ทะลุมิติไปเป็นภรรยาพ่อค้าผลไม้ (อ่านฟรีจนจบ)

ตอนที่ 3 ข้าคือฟางเหมยคนใหม่

เวลาเย็น

ฟางเหมยเอามือก่ายหน้าผากอยู่ในห้องนอน พลางคิดว่าทำไมทุกคนดูรักนางจนเกินไปมั้ย งานการอะไรก็ไม่ให้ทำ จะให้นางเเค่กินกับนอนอย่างงั้นหรือไง ขืนถ้าอยู่เเบบนี้ต่อไปมีหวังนางได้เฉาตายเป็๲เเน่

เพราะปกติแล้วฟางเหมยนางจะเป็๲คนที่ไม่ชอบอยู่นิ่ง ว่างเป็๲ไม่ได้ต้องหยิบจับหาอะไรมาทำ ตอนนี้นางคิดถึงแปลงผักที่ปลูกไว้ที่บ้านเป็๲อย่างมากเลย ป่านนี้ผักคงจะเหี่ยวตายไปหมดแล้วเป็๲แน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ฟางเหมยน้องพี่ เ๽้าหลับหรือยัง ข้ามีอะไรมาฝาก" เสียงของจางเหว่ยพูดขึ้นมาอยู่ที่ด้านนอกประตู

"ข้ายังไม่หลับท่านพี่" ฟางเหมยได้ลุกจากที่นอนเเล้วผลักประตูออกมา จางเหว่ยก็ได้เดินเข้ามาพร้อมกับตระกร้าที่บรรจุด้วยผลทับทิมยื่นให้นาง

"ข้าเก็บผลทับทิมมาฝาก เห็นว่าเ๽้าโปรดปราณในรสชาติของมัน"

"ทับทิม..." ฟางเหมยรับตะกร้ามามือจางเหว่ยมาถือกอดไว้

"ทำไมเล่า หรือเ๽้าเบื่อพวกผลทับทิมพวกนี้แล้ว"

"ข้าไม่เบื่อ ขอบใจท่านพี่เป็๲อย่างมากที่เก็บผลทับทิมมากฝากข้า"

"งั้นข้าไม่กวนเวลานอนของเ๽้าเเล้ว" จางเหว่ยเอื้อมมือจะไปปิดประตู เเต่ฟางเหมยห้ามเอาไว้ก่อน

"ช้าก่อนท่านพี่ ข้าขอถามอะไรหน่อย"

"อยากถามอะไรข้าหรือ"

"ทำไมทุกคนในบ้านถึงไม่ยอมให้ข้าช่วยงานอะไรเลย แม้เเต่จะล้างชามท่านเเม่ก็ยังห้ามไม่ให้ข้าหยิบจับ"

"ก็เ๽้าร่างกายไม่ค่อยเเข็งเเรง ป่วยเป็๲ลมหมดสติบ่อย หากให้เ๽้าทำงานหนักมีหวังคงได้สิ้นลมหายใจนานไปแล้ว"

"แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้เป็๲อะไรเเล้ว เเละข้าก็เบื่อด้วยที่วันๆ เอาเเต่กินกับนอน ขอให้ข้าได้ช่วยเเบ่งเบาภาระบ้างเถิด"

"โธ่น้องพี่ เ๽้าดูเเปลกไปจริงด้วย เเต่เอาเถิดไว้ข้าจะคุยกับท่านพ่อท่านเเม่ให้แล้วกัน"

จางเหว่ยพูดคุยกับฟางเหมยอีกนิดหน่อยก่อนจะกลับออกไป

"เป็๲เ๽้านี่สบายจังฟางเหมย" ฟางเหมยพึมพำกับตัวเองในร่างใหม่

 เอ้กอี้เอ้กเอ้ก....................

เสียงไก่ขันด้านนอกบ้านทำให้ร่างบางของฟางเหมยสะดุ้งตื่นขึ้นมา นางลุกขึ้นนั่งพร้อมกับบิดกายยืดเส้นยืดสายไปมา

"สดชื่นจัง นานๆจะได้นอนเต็มอิ่มขนาดนี้" ฟางเหมยพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะลุกจากเตียงไปล้างหน้า เมื่อออกมาจากห้องนอนก็พบว่าท่านพ่อท่านพี่ได้ออกไปทำสวนกันเเล้ว

"เป็๲ข้าอีกแล้วสินะ ที่ไม่ต้องทำอะไรเลย" ฟางเหมยพึมพำกับตัวเอกอีกครั้งพร้อมส่ายหัวเบาๆ

ฟางเหมยเดินไปล้างหน้าเเละใช้กิ่งข่อยสีฟันกับเกลือ ก่อนจะเข้าไปในเรือนครัวเพื่อจะขอช่วยผู้เป็๲เเม่ทำอาหาร

"ท่านเเม่ วันนี้ให้ข้าช่วยเถิด จงอย่าห้ามไม่ให้ข้าทำอะไรเลย" ฟางเหมยเดินไปอยู่ด้านหลังผู้เป็๲เเม่ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยความออดอ้อน

"ก็ได้ ถ้าเช่นนั้นเ๽้าจงไปเอาลูกเดือยมาต้ม" ผู้เป็๲เเม่หันมามองฟางเหมยที่กำลังออดอ้อนทำให้นางใจอ่อนยอมให้ฟางเหมยช่วยทำอาหารในมื้อนี้

"เ๽้าค่ะ" ฟางเหมยดีใจที่ผู้เป็๲เเม่ยอมให้นางได้หยิบจับอะไรบ้างเเล้ว นางไม่รอช้ารีบไปเอาลูกเดือยมาล้างนํ้าเเละตั้งหม้อต้มในทันที

"ท่านเเม่ ข้าว่าท่านเเม่ไปนั่งพักก่อนเถิด มื้อนี้ข้าขอลงมือเอง" สายตานางเหลือบไปเห็นเเตงกวาที่ท่านพ่อได้เก็บมาเมื่อวาน เลยอยากที่จะทำเเตงกวาผัดไข่กิน

"เ๽้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ ฟางเหมย ถ้าเ๽้าอยากทำข้าก็จะไม่ขัด" ผู้เป็๲เเม่มองลูกสาวที่กำลังเดินไปหยิบเเตงกวามาปอกเปลือก

"ข้าเปลี่ยนไปในทางที่ดี ท่านเเม่ไม่พึงพอใจหรือ"

"พึงพอใจเป็๲อย่างมากเลย งั้นข้าขอตัวไปเย็บผ้าต่อก่อนนะ ไว้จะรอชิมฝีมือของเ๽้า" 

ฟางเหมยหยิบไข่ไก่มาสี่ลูกเเละได้ตอกใส่ชามโรยเกลือโรยหอมใส่ไปด้วยนิดหน่อย ก่อนจะนำแตงกวามาหั่นเเละหยิบใส่ไปในกระทะบนเตาที่กำลังเดือดพอดี เเล้วจึงเทไข่ที่ได้ตอกใส่ชามลงไป คนไปมาอยู่สักพักจึงชิมรส เมื่อได้ตาม๻้๵๹๠า๱จึงตักใส่ชาม

เมื่อหลิวหยางกับจางเหว่ยกลับมาจานสวน ฟางเหมยก็ได้รีบยกกับข้าวที่นางได้ทำมาจัดเตรียมให้ทุกคนพร้อมได้กินกัน

"ท่านพ่อ ท่านพี่ ลองชิมดูสิ ว่าถูกปากไหม ข้าลงมือทำเองกับมือเลย"

อาหารมื้อนี้ดูทุกคนจะพึงพอใจกันเป็๲อย่างมากในฝีมือของฟางเหมย 

"มันช่างถูกปากข้าเหลือเกิน" ผู้เป็๲พ่อตักชิมคำแรกก็ได้ยิ้มเเละชมลูกสาวออกไป

"เ๽้าคะท่านพ่อ ถ้าถูกปากก็กินเยอะๆเลยนะเ๽้าคะ" ฟางเหมยยิ้มเเก้มปริเลยเมื่อได้รับคำชม

ฟางเหมยร่างใหม่ในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เเละทุกคนในบ้านก็ดูจะพึงพอใจกับสิ่งที่นางเป็๲ตอนนี้เอาเสียด้วย

"ท่านเเม่ วันนี้ข้าจะเข้าไปในหมู่บ้าน จะไปหาเมล็ดพันธุ์ผักมาปลูกที่หลังบ้าน"

"รีบไปรีบกลับนะลูก นี่ก็เย็นมากแล้ว"

"เ๽้าค่ะ" หลังจากบอกกล่าวผู้เป็๲เเม่เสร็จ ฟางเหมยจึงได้เดินหยิบตะกร้าสะพายหลังออกเดินไปยังหมู่บ้าน

ในระหว่างทางนางได้พบกับหญิงสาวร่างท้วมนางหนึ่ง ที่กำลังเดินสาวเท้าเข้ามาทางนางอย่างไว

"ฟางเหมย นี่เ๽้าดูมีนํ้ามีนวลขึ้นนะ เเต่ข้าไม่รู้สึกแปลกใจเลย เพราะเ๽้าเอาแต่กินกับนอนไปวันๆอยู่เเล้ว" ฮุ่ยเจินเมื่อเห็นฟางเหมยจึงรีบเข้ามาพูดคุยด้วย

"เ๽้าเป็๲ใคร ข้าจำไม่ได้" ฟางเหมยหันไปมองฮุ่ยเจินด้วยความสงสัย 

"นี่...ข้าก็เป็๲เพื่อนของเ๽้าไง ทำมาเป็๲จำไม่ได้"

"ที่นี่เพื่อนเขาพูดจากันแบบนี้หรือ ถ้าเป็๲ยังงั้นข้าขออยู่เเบบไร้เพื่อนจะสบายใจกว่า" ฟางเหมยมองฮุ่ยเจินด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะหันกลับเดินหนีเพื่อจะไปให้พ้นจากนาง

"อะไรกัน ปกติเ๽้าจะไม่ต่อปากต่อคำกับข้า ทำไมวันนี้ถึงได้ปากดีเเบบนี้" ฮุ่ยเจินรีบสาวเท้าเดินไปคว้ามือฟางเหมยเอาไว้ให้หยุดเดิน

"แล้วยังไง จะให้ข้ายอมให้เ๽้าพูดจาดูถูกไปตลอดเลยหรือไร โปรจงรู้ไว้ว่าข้าไม่ใช่ฟางเหมยคนเดิมที่เ๽้าเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว" ฟางเหมยสะบัดมือฮุ่ยเจินออก ก่อนจะหันกลับมามองหน้านางด้วยความไม่พอใจ

^____________________^

ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เพื่อเป็๲กำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า และอย่าลืมกดบันทึกนิยายเข้าชั้นหนังสือไว้เพื่อรับการแจ้งเตือนตอนต่อไปนะคะ

ฝากติดตามด้วยน้าาาา