่รู้ พวกฉันเลยไม่มีเงินใช้หนี้ไง
“พี่คิดว่าฉันเป็เหมือนพ่อหรือเปล่า”
“ไม่หรอกอย่าคิดมาก”
เฮ้อ….ฉันก็ภาวนาขอให้เธอไม่เป็เหมือนพ่อ ที่ผ่านมาเธอหัวอ่อนขนาดนี้ก็ไม่รู้ว่าที่เธอยินดีแต่งงานเป็เพราะโดนบังคับหรือเธอรักพี่ใหญ่ หรือเธอทำตามคำสั่งพ่อเธอกันแน่
จ้าวเหว่ยไม่แปลกใจแล้วกับท่าทีของเฉินเล่อ เขาคงคิดว่าเธอเหมือนพ่อซินะ วันแต่งงานเขาถึงด่าเธอน่ารังเกียจแบบนั้น
“นี่เงินค่าทำงานของเธอ” อ้ายเหรินยื่นเงินสี่ร้อยหยวนให้เธอ
“คุณหานพอใจมากที่เธอทำงานได้เร็วขนาดนี้ ตอนนี้เขารอเพื่อนเขาส่งหนังสือมาให้อยู่เขาไปเล่าเื่เธอให้เพื่อนเขาฟัง เพื่อนเขาเลยขอให้เธอทำงานของเขาต่อจากงานแรก แต่เธอทำไวของยังไม่มาถึง คุณหานก็ไม่อยากผิดคำพูดรอของมาเขาจะเอามาให้เธอทันที” อ้ายเหรินเปลี่ยนเป็คุยเื่งานแทน
“ฉันให้ค่านายหน้าพี่ เพราะพี่เป็คนติดต่องานให้ต่อไปนี้ก็ต้องรบกวนพี่เป็คนเอางานมาให้ฉัน ฉันแต่งงานแล้วไม่เหมาะกับการออกไปเจอผู้ชายแปลกหน้าเท่าไหร่ฉันไม่อยากโดนพี่เฉินเล่อประณาม” จ้าวเหว่ยยื่นเงินให้เขายี่สิบหยวน
อ้ายเหรินยื่นเงินคืน ไปที่ด้านหน้าเธอ
“เธอเป็พี่สะใภ้ฉันนะจะคิดค่านายหน้าได้ยังไง”
“พี่เอาไปเถอะ อย่าเกรงใจเลย” เธอเลื่อนไปด้านหน้าเขาอีกครั้ง
“ก็ได้ เธอพักผ่อนเถอะฉันไปล่ะ” อ้ายเหรินลุกขึ้นจะเดินออกจากห้อง
“พี่ติดต่อพี่เฉินเล่อได้ไหม”
อ้ายเหรินหันไปมองเธอหน้าตาเต็มไปด้วยคำถาม
“บอกพี่เขาด้วย ฉันอยากหย่าโดยเร็วที่สุด”
จ้าวเหว่ยลุกขึ้นไปส่งเขาที่ประตู เธอขอให้เขาเอาซิงซิงนอนด้วยคืนนี้
อ้ายเหรินมองเธออย่างเห็นใจแต่ไม่พูดอะไรออกมาก่อนจะไปรับซิงซิงที่ห้องแม่ไปนอนด้วย
ตอนนี้เธอไม่สามารถแสดงเป็ลูกสาวของหลินเจียงได้อีก การหย่าเป็ทางออกที่ดีที่สุดเธอจะได้ไม่ต้องตายเพราะเขาด้วย เธอจำได้แค่ว่าเธอต้องตายหลังจากเขาเจอนางเอกที่เป็ลูกนายพล แล้วไม่รู้ตอนนี้เขาเจอหรือยัง
วันต่อมาซีอันไปรับเธอที่บ้านเพื่อไปเอากากถั่วเหลือง
“เมื่อวานแกโดนเขาตบเหรอ?”
“อืม.. ฉันไม่อยากเรียกเขาว่าพ่ออีกแล้ว เขาบอกว่าถ้าญาติฝั่งสามีฉันไม่กลับมาก็ให้หย่าซะ อย่าเสียเวลารอเจอสามีปีละครั้ง เขาจะพาฉันไปทำงานที่สถานที่ท่องเที่ยวของผู้ชาย พ่อจะให้ฉันทำงานขายตัว คนแบบนี้เรียกพ่อได้เหรอ” จ้าวเหว่ยสีหน้าไร้อารมณ์
“เกินไปมากจริง ๆ เขาฝันอยู่เหรอว่าบ้านสามีแกจะกลับมาร่ำรวยอีกครั้ง”
“คงฟังพวกคนในเมืองมามั้ง”
สองพี่น้องไม่พูดเื่นี้อีก ซีอันพูดทิ้งท้ายแค่ว่าอย่าไปหาพ่อที่บ้านเลี่ยงไปเลย ในใจซีอันมีแต่ความโกรธเขาเป็พี่ชายที่แย่จริงๆ ที่ปกป้องน้องไม่ได้เลย เขาคงต้องคุยกับพ่อจริงจังสักครั้ง
พวกเขาไปรับกากถั่วเหลืองที่โรงงานก่อนจะเดินทางกลับโดยไม่พูดเื่พ่ออีก ซีอันเห็นน้องสาวสบายใจขึ้นเขาก็โล่งใจ
บ้านตระกูลหยาง…
ซีอันมาส่งน้องก่อนจะขอตัวไปเรียน คนที่เหลือช่วยกันยกกระสอบไปหลังบ้านเพื่อแบ่งกากถั่ว
“นี่เงินที่ขายของได้ มันหมดั้แ่เมื่อวานแล้วพ่อเห็นเธอไม่สบายใจเลยไม่ได้เอาให้” พ่อสามียื่นเงินให้เธอสองร้อยหยวน
“นี่ส่วนของพ่อกับแม่ค่ะ เราแบ่งคนละครึ่ง” จ้าวเหว่ยส่งเงินหลังหักต้นทุนแล้วให้เขา
“ไม่ได้หรอกมันเยอะไปนี่คือความคิดของลูกนะจะแบ่งคนละครึ่งได้ยังไง” แม่สามีไม่ยอมรับ
พวกเขาเกี่ยงกันไปมาจนได้ข้อสรุปว่าพ่อแม่สามีจะเอาแค่สามส่วนพอ จ้าวเหว่ยให้เขาอีกสามสิบหยวนเพื่อซื้อลูกวัวให้ซิงซิง เด็กน้อยที่ช่วยแบ่งกากถั่วดีใจเขาจะวัวเป็ของตัวเองแล้ว
“รอบนี้ได้มาสามร้อยกิโลนะคะ รอบต่อไปต้องรออีกหนึ่งอาทิตย์ ถ้าของหมดแล้วใครจะเอาแม่ก็ให้เขาสั่งจองไว้ล่วงหน้าเลย พอของมาเราจะได้แยกไว้ให้เขา”
“แม่จะทำตามที่เราบอกเอง”
“เราอาจจะขายได้อีกพักใหญ่ๆ ฉันว่าเดี๋ยวก็คงมีคนไปหามาขายแข่งกับเรา เงินที่ได้มาพ่อแม่ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ มันอาจจะไม่ได้แบบนี้ไปตลอด” จ้าวเหว่ยเตือนพวกเขา
“เราก็ขายเท่าที่ได้นั่นล่ะ”
พวกเขาช่วยกันแบ่งกากถั่วต่อไปจนเสร็จตอนนี้เพิ่งจะบ่าย จ้าวเหว่ยขออนุญาตพวกเขาพาซิงซิงไปในเมือง พวกเขาก็ยอมให้เธอพาไป
ในเมือง….
“เราจะไปที่ไหนกันดี ไปกินไอศกรีมไหม”
“ไปฮะ”
จ้าวเหว่ยพาซิงซิงไปนั่งกินไอศกรีม ซิงซิงตื่นเต้นมากเขาไม่เคยกินขนมแบบนี้มาก่อนเลยมันทั้งเย็นแล้วก็หวานมาก
“พ่อไม่เคยพามาเลยเหรอ? ”
“ไม่ฮะ เป็ครั้งแรกที่ผมมาในเมือง”
จ้าวเหว่ยมองเขากินไอศกรีมอย่างมีความสุข ตอนนี้เขาผอมไปหน่อย แต่ถ้าเขามีเนื้อมากกว่านี้เขาต้องเป็เด็กอ้วนที่น่ารักมากๆ หน้าตาเขาไม่เหมือนเฉินเล่อเท่าไหร่ คงจะได้แม่มาในความทรงจำนี้แม่เขาก็เป็คนหน้าตาดีคนหนึ่ง
จ้าวเหว่ยพาเขาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ และเธอซื้อให้พ่อแม่กับพี่อ้ายเหรินด้วยคนละชุด ก่อนจะซื้อของเล่นให้เขาหนึ่งอย่างกับแบบหัดเขียนพินอิน และแบบหัดเขียนของเด็กเล็ก
“แม่ฮะ ผมอยากเห็นโรงเรียนของอา”
จ้าวเหว่ยดูเวลาแล้วนี่ก็น่าจะใกล้เวลาเลิกเรียนของอ้ายเหรินแล้วเธอเลยพาซิงซิงไปรอเขาที่หน้าวิทยาลัย
ก่อนถึงวิทยาลัยมีร้านค้าขายขนมอยู่เธอชวนเขาไปเลือกขนมในร้านเขาเลือกแค่กล่องเดียวแต่เธอหยิบมาให้เขาอีกสามกล่องพร้อมลูกอมรสนมและลูกอมรสผลไม้
“ลูกอมให้กินแค่วันละเม็ดนะแล้วต้องแปรงฟันด้วย ซิงซิงตกลงไหมลูก”
“ได้ฮะ แล้วผมแบ่งเสี่ยวเป่าได้ไหม”
“ได้ซิแต่ให้แค่วันละเม็ดเหมือนกันแม่ไม่ได้หวงของกินนะ แต่ลูกอมกินมากฟันจะผุ แล้วจะปวดฟันมากๆ ด้วย ซิงซิงไม่อยากปวดฟันใช่ไหม”
เขาพยักหน้าให้เธอทันที จ้าวเหว่ยจะเดินจูงมือเขาไปรออ้ายเหรินที่หน้าวิทยาลัย
“เราจะรออากลับบ้านด้วยเหรอฮะ” ซิงซิงตื่นเต้นเขามารับอากลับบ้าน
“เรารอสักพักถ้าเขายังไม่เลิกเรียนเราก็กลับบ้านกัน”
ซิงซิงเดินดูรอบๆ หน้าวิทยาลัย ก่อนที่เขาจะเอามือไพล่หลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้กับจ้าวเหว่ย เธอเห็นเขาทำท่าเป็ผู้ใหญ่ก็อดมันเขี้ยวไม่ได้สงสัยจะจำพ่อมา เฉินเล่อชอบยืนท่านี้
แล้วฉันจะไปนึกถึงเขาทำไมกัน!???
อ้ายเหรินออกจากวิทยาลัยเห็นหลานชายกับจ้าวเหว่ยยืนรออยู่ก็รีบเดินไปหาทันที เขาอุ้มซิงซิงขึ้นมา
“พวกเธอมาได้ยังไง?”
“ฉันพาซิงซิงมาซื้อของน่ะ แล้วเขาอยากมาดูวิทยาลัยของพี่ ฉันเห็นว่าพี่ใกล้เลิกแล้วเลยมายืนรอกัน”
“เราไปซื้อของกันมาฮะอา แม่ซื้อของเยอะมาก มีชุดใหม่ผมด้วยฮะ แล้วก็มีขนมของเล่นแล้วแม่ก็พาผมไปกินไอศกรีมด้วย อร่อยมากเลยฮะอา”
อ้ายเหรินมองหน้าจ้าวเหว่ยเขาไม่คิดว่าเธอจะพาหลานมาด้วยจริง ๆ
“เรากลับบ้านกันเถอะฉันเริ่มหนักแล้ว พี่อุ้มซิงซิงไปแล้วกันนะ”
พวกเขาสามคนนั่งรถประจำทางกลับบ้านด้วยกัน
พอลงจากรถพวกเขาก็เห็นเพื่อนของเฉินเล่อยืนอยู่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน ก่อนที่อ้ายเหรินจะก้มหัวเป็เชิงทักทายแล้วก็พาจ้าวเหว่ยและซิงซิงเดินกลับบ้าน
1K
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
