ตอนที่19 พวกเราไปทางเก่าไม่ได้แล้ว
“พวกเราต้องรีบไปแล้ว.....เร็วเข้าเ้าหญิง” เสิ่นอี้ไม่เสียเวลาสนทนากับเ้าหญิงอีกเขาคว้าข้อมือเ้าหญิงแล้วลากให้วิ่งตรงไปยังมุมกล่องโลหะเพื่อปีนลงไปอย่างรวดเร็ว
เสิ่นอี้ปีนลงไปก่อนโดยมีมดนิวเกาะอยู่บนบ่าเหมือนเดิมเขาบอกให้เ้าหญิงตามลงมาอย่างกังวลใจ
เ้าหญิงยิ้มเล็กน้อยพลางตอบรับคำกล่าวของชายหนุ่มอย่างเข้าใจแต่เ้าหญิงสามารถบินลงไปด้านล่างได้โดยตรงจากปีกผีเสื้ออันใหญ่ที่อยู่แผ่นหลังของพระองค์
“ไม่ต้องกังวลเราจะลงไปรอด้านล่าง พวกเ้ารีบตามมาด้วยละ”
จากนั้นเสิ่นอี้รีบปีนป่ายลงไปตามตะเข็บกล่องโลหะเหมือนเดิมอย่างรวดเร็วเขากังวลว่าทหารแมงป่องจะหันมาตรวจสอบกรงขังเ้าหญิง ถึงแม้ว่าเขาจะปิดประตูกรงขังไว้เหมือนเดิมเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตก็ตาม
โชคดีที่เสิ่นอี้และเ้าหญิงมาถึงพื้นด้านล่างอย่างปลอดภัยเ้าหญิงบอกกับเสิ่นอี้เพื่อแจ้งสถานที่หลบซ่อนตัวของทุกคนอย่างเคร่งเครียดว่า
“พวกเราต้องรีบหาที่ซ่อนแล้วเส้นทางไปรังของพวกกิ้งกือหรือหนอน เป็เส้นทางที่เชื่อมโยงกันทั้งหมด นั่นจะใช้เป็สถานที่หลบซ่อนของพวกเราฉันสามารถค้นหาเส้นทางไปยังแหล่งซ่อนตัวของเสด็จพ่อได้”
“นั่นไงเ้าหญิงมีกิ้งกือโผล่ออกมาจากกอหญ้าตรงนั้น”
ทันใดนั้นมดนิวเหลือบมองเห็นทิศทางหนึ่งที่มีกอหญ้าจำนวนมากพร้อมกับมีกิ้งกือโผล่หัวออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะผลุบหายเข้าไปเพราะทหารแมงป่องบางส่วนกำลังตามเก็บกิ้งกือและหนอนเพื่อนำไปเป็อาหาร
เสิ่นอี้คว้าข้อมือเ้าหญิงแล้ววิ่งไปยังทิศทางที่มดนิวบอกในทันที พอเขาวิ่งมาเกือบถึงกอหญ้าดังกล่าว
พลันมีเสียงะโโหวกเหวกจากบรรดาทหารแมงป่องพร้อมกับลำแสงปืนเลเซอร์พุ่งเข้าใส่ตัวเขาและเ้าหญิง
ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว !
เสิ่นอี้ต้องวิ่งลากแขนเ้าหญิงพร้อมกับหลบลำแสงเลเซอร์ไปด้วยอย่างตื่นตระหนกเขามองเห็นรูขนาดเล็กพอดีตัวซึ่งน่าจะมุดตัวลงไปใต้ดินได้ลำบากยกเว้นเพียงมดนิวที่มีขนาดเล็กกว่าทุกคน
เมื่อเขาวิ่งมาถึงปากช่องทางเข้าออกของกิ้งกือแล้วเขารวบรวมพละกำลังเข้าไว้ที่หมัดสองข้างแล้วชกเปิดทางให้กว้างขึ้น จากนั้นรีบหย่อนตัวลงไปพร้อมกับชกดินด้านข้างลำตัวเพื่อเปิดทางเป็ระยะอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตามเสิ่นอี้ต้องชกรัวเร็วเพื่อให้สามารถมุดตัวลงลึกใต้ดินให้เร็วที่สุดในขณะที่เสียงปืนและลำแสงเลเซอร์ยังคงไล่ตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด
เ้าหญิงหย่อนตัวลงตามหลังเสิ่นอี้อย่างรู้งานโดยมีมดนิวทำหน้าที่เฝ้าระวังหลังให้เ้าหญิงพร้อมกับคอยส่งเสียงแจ้งสถานการณ์ให้เสิ่นอี้รับรู้เป็ระยะ
“เร็วเข้าเสิ่นอี้!.....พวกมันตามมาเพียบเลย” มดนิวะโบอกเสิ่นอี้อย่างตื่นตระหนก
มันเหลียวมองด้านหลังและเห็นทหารแมงป่องจำนวนมากกรูเข้ามายังพื้นที่กอหญ้าที่พวกตนหลบหนีอยู่โดยมีเสียงปืนเลเซอร์พร้อมฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจากอานุภาพทำลายล้างของลำแสงเลเซอร์
ผัวะ ! ผัวะ ! ผัวะ ! ผัวะ ! ผัวะ !
เสิ่นอี้ทุ่มพละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อใช้หมัดซ้ายขวาสลับกันสองข้างเปิดทางให้ได้เร็วที่สุดเนื่องจากรูของกิ้งกือมีขนาดพอดีตัวเขาและเ้าหญิงเกินไปจนทำให้การเคลื่อนตัวลงต่ำเป็ไปด้วยความยากลำบาก
เมื่อเขาเปิดทางได้กว้างขึ้นจึงช่วยให้การเคลื่อนตัวลงไปตามรูเร็วขึ้นถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เร็วพอเท่ากับการยิงเข้าใส่เพื่อสังหารพวกเขาโดยตรงจากทหารแมงป่อง
จนกระทั่งเขามาถึงส่วนโค้งของรูที่ช่วยให้ลำแสงเลเซอร์มาไม่ถึงตัวเขาและเ้าหญิงถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ไม่สามารถลดความเร็วในการใช้หมัดสองข้างะเิเปิดทางได้
ในที่สุดเขาใช้หมัดเปิดทางสองสามครั้งสุดท้ายก่อนที่ตกลงไปในโพรงลึกใต้ดินโดยมีรังตัวอ่อนของกิ้งกืออยู่เต็มไปหมด
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ร่างของเสิ่นอี้เ้าหญิง และมดนิวร่วงหล่นบนพื้นอย่างแรง โดยไปทับตัวอ่อนของกิ้งกือเข้าให้จนเกือบทำให้เกิดการต่อสู้ระหว่างกิ้งกือตัวใหญ่ที่ดูคล้ายหัวหน้าฝูงและกลุ่มของเสิ่นอี้เกิดขึ้น
ทว่าเ้าหญิงเดินออกมายืนขวางกั้นทั้งสองฝ่ายพร้อมกล่าวคำขอโทษซึ่งช่วยให้บรรยากาศโกรธแค้นของกิ้งกือลดลงทันทีว่า
“เราขอโทษด้วยที่ทำลูกหลานของพวกเ้าาเ็หรือเสียชีวิตเราเพิ่งหนีศัตรูมาได้ ตอนนี้พวกเ้าเองก็ควรรีบไปหาที่ซ่อนใหม่เสียเถิด คาดว่าอีกไม่นานพวกศัตรูอาจขุดรังนี้ได้แล้ว”
“เข้าใจแล้วพวกเราจะยอมรับคำขอโทษจากเ้าหญิง ในเมื่อพวกมันตามเ้าหญิงมา ถ้างั้นก็อย่าอยู่ที่นี่อีกต่อไปเลยจงไปเส้นทางนี้เสียเถอะ พวกเราจะปกป้องลูกหลานของเราเอง”
กิ้งกือตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มเป็คนกล่าวกับเ้าหญิงอย่างเข้าใจสถานการณ์เนื่องด้วยพวกมันก็ต้องหาทางหลบหนีศัตรูเช่นกันเพราะศัตรูจับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ไปมากมายเพื่อกินเป็อาหารกล่าวได้ว่าเป็วิกฤติสำหรับกิ้งกือเหมือนกัน
“ไปกันเถอะเส้นทางนี้อาจช่วยให้เราตามหาที่ซ่อนตัวของเสด็จพ่อได้”
เ้าหญิงหันหน้ามาเอ่ยชวนเสิ่นอี้โดยคราวนี้พระองค์จะเป็คนนำชายหนุ่มและมดนิวไปยังแหล่งที่ซ่อนตัวของเผ่าผีเสื้อเองเนื่องจากไม่มีใครรู้จักสถานที่ลับได้ดีไปกว่าเ้าหญิงอีกแล้ว
เสิ่นอี้พยักหน้าเข้าใจโดยเขาเลือกเดินรั้งท้ายทุกคนเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมและระวังภัยให้เอง เนื่องจากยังกังวลใจเกี่ยวกับทหารแมงป่องอยู่
อนึ่งเขาคำนวณระยะทางจากการใช้หมัดเปิดทางโดยคิดว่าลงมาถึงรังของกิ้งกือเป็ระยะทางที่ไม่ลึกมากฉะนั้นมีโอกาสที่พวกแมงป่องจะใช้วิธีการง่ายดายตามหาตัวพวกเขาได้แน่นอน
บึ้ม ! บึ้ม ! บึ้ม ! บึ้ม ! บึ้ม !
ทันใดนั้นเกิดเสียงะเิดังขึ้นพร้อมกับเศษและก้อนดินจำนวนมากถล่มลงใส่หัวของทุกคน
ฉึก !
ฉับพลันมีวัตถุแหลมคมคล้ายดาบเล่มใหญ่แทงทะลุพื้นดินลงมาจนเกือบถูกตัวเ้าหญิงเสิ่นอี้รีบคว้าตัวเ้าหญิงให้ถอยหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว จนร่างเ้าหญิงเบียดมดนิวที่เดินอยู่ตรงกลางทันที
“อ๊ะ!.....พวกมันมาแล้ว!” เ้าหญิงส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก
เสิ่นอี้หรี่ตามองสำรวจร่างเ้าหญิงที่มีแสงเปล่งประกายจากปีกทั้งสองข้างเขาสอบถามเ้าหญิงด้วยความสงสัยที่พวกแมงป่องสามารถค้นหาตำแหน่งของเ้าหญิงได้ถูกต้องว่า
“พวกมันสวมอะไรไว้ในตัวเ้าหญิงไหม?”
เ้าหญิงยืนนิ่งตกตะลึงครู่หนึ่งก่อนบอกเสิ่นอี้อย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า
“จริงด้วย!พวกมันนำกำไลมาสวมไว้ที่ข้อเท้าทั้งสองของเรา”
เสิ่นอี้เหลือบมองดูข้อเท้าของเ้าหญิงที่มีกำไลสวยงามซึ่งเขาคิดว่าเป็เครื่องประดับกายของเ้าหญิงโดยที่ไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็อุปกรณ์สำหรับติดตามตัวเ้าหญิงเพื่อให้นำทางไปยังแหล่งหลบซ่อนตัวของาาผีเสื้อได้
“โชคดีนะเนี่ยที่พวกเราเจอทหารพวกนี้ก่อนไม่งั้นหากเราไปถึงที่ซ่อนตัวของาา คงกลายเป็เื่ใหญ่แน่”
มดนิวเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจสถานการณ์มันแน่ใจว่าทหารแมงป่องจงใจใส่กำไลติดตามตัวพร้อมกับจงใจปล่อยให้เ้าหญิงถูกช่วยเหลือได้ เพื่อให้เ้าหญิงเป็คนนำทางไปยังสถานที่หลบซ่อนตัวของเผ่าผีเสื้อทั้งหมด
“ไม่ต้องเป็ห่วงกำไลนี่ไม่ได้แข็งเกินไป ฉันทำลายมันได้แน่”
เสิ่นอี้พวกเ้าหญิงและมดนิวอย่างผ่อนคลายเขาใช้พละกำลังอันแข็งแกร่งของตัวเองด้วยการใช้มือสองข้างบิดกำไลให้บิดเบี้ยวก่อนที่จะออกแรงกระชากอีกครั้งให้กำไลขาดออกจากกัน
เมื่อเห็นว่าสามารถทำลายกำไลข้อเท้าอันหนึ่งได้แล้วเขารีบกระชากกำไลอีกอันออกจากข้อเท้าของเ้าหญิง
“ไชโย!เสิ่นอี้เก่งเสียจริง คราวนี้พวกเราก็ไม่ต้องกังวลแล้วสินะ”
มดนิวโห่ร้องอย่างยินดีที่ชายหนุ่มสามารถทำลายกำไลหรือเอาออกจากตัวเ้าหญิงเพื่อให้ทุกคนรอดพ้นจากการถูกติดตามตัวได้สำเร็จ
ฉึก ! ฉึก ! ฉึก !
พลันมีดาบอีกสามเล่มแทงทะลุพื้นดินลงมาจนกลายเป็การกักขังพวกเขาไว้ภายในดาบั์ทั้งสี่ด้านทันที
“ตายละ!.....พวกมันขังเราไว้แล้ว ซวยจริง!”มดนิวสบถอย่างไม่พอใจที่เสียทีให้กับแมงป่องทั้งหลาย
“พวกเราไปทางเก่าไม่ได้แล้วคงต้องไปทางใหม่”
เสิ่นอี้ขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวลใจเขาตัดสินใจในวินาทีเร่งด่วนเพื่อหาทางเอาชีวิตรอดทันทีเพราะมองเห็นการเคลื่อนตัวของดาบทั้งสี่เล่มที่กำลังเอียงทำมุมประกบกันหากเขาไม่เปิดเส้นทางใหม่ให้ทัน ย่อมจะถูกนำตัวขึ้นไปบนพื้นดินและถูกทหารแมงป่องจับตัวได้อย่างแน่นอน
เขาตัดสินใจใช้มือสองข้างวักดินใต้เท้าเพื่อสร้างหลุมใหม่สำหรับหนีภัยที่กำลังเกิดขึ้นมดนิวที่ไม่รอเช้าเช่นกัน ถึงมันจะตัวเล็กแต่มีจิตใจห้าวหาญยิ่งนัก มันใช้มือเล็กๆ ช่วยขุดดินกับเสิ่นอี้ทันที
เ้าหญิงผีเสื้อกังวลว่าอาจไม่สามารถหลบหนีได้จึงคุกเข่ารีบใช้มือสองข้างขุดดินอย่างรวดเร็ว โดยมีดาบทั้งสี่เล่มกำลังเอียงตัวมากขึ้นทุกขณะ
ในที่สุดเสิ่นอี้มดนิว และเ้าหญิงสามารถขุดลงไปลึกจนพ้นปลายดาบทั้งสี่เล่มที่เอียงประกบกันได้เฉียดฉิว
ถึงอย่างนั้นทุกคนต่างยังไม่ไว้วางใจและช่วยกันขุดดินต่อเพื่อหลบหนีให้พ้นจากภัยอันตรายของทหารแมงป่อง
ฉึก ! ฉึก ! ฉึก ! ฉึก !
ถึงอย่างนั้นมีเสียงดาบแทงลึกลงกว่าเดิมเพื่อค้นหาร่างเ้าหญิงผีเสื้อให้ได้ทว่าทุกคนสามารถรอดได้มาได้อย่างหวุดหวิดเพราะกำไลติดตามตัวเ้าหญิงถูกทำลายทิ้งไปก่อนหน้าแล้ว
จนกระทั่งมดนิวเหลือบมองเห็นเส้นทางที่พวกตนขุดจนมาเข้ากับอุโมงค์ขนาดเล็กใต้ดินซึ่งบอกได้ว่าเป็เส้นทางของสัตว์เลื้อยคลานในดินอย่างแน่นอน
2K
