คุณหมอพ่ายรัก

ขิมดีใจสุดขีดร่าเริงสดใสรีบไปแต่งหน้าทาลิปและที่สำคัญชุดชั้นในตัวสวยเธอก็ได้ถอดเก็บไว้ในกระเป๋าสะพายตอนนี้ทั้งร่างโนบราเธอหมุนซ้ายขวามองตัวเองในกระจกอย่างภาคภูมิใจให้มันรู้ไปซิว่าหมอจะไม่หันมอง อกเป็นอกเอวเป็นเอวเธอมั่นใจว่ารูปร่างเธอค่อนข้างน่ากินมากไม่งั้นพวกหมอนวดกล้ามใหญ่คงไม่ติดใจกันหรอกถึงขนาดตามมานวดฟรีๆ ให้ถึงที่พักกันเลย เธอได้ยินเสียงคนเดินร่างบางยิ้มร่าสำรวจตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำ......

คุณหญิงเดินนำหน้าตองนวลไปอย่างมาดหมายเธอเข้ามารอขิมอยู่ในห้องจ่ายยา

"หนูนวลยานอนหลับอยู่ตรงไหนจ๊ะ"

"อ่อ... ด้านนี้ค่ะ"ตองนวลไปหยิบมาให้"คุณแม่จะเอาไปทำอะไรคะ"

"หึหึหึหึ.... คอยดูล่ะกัน...... นวลกับขิมรู้จักกันนานยังลูก"

"ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ค่ะแต่ไม่ได้สนิทอะไรกันเป็นการส่วนตัว เราสนิทกันเฉพาะที่ทำงาน.... อย่าบอกนะคะว่า.. คนที่จัดยาคือขิม"ตองนวลเบิกตากว้างเมื่อเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้"งั้นมันก็จงใจแล้วล่ะค่ะ เพราะเท่าที่นวลเคยรู้มันแอบชอบหมอดลอยู่... นวลเลยชิ่งยัดเยียดยิหวาให้หมอไงคะ เพราะยัยนี้บอกเลยว่ามั่วสุดๆ "เธอยอมสารภาพกับคุณหญิง

"มิน่าล่ะ... แม่มองไม่ผิดจริงๆ "คุณหญิงเริ่มเกรี้ยวกราด

"หมอคะ.... หมอดลหรอคะ"เสียงขิมร้องเรียกหาหมอดล

"หึ.... มันร่านจริงๆ "คุณหญิงว่าอย่างแค้นเคือง

"หมอคะอยู่ไหนคะ.... ขิมพร้อมแล้วค่ะ หมอคะออกมาเถอะ"

คุณหญิงเดินออกมานอกห้องจ่ายยา

"อุ้ย! "ขิมตกใจหน้าซีดเผือด"คุณหญิงมาได้ไงคะ.... หมอล่ะ"

"ตาดลน่ะหรอ.... หึ อยู่กับเมียเขาซิ"

"อ้าวแล้วคุณหญิงมาทำไรหรอคะ... อ้าวนวลมาทำไมล่ะ... ออกไปแล้วนิ"

"ก็มาหาเธอไง"ตองนวลยิ้มให้นิดนึง

"เธอเป็นคนจัดยาให้ยิหวาใช่มั๊ย"

"ใช่ค่ะ.... ขิมหยิบยาผิด"

"หรอจ๊ะ"

"ใช่ค่ะ"

ขิมแสร้งทำหน้าเศร้า......

"ใช่หรอขิมไม่ใช่ว่าเธอจงใจหยิบยาผิดหรอกนะ ยาในห้องจัดวางแยกประเภทเอาไว้ไม่น่าจะหยิบมั่วๆ ได้นะ.... หรือเธอ*มั่ว*เองจ๊ะ"ตองนวลเน้นคำว่ามั่วชัดๆ ตอกหน้าขิม

"จริงหรือเปล่าจ๊ะ... หนูขิม"

ขิมเริ่มหน้าตึงแต่ก็ยังแสร้งตีหน้าเศร้าอยู่

"ไม่จริงนะคะ... ขิมหยิบผิดจริงๆ ค่ะ... "

"อ่อหรอ! แล้วนั่นทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะจ๊ะ"คุณหญิงชี้มาที่หน้าอกของขิมที่ตอนนี้มันล่อแหลมมากนมโผล่ออกมาครึ่่งเต้าเพราะเธอเปิดกระดุมเสื้อออกไว้ ขิมตกใจรีบตะครุบสาบเสื้อเอาไว้"หนูโนบราหรอ... ตายจริงทำไมไม่ใส่เสื้อในมาล่ะอย่าบอกนะว่าลืม แม่เจ้า"

"เอ่อ.... "ขิมหน้าตึงเธอกำลังจะวีนใส่ในไม่กี่วินาทีถ้ายังรุมหัวกันว่าเธออีกเพราะเธอไม่ใช่คนใจเย็นอย่างที่แสร้งทำมาตลอด"ขอตัวนะคะ"เธอกำลังจะเดินผ่านทั้งสองคนไป

"ว้ายยยยย"คุณหญิงกระชากผมเธอที่ตอนนี้ปล่อยยาวไปถึงแผ่นหลัง"โอ๊ย! ปล่อยนะ... "ขิมตะเกียกตะกายดิ้นรนให้หลุดพ้นแต่ก็ยิ่งโดนกระชากผมแรงขึ้น ตองนวลรู้งานเธอเดินเข้าไปหยิบกระปุกยาออกมาแล้วมายืนตรงหน้าขิม"แกจะทำอะไรนวล.... คุณหญิงปล่อยขิมนะคะ.... คุณหญิง"

"ปล่อยหรอ.... หนูจะฆ่าหลานฉันกับลูกสะใภ้แล้วฉันจะปล่อยง่ายๆ ได้หรอจ๊ะ"

"นวล.... จะทำไร... อย่าทำขิมเลยนะ" ตองนวลเทยาในกระปุกออกมา ขิมตาเหลือก"นวล.... จะทำไร... นวล.... อีนวล.... ปล่อยกู... "

"หนูนวลจัดการมันเลย... อีนี่มันงูพิษ"

"ค่ะคุณแม่"ขิมใช้เท้าถีบหวังจะให้โดนตองนวลแต่พลาดเป้าเพราะตองนวลระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว"ถีบกูหรอ.... "เพี๊ยะ! เพรี๊ยะ! เพรี๊ยะ! เธอฟาดฝ่ามือใส่หน้าขิมไม่ยั้งก่อนจะบีบปากเธอให้อ้าออก"กินเข้าไปเลยมึง... ยานี่ใช่มั๊ยที่มึงให้เพื่อนกูกิน.... อีขิมอีสารเลว"

"เฮือก.... เฮือก.... ฮึก...... ฮึกกกกก"