เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        “ฮ่าฮ่า วันหน้าก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ในเมื่อเธอบอกว่าพรุ่งนี้ ถ้าอย่างนั้นก็พรุ่งนี้แล้วกัน ฉันไม่รีบ”

        เรื่องราวเป็นอันตกลงตามนี้ ฮั่วเสี่ยวเหวินเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ทว่าในใจกลับรู้สึกเป็นทุกข์อยู่ดี

        ฮั่วเสี่ยวเหวินลุกขึ้นจะเดินออกไป แต่ถูกหยางเสวียเหวินร้องเรียกไว้ก่อน “ยัยหนู จะไปเยี่ยมจางเจียหมิงหรือไม่?” น้ำเสียงของเขามีความเอาอกเอาใจอยู่มาก

        “ไม่แล้วล่ะ”

        เธอตอบเพียงเท่านี้ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป หากจางเจียหมิงรู้ว่าเธอต้องแต่งงานกับคนอื่น ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น

        ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พี่เจียหมิงจะแก้นิสัยอารมณ์ร้อนได้เสียที? ตอนนี้ฮั่วเสี่ยวเหวินเพิ่งตระหนักได้ว่าจางเจียหมิงยังเด็กนัก กระทั่งวิธีป้องกันตัวเองยังไร้เดียงสา

        ขณะที่ใกล้กลับถึงบ้าน ฮั่วเสี่ยวเหวินเห็นเงาร่างอันคุ้นตาเดินวนไปมาอยู่หน้าบ้าน

        เห็นชัดว่าอีกฝ่ายเห็นเธอแล้วจึงเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว คนคนนั้นคือยายแก่ฮั่วนั่นเอง หล่อนกลับมาได้อย่างไร?

        ฮั่วเสี่ยวเหวินสังหรณ์ใจไม่ดีนัก หรือว่าพวกเขาจะติดสินบนและถูกปล่อยออกมาแล้ว?

        นี่มันตะขาบร้อยขาที่ถึงถูกตัดก็ไม่ตายโดยแท้ ช่างเถอะ เธอไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องพวกนี้แล้ว เพราะตัวเธอกำลังจะไปจากที่นี่

        ยายแก่ฮั่วเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นก่อนเหมือนรอไม่ไหว “เสี่ยวเหวิน ช่วยพ่อของเธอด้วยเถอะ ถึงเขาจะไม่ดีกับเธออย่างไรแต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อนะ”

        เหมือนว่ายายแก่ฮั่วจะกลับมาแค่คนเดียว ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

        “พ่อของฉัน?” ฮั่วเสี่ยวเหวินเหมือนได้ฟังมุกที่ตลกที่สุด “มีพ่อที่ไหนเอาลูกสาวของตัวเองไปทิ้งที่สุสานได้ทุกเมื่อ? มีพ่อที่ไหนใช้ลูกสาวเป็นที่รองมือรองเท้าทั้งวัน? มีพ่อที่ไหนขายลูกสาวให้คนพิการ?”

        สีหน้ายายแก่ฮั่วย่ำแย่มาก ผมเผ้าของหล่อนยุ่งเหยิง หางตามีคราบน้ำตาแห้งกรัง “ฉันขอร้องล่ะ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเหมือนถูกไฟช็อต นึกไม่ถึงว่ายายแก่ฮั่วผู้ปราดเปรื่องเก่งกล้ามาโดยตลอดจะมาขอร้องตัวเธอ

        “ฉันทำไม่ได้” ยืนนิ่งอยู่เนิ่นนาน ฮั่วเสี่ยวเหวินตอบเพียงเท่านี้ก่อนจะจากไป

        “เธอจะต้องเสียใจ” ยายแก่ฮั่วพูด ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้ว่าหล่อนกัดฟัน หล่อนคงแค้นจนอยากจับตัวเธอกิน!

        แต่ยายแก่ฮั่วจะมาหาเธอเพื่ออะไร? ฮั่วเสี่ยวเหวินส่ายหน้า เลิกคิดถึงเรื่องสองแม่ลูกบ้านฮั่ว

        หลังจากลงกลอนประตูเรียบร้อยแล้ว ฮั่วเสี่ยวเหวินก็ทิ้งตัวนอนบนเตียง เดินมาตั้งนานเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว หากเธอซื้อรถสักคันได้คงดี ฮั่วเสี่ยวเหวินนอนจินตนาการไปเรื่อยๆ จนผล็อยหลับไป

        ‘ก๊อกๆๆ’ ฮั่วเสี่ยวเหวินสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ความหงุดหงิดในใจเปลี่ยนเป็นความกลัว ฟ้าใกล้มืดแล้ว หรือจะมีโจรมาปล้นบ้าน?

        “ใครน่ะ?” ถามประโยคนี้จบ ฮั่วเสี่ยวเหวินก็เงี่ยหูตั้งใจฟัง

        “ฉันเอง เจ้าอ้วน”

        เธอเบาใจลงเมื่อได้ยินว่าเป็นเจ้าอ้วน “รอเดี๋ยว ฉันจะเปิดประตูให้”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรีบเดินไปเปิดประตูให้เจ้าอ้วนเข้ามา เธอถามเขา “เจ้าอ้วน นายมาทำอะไร?”

        “ที่นี่มืดขนาดนี้ ฉันคิดว่าเธอคงกลัวเลยมาอยู่เป็นเพื่อน มีฉันอยู่ด้วย เธอจะได้ไม่กลัว”

        เจ้าอ้วนทำหน้าจริงจัง ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกซาบซึ้งใจ แม้ว่าความจริงเธอจะไม่ได้กลัวความมืดก็ตามที

        “แต่นายมาหาฉันแบบนี้ ปู่ของนายจะไม่ตามหาหรือ?”

        “ฉันบอกเขาไว้แล้ว เขาจะไม่มาตามหา”

        ตอนแรกฮั่วเสี่ยวเหวินกังวลว่าหากหัวหน้าหมู่บ้านมาตามหาคงเกิดความกระอักกระอ่วน แต่นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะไม่มาตามหาตลอดทั้งคืน แต่ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านมาหาเจ้าอ้วนหนึ่งครั้ง บอกเพียงแค่ว่าระวังหนาวตอนกลางคืนแล้วก็กลับไป

        เจ้าอ้วนนอนดิ้นตลอดทั้งคืน ไม่ถีบผ้าห่มออกก็เอื้อมมือมาถูกตัวเธอ

        ฮั่วเสี่ยวเหวินช่วยห่มผ้าให้เขาอย่างจนปัญญา อย่างไรเขาก็ยังเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง

        ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านมารับตัวหลานชายตั้งแต่เช้า หล่อนบอกขอบคุณฮั่วเสี่ยวเหวินยกใหญ่

        ฮั่วเสี่ยวเหวินบอกว่าเจ้าอ้วนมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอควรเป็นฝ่ายดีใจมากกว่า

        “ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นอะไร วันก่อนร้องไห้ที่บ้านไปครึ่งค่อนวัน ต่อมาร้องว่าจะมาหาเธอ เมื่อวานเขาเลยแอบหนีมาหาเธอในจังหวะที่คุณปู่ไม่อยู่”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินตอบรับอย่างกระอักกระอ่วน ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกว่าไม่มีอะไรให้คุยต่อจึงพาเจ้าอ้วนกลับบ้าน

        หลังจากฮั่วเสี่ยวเหวินทานข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อย จางเจียหมิงยังคงไม่กลับมา ฮั่วเสี่ยวเหวินเริ่มเป็นกังวล ทางด้านหยางเสวียเหวินคงไม่ได้มีปัญหาอะไรกระมัง?

        “จากสถานีตำรวจมาที่นี่ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง เขาจะกลับมาถึงบ้านเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร?” ฮั่วเสี่ยวเหวินเริ่มสงบใจนั่งลงได้หลังจากกล่าวปลอบใจตัวเอง

        แต่สุดท้ายก็นั่งนิ่งไม่ไหว เธอเดินไปมาในบ้าน หาอะไรทำไปเรื่อยเปื่อย นึกถึงเข็มกับด้ายที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ จึงนำผ้าห่มมาเย็บ

        ฮั่วเสี่ยวเหวินใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ปั่นปลายด้ายให้แหลม แต่ทำอย่างไรก็สอดเข้ารูเข็มไม่ได้ ฮั่วเสี่ยวเหวินถอนหายใจ วางเข็มลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด

        ไม่นานประตูบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ฮั่วเสี่ยวเหวินดีใจ รีบลุกออกไป

        “เสี่ยวเหวิน พี่กลับมาแล้ว” จางเจียหมิงวิ่งมากอดฮั่วเสี่ยวเหวิน ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อ

        ลมด้านนอกไม่ค่อยแรง ฮั่วเสี่ยวเหวินเลยถามด้วยความสงสัย “พี่วิ่งกลับมาหรือ?”

        “พี่อยากรีบกลับมาเจอเธอไวๆ” จางเจียหมิงกอดเธอแน่น พร้อมกับบอกว่านึกว่าเขาจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว

        “ต่อไปพี่จะได้เจอฉันทุกวัน” ฮั่วเสี่ยวเหวินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าน้ำเสียงกลับมีความสะอื้นเล็กน้อย

        “ที่บ้านมีเสบียงไม่มาก หากอาหารหมดแล้วต้องไปขอยืมจากคุณอาต้ากั๋วก่อน ปีหน้าเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วต้องหัดทำการเกษตร อย่าปล่อยให้ตัวเองหิว”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินกล่าวกำชับ รู้สึกว่าน้ำตากำลังจะไหลออกมาจึงหลับตาไม่พูดอะไรอีก

        จางเจียหมิงปล่อยตัวเธอ “ทำไมเธอพูดจาประหลาดแบบนี้?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปทางอื่น บอกว่าไม่มีอะไร เธอจะไปเย็บผ้าห่มก่อน

        จางเจียหมิงเดินไปหยิบเข็มกับด้าย “พี่เย็บเอง ต่อไปนี้พี่จะทำงาน และจะทำให้เธอมีความสุขทุกวัน”

        ตลอดทางที่วิ่งกลับมาในหัวของจางเจียหมิงมีแต่ฮั่วเสี่ยวเหวิน คิดเพียงแค่ว่าต่อจากนี้จะดูแลเธอให้ดีอย่างไร

        “อื้ม” ฮั่วเสี่ยวเหวินพยักหน้า แต่ในใจกำลังคิด ‘หยางเสวียเหวินคงใกล้มาถึงแล้วสินะ?’

        “จริงสิ ตอนที่พี่กลับมาตำรวจที่จับพี่ยืนยันว่าจะพามาส่งบ้านให้ได้” จางเจียหมิงนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า

        “อยู่ๆ ก็ทำตัวมีน้ำใจ ใครจะไปรู้ว่าเขามีแผนอะไร พี่ไม่ได้สนใจเขา และรีบวิ่งตรงกลับบ้านมา” จางเจียหมิงภูมิใจเล็กน้อยเมื่อพูดถึงตรงนี้ ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของฮั่วเสี่ยวเหวินที่เปลี่ยนแปลงไป

        “เขาเลยไม่ตามมาหรือ?” ฮั่วเสี่ยวเหวินมีความหวังริบหรี่ หวังว่าหยางเสวียเหวินจะแค่ล้อเล่น แท้จริงแล้วเขาไม่ได้มีลูกชาย และไม่ได้ต้องการให้เธอไปเป็นลูกสะใภ้เช่นกัน

        “เขาตามพี่มาตลอดทาง ไล่อย่างไรก็ไม่ไป”

        ในที่สุดฮั่วเสี่ยวเหวินก็ยอมแพ้ เธอนี่มันน่าขันชะมัด คนแบบหยางเสวียเหวินจะมีน้ำใจช่วยเหลือได้อย่างไร

        ในเมื่อเขามาแล้ว ถ้าอย่างนั้นอีกไม่นานก็คงมาถึง ฮั่วเสี่ยวเหวินแย่งเข็มกับด้ายมาจากมือของจางเจียหมิง “ให้ฉันเย็บเถอะ เมื่อวานฉันไปขอยืมเสบียงจากคุณอาต้ากั๋วมาแล้ว พี่เจียหมิงช่วยไปขนมาหน่อยได้หรือไม่”

        “อื้ม พี่จะไปเดี๋ยวนี้” จางเจียหมิงเดินออกไปอย่างรวดเร็ว