
ปีนี้เฝิงหวงอี้อายุครบ 20 พอดี วันนี้ก็เป็วันเกิดขอลเฝิงหวงอี้ จึงได้พาแม่มาขอพรและทำบุญทำทาน กับคนขอทานและแจกอาหารให้ชาวบ้านแม้จะปิดร้านบะหมี่แต่เปิดแจกจ่ายอาหารให้ชาวบ้านผู้คนสัญจรไปมา
ซึ่ง ในขณะ ที่กำลังไหว้พระ ขอพรในวัด
ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ยก็มาขอพรให้ไทเฮาเสด็จแม่ของตนด้วย เสียงกงกงะโขึ้นมาว่า ฮ่องเต้เสด็จ ทุกคนต่างคำนับและก้มหน้าลง พอฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ยลงจากเกี้ยว ก็เดินเข้ามาไหว้พระขอพร ซึ่งทุกคนต่างลุกหบีกทาง แต่ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ยพูดขึ้นมาว่า ตามสบายเถอะ ที่วัดเป็สถานที่สำคัญ ทุกคนเสมอภาคกัน แต่ชาวบ้านก็หลีกทางให้
และก้มหน้าลง ทันใดนั้นเอง ของที่อยู่ในตะกร้าของเฝิงหวงอี้ที่จะเอามาถวายพระและแม่ชี ไม่ทันระวังก็ล้มผลไม้ออกกระจาย จึงอุทานขึ้น ผลไม้ข้า หล่นหมดเลย จึงทำให้ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ย ได้เห็นกน้าเฝิงหวงอี้และจำได้ทันที จึงพูดขึ้นว่า เ้านี่เอง ข้าขอโทษที่เมื่อวันไม่ได้ไปตามนัดนะ เฝิงหวงอี้จึงมองหน้า ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ย มองอีกครั้ง แล้วพูดขึ้นว่า คุณชาย ไม่ใช่สิ กระหม่อมสมควรตายเพคะ ไม่ทราบว่าเป็พระองค์ เฝิงหวงอี้รีบเก็บผลไม้แล้ว ออกจากวัดทันที
ลี่ต้าเว่ย จึงพูดขึ้นว่า นี่เ้า เดี๋ยวก่อน
เฝิงหวงอี้จึง หยุดแล้วหันกลับมา พูดขึ้นว่า มีอะไรรับสั่งเพคะ ลี่ต้าเว่ย จึงพูดขึ้นว่า บะหมีาเ้า อร่อยดีนะ ความคิดสร้างสรรค์ดี
แค่นี้หรอเพคะ เฝิงหวงอี้ถามเสร็จ ก็ออกจากวัด เดี๋ยวตอนเย็นเ้าค่อยเอาผลไม้มาถวายนะ วันนี้แค่นี้ก่อน หลังจากที่เฝิงหวงอี้ออกจากวัด ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ยก็มองจนแม่นางเฝิงหวงอี้ไปลับตา
ระหว่างนั่งรถม้ากลับ บ่าวรับใช้จึงถามขึ้นมาว่า เถ้าแก่คนนัดเถ้าแก่เมื่อวันเป็ฝ่าาหรอเพคะ ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็ฝ่าา ข้ารู้เพียงว่าเป็คุณชาย ตอนที่ข้ากับแม่ยังอยู่ชนบท
เถ้าแก่ ช่างมีบุญวาสนาเช่นนี้ สวย เก่งฉลาดใจดี มีคนรู้ใจเช่นฝ่าาอีก
เ้าอย่าไปพูดให้ใครได้ยินเข้าละ เฝิงหวงอี้ ตำหนิบ่าวรับใช้เบาๆ พอมาถึงร้านบะหมี่ก็แจกจ่ายผลไม้ให้ชาวบ้านไป หลังจากที่ไปวัดกลับมา แม่ของเฝิงหวงอี้ก็เข้าพักผ่อน
เฝิงหวงอี้และบ่าวรับใช้ก็เตรียมของสำหรับ
เอาถวายพระและชีในตอนเย็น หลังจากที่เตรียมของเสร็จก็ให้บ่าวรับใช้ไปส่งที่วัด
ท่านแม่ ท่านเหนื่อยหรือไม่ เห็นท่านไม่พูดตลอดทางเลย แม่ของเฝิงหวงอี้จึง พูดขึ้นว่า 20 ปีแล้วจริงๆนะ ที่เ้าเกิดมา แม่อดเป็ห่วงเ้าไม่ได้ ยิ่งรู้ว่าเ้ารู้จักฝ่าาจะเป็อันตรายต่อเ้านะเ้ารู้ตัวหรือเปล่า
ทำไมหรอท่านแม่ เฝิงหวงอี้ถาม แม่เฝิงหวงอี้จึงค่อยๆเล่า เื่ให้ฟัง หลังจากนั้น เฝิงหวงอี้ก็ ได้แต่คิดแล้วเดินไปมา 20 ปีแล้วยังไม่มีอะำรเกิดขึ้นกับตัวข้า ทุกอย่างปกติคงไม่เป็อะไรหรอกมั้ง ท่านแม่ ท่านไม่ต้องห่วง ข้าปกติดี แม่จึงตำหนิเฝิงหวงอี้เบาๆ ั้แ่เฝิงหวงอี้ รู้ว่าตัวเองมีวิญญาหงส์ ก็ใช้ชีวิตระมัดระวังมากขึ้น