การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        หลิวยวนตกใจไม่น้อยเมื่อได้ฟังคำพูดของต้วนชิงหมิง คิดไม่ถึงว่านางจะอิจฉาเขาแต่เมื่อคิดดูแล้วนางสูญเสียแม่ไปตั้งแต่อายุยังน้อยทั้งยังถูกอี๋เหนียงคอยกดไว้ตลอด การที่นางอิจฉาเขาที่มีท่านแม่คอยดูแลก็คงไม่แปลก

        เด็กหนุ่มมองไปที่ต้วนชิงหมิงแววตาคล้ายมีคำถามหนึ่งที่เก็บไว้ในใจอยากจะถามมานานแล้ว ‘เหตุใดนางถึงช่วยเขา... ช่วยเพื่อวันนี้ใช่หรือไม่? เพียงเพราะท่านพ่อของเขาเป็นเสนาบดีที่สูงศักดิ์สามารถช่วยนางได้หรือว่าเพื่อเป้าหมายอื่น’

        “ต้วนชิงหมิง ข้าเพียงอยากรู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงช่วยข้าทั้งยังเชื่อใจข้าเช่นนี้” ทำไมนางต้องช่วยเขาพาเขาไปอยู่ในจวน ไว้ใจเขาเช่นนี้ ทำไมกัน?

        ถ้าจะบอกว่าจู่ๆคิดขึ้นมาได้เขาจะต้องไม่เชื่อเป็นแน่  ถ้าอย่างนั้นสรุปแล้วเพื่ออะไร? หรือว่าคนคนหนึ่งเกิดความประทับใจต่อกันเพียงแค่เสี้ยววินาที?

        ครั้นถามจบก็กระวนกระวายระคนรู้สึกตื่นเต้น...ผ่านไปชั่วครู่พลันรู้สึกกลัวขึ้นมาว่าสิ่งที่นางตอบออกมาจะมิใช่สิ่งที่เขาวาดหวังไว้

        อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆพลางหัวเราะออกมาเบาๆ คล้ายอารมณ์ดี

        “ถ้าข้าบอกว่าเป็นเพราะพรหมลิขิตเล่า พี่จะเชื่อหรือไม่?...” นางตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย คำตอบทำให้เขาชะงักตกใจเล็กน้อยนางหยุดเว้นจังหวัดไม่สนใจแล้วพูดต่อ “วันนั้นข้าผ่านไปที่ประตูเมือง เห็นพี่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น ตอนนั้นข้ารู้สึกเหมือนเห็นตัวเองในอดีต เสียอย่างไรอย่างนั้น”

        น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นชัดเจนขึ้นมาราวดำดิ่งลึกลงไปในห้วงความทรงจำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนของนางฟังคล้ายสายพิณในสมัยโบราณที่ดีดดังเสียงไพเราะจับใจ ว่า

        “ตอนนั้นข้าคิดว่าพวกเราเป็นคนประเภทเดียวกัน...ร่างของพี่เต็มไปด้วยบาดแผล นอนอยู่ข้างถนนไร้คนสนใจไยดีแม้ข้าจะเกิดมาในชาติตระกูลที่ดี ทว่ากลับอยู่จวนข้างหลังที่มีอันตรายทุกย่างก้าวหากเดินพลาดอาจถึงตาย ทั้งยังถูกคนที่ไว้ใจทรยศ ใส่ร้ายป้ายสี...ฉะนั้นเมื่อข้าเห็นพี่มีสายตาที่ไม่ยอมแพ้...ถึงแม้พวกเราจะเจอผู้คนและเรื่องราวที่ต่างกัน  แต่มีเพียงแต่สองมือเราเองเท่านั้นที่จะยืนหยัดลุกขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง”

        ต้วนชิงหมิงพูดยิ้มๆแต่สายตากลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชา

        “ดังนั้นข้าจึงช่วยพี่!”

        หลิวยวนคิดอยู่นานสองนานเมื่อได้ยินคำพูดต้วนชิงหมิง

        เขาไม่สงสัยคำพูดของนางแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่ที่จวนต้วนแห่งนี้นางก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาโดยตลอด เรื่องนี้เขารู้ดียังเคยคิดว่ายอมเป็นคนบาดเจ็บที่อยู่ข้างทางเสียยังดีกว่าอย่างน้อยเมื่อแผลภายนอกหายก็คงไม่เจ็บอีก ทว่าต้วนชิงหมิงนั้นแตกต่างนางใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ทั้งต้องระวังภัยจากรอบด้านและเตรียมตัวไม่ให้ตกไปอยู่ในกองไฟนั้นเพราะถ้านางพลาดจุดจบคงเป็นความตาย

        เด็กสาวตรงหน้าจะต้องใช้สติปัญญาเท่าไรถึงจะปกป้องตัวเองและน้องชายที่ยังเล็กอยู่ได้

        นางค่อยๆหลับตาลงในเมื่อมีคำพูดบางคำที่ต้องพูดออกมาเช่นนั้นนางยอมเอาความในใจบอกกับเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ตอนแรกนางมองแต่ผลประโยชน์ในตัวเขาแต่เมื่อได้รู้จักเรียนรู้กลับพบว่าการใช้ประโยชน์กลายเป็นเรื่องรองเพราะถูกความจริงใจเข้ามาแทนที่ ความรู้สึกกลับแปรเปลี่ยนเป็น ‘พี่ชาย น้องสาว’ ตั้งแต่เมื่อไรก็สุดรู้

        ในใจต้วนชิงหมิงหลิวยวนเปรียบดั่งพี่ชาย ที่นางสามารถแสดงความเหนื่อยล้าและอ่อนแอออกมาได้

        นางเปิดเผยเสียจนหมดสิ้นจนเขารู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก แรกเริ่มเขาปกปิดความจริงเรื่องบิดาแต่เมื่อลองไตร่ตรองเพียงชั่วครู่กลับคิดว่าถ้าบอกความจริงไปอย่างน้อยก็มีคนที่รู้เพิ่มขึ้นอีกคนอาจจะช่วยเขาออกความคิดเห็นได้

        ทว่าเพียงอ้าปากจะเอื้อนเอ่ยกลับหยุดชะงักลงเพราะคำพูดกำชับที่ดังขึ้นมาคล้ายกระซิบอยู่ข้างหูของเขา

        ‘หลิวยวน เรื่องพ่อกับเจ้าที่ยอมรับเป็นพ่อลูกกันนั้นอย่าไปบอกกับใครเด็ดขาด เจ้าต้องรู้ว่าในราชสำนักแก่งแย่งชิงดีมีมากมายถ้าใครรู้ฐานะที่แท้จริงของเจ้า จุดจบของเจ้าอาจตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถ...’

        เมื่อไตร่ตรองอยู่พักหนึ่งจึงพูดในสิ่งที่ใจนึก

        “ชิงหมิง เจ้ารู้หรือไม่ ข้าหาท่านพ่อเจอแล้ว แต่ว่าท่านพ่อมีภรรยาใหม่และลูกสาวอีกหนึ่งคน...ข้าให้อภัยเขาไม่ได้!”

        พูดไปพลางกำสองมือเป็นหมัดแน่นจนเส้นเอ็นที่แตกแขนงคล้ายร่างแหหลังฝ่ามือปูดโปนเขาหวังว่าจะได้พบท่านพ่อและมีบ้านที่เป็นของเขา แต่เรื่องกลับมันไม่เป็นเช่นนั้นเขาไม่อยากอยู่ในฐานะที่ต้องยอมรับแม่เลี้ยงและทอดทิ้งผู้เป็นมารดาให้โดดเดี่ยวผู้เดียว!

        ฟังคำพูดหลิวยวนนางจึงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงถามว่า

        “พี่หลิวพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่า เรื่องราวเป็นมาอย่างไร?”

        หลิวยวนพยักหน้า

        “ปีนั้นท่านพ่อเข้าเมืองหลวงไปรายงานราชการ ระหว่างทางพบกับโจรทางน้ำท่านพ่อและท่านแม่ตกน้ำ ท่านพ่อถูกคนช่วยไว้ได้ ตอนนั้นท่านแม่กำลังตั้งท้องเมื่อตกน้ำจึงลอยตามน้ำไปไกลมากถึงได้รับการช่วยเหลือท่านพ่อพยายามตามหาท่านแม่แต่เมื่อไม่มีข่าวคราวกลับมาจึงตัดสินใจแต่งงานใหม่”

        ต้วนชิงหมิงพยักหน้าพลางถามต่อ “เดิมทีพี่มาตามหาท่านพ่อเพื่อจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาใช่หรือไม่?”

        เขาพยักหน้าพลางพูดด้วยสีหน้าและแววตาเจ็บปวดเท่าไรก็สุดรู้ “ใช่... แต่ตอนนี้...” แต่ตอนนี้ความฝันของเขาพังทลายไปหมดแล้ว!

        “เช่นนั้น พี่หลิวยินดีจะฟังความคิดเห็นของข้าหรือไม่?”

        เขาพยักหน้าตอบรับพลางเอ่ย “ชิงหมิง... ช่วยอธิบายให้ข้าฟังที!”

        “พี่หลิวครั้งแรกที่พบพี่นั้น ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดพี่ยังอดทนไม่ร้องขอความช่วยเหลือและไม่ต่อว่าใดๆ ทว่าแววตาของพี่นั้นกลับดึงดูดข้าไว้ เช่นนั้นเราจึงได้รู้จักกัน...”

        เมื่อเห็นหลิวยวนเผยอปากอยากพูดอะไรบางอย่างต้วนชิงหมิงจึงยกมือขึ้นห้าม เอ่ยต่อ

        “รอฟังให้จบก่อน... ท่านแม่ของพี่อบรมพี่มาได้ดีมาก พี่ยังรู้หนังสือและมารยาทต่างๆซึ่งไม่น้อยหน้าไปกว่าคุณชายสูงศักดิ์ท่านอื่น! พี่เป็นคนตรงไปตรงมาแยกแยะความแค้นชัดเจน สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ท่านแม่มอบให้และเป็นอีกวิธีหนึ่งที่ใช้บอกพี่ นางหวังว่าพี่จะมีอนาคตที่ดีและเหนือกว่าคนอื่นๆ  ทว่าตอนนี้พี่คิดถึงแต่อดีตที่ผ่านไปแล้วเช่นนั้นจะทำให้ท่านแม่พี่ผิดหวังหรือไม่เล่า...... ”

        หลิวยวนย่นหัวคิ้วเข้าหากันน้อยๆคล้ายระคนสงสัย

        “พี่มีสองทางเลือก หนึ่งคือ กลับไปอยู่ข้างกายท่านแม่ให้ท่านลำบากเป็นห่วงเป็นใยต่อไป ส่วนพี่จะมีชีวิตที่ยากลำบากไม่ก็ทำอะไรไม่สำเร็จ เพราะจมอยู่กับความโกรธและเคียดแค้น! แน่นอนว่าพี่อาจจะเลือกทางเดินที่สองคือ ทำงานที่ท่านพ่อมอบให้มีชีวิตที่ดีและใช้วิธีนี้สานความฝันของท่านแม่ให้สำเร็จ”

        เด็กสาวยังเอื้อนเอ่ยต่อไป

        “ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายสำหรับพี่ถึงตอนนี้อาจจะเรียกร้องอะไรให้ท่านแม่มากไม่ได้แต่ว่าถ้าพี่สอบจอหงวนได้ระดับที่สูงขึ้น... คนที่ภูมิใจก็มีเพียงท่านแม่ถึงตอนนั้นอยากจะเรียกร้องสิ่งใด อะไรๆ จะง่ายกว่าตอนนี้หลายเท่านัก”

        แม้คำพูดของนางจะไม่ชัดเจนแต่หลิวยวนก็เข้าใจนางกำลังบอกเขาว่าถ้าอยากให้ท่านแม่มีชีวิตที่ดี ตอนนี้ทำได้แค่อดทนต่อความอับอาย เพื่อวันข้างหน้าจะสามารถเรียกร้องอะไรให้ท่านแม่ได้มากกว่านี้ !

        ไม่มีเหตุผลใดที่จะปลดภรรยาใหม่ของท่านพ่อต่อให้เขากลับไปอยู่กับท่านแม่ที่บ้านเกิด แต่นั่นก็เป็นเพียงมีชีวิตธรรมดาสามัญส่วนทางออกที่ดีที่สุดคงเป็นการยอมรับท่านพ่ออย่างอดทนสักระยะหนึ่งเมื่อเขามีอนาคตแล้วถึงจะสามารถทำให้ท่านแม่ลืมตาอ้าปากได้