พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมคลั่ง

                                                                  ฮ่องกง


     
*เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังทั่วทั้งผับ*





ภายในผับแห่งหนึ่งหัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลงแต่ล่ะคนกําลังสังสรรค์กับหญิงขายบริการ
และนั่งดื่มเหล่ารวมกลุ่มกันอยู่ภายในห้อง VIP




                                                      
หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #1:  ว่าไงนะ!?    อืม…    เข้าใจล่ะ…





*วางสายโทรศัพท์*




หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #2:  เฮ้ย!  มีเ๱ื่๵๹อะไร?

หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #1:  เชียน เวย ตายแล้ว

ทุกคนในห้อง: !!?  




หลังจากที่ได้รู้ความจริงความสนุกสนานร่าเริงของแต่ล่ะคนก็ได้หยุดชะงักลง




หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #1: แก๊งไท่หลงของหมอนั้นถูกโค้นล้มลงแล้ว

หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #2: !!

หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #4:  ซิบหายล่ะ…

ทุกคนในห้อง:  . . .

                                               
หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #3: แล้วจะมัวนั่งบื้อกันอยู่ทําไมเล่า!?  กลับสิ!




*เสียงขวดแก้วตกลงพื้น*



หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #3: แม่งเอ้ย!

หัวหน้าแก๊งพันธมิตรไท่หลง #1:  . . .



พวกนั้นทั้งหมดลุกเดินออกจากห้อง VIP ไปด้วยความโมโห






                                                                ญี่ปุ่น

 


คิริว:  ให้ผมช่วยไหม?

ไดสุเกะ อืม! ขอบใจนะ




สารวัตรไดสุเกะที่หายกลับมาเป็๲ปกติโดยมีคิริวถือกระเป๋าสัมภาระของเขาให้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกมาจากโรงพยาบาล




ไดสุเกะ: . . .

คิริว: . . .




ทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ป้ายรอรถเมล์




ไดสุเกะ: คิริว

คิริว:  ?  ครับ…

ไดสุเกะ:  นายรู้คดีที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้แล้วใช่ไหม

คิริว:  เห็นบอกกันว่า….เป็๲ฝีมือของ เคน คาซากิ  หมอนั้น….คงคิดจะแก้แค้นให้น้องสาวตัวเอง

ไดสุเกะ: . . .

คิริว สุดท้ายก็โดน…หมายหัวเสียเอง

ไดสุเกะ: ….ฉันมีเ๱ื่๵๹อยากจะขอร้องกับนาย

คิริว:  ?

ไดสุเกะ:  เลิกยุ่งกับหมอนั้นซ่ะ

คิริว: !? แต่ว่าเรา-

ไดสุเกะ:  ฉันรู้  ฉันแค่ไม่อยากให้เ๱ื่๵๹มันเกิดขึ้นซํ้าอีกครั้ง  เ๱ื่๵๹นี้…ปล่อยให้ ริว เป็๲คนจัดการเองเถอะ

คิริว:  . . . . . .แล้วทําไหมถึงต้องเป็๲หมอนั้นด้วย?

ไดสุเกะ:  ยังจําวันที่เราไปบ้านของหมอนั้นได้ไหม…?  เราสองคนเป็๲คนชักชวนให้หมอนั้นมาเป็๲สายให้กับพวกเรา
แต่สุดท้ายก็เอาผิดพวกมันไม่ได้…..และผลที่ตามมา…ก็คือการสูญเสีย…..หมอนั้นสูญเสียน้องชายไป….จากฝีมือของพวกมัน
และล่าสุดก็คือตํารวจอย่างพวกเรา….

คิริว: . . .

ไดสุเกะ: ปล่อยให้สองคนนั้น…..จัดการกันเองเถอะ






         
บริเวณหน้าศาลาว่าการกรุงเกียวโต เวลา 11:41
 

นักข่าวชาย #1: จากพยานที่เห็นเหตุการณ์…บอกว่าคุณเป็๞คนบุกเข้าไปกราดยิงภายในโรงแรม..
เร่ื่องนี้เป็๞ความจริงหรือปล่าวครับ?

นักข่่่าวหญิง #1: คุณมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคนพวกนั้น?




สื่อมวลชนหลายสํานักข่าวกําลังล้อมขอสัมภาษ เคน  คาซากิ  ขณะที่เขาเดินออกมาจากตึกศาลากลาง



นักข่าวชาย #2:  ไม่ทราบว่า…เ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็๞ความจริงหรือปล่าวครับ?


เคน: . . . . . .ผมขอไม่ให้ความเห็นอะไรตอนนี้   

เคนเดินขึ้นรถเก๋งส่วนตัวไปโดยที่มีลูกน้องของเขาหลายคนค่อยกั้นพวกนักข่าวไว้

นักข่าวชาย #2:  ช ช่วยตอบคําถามด้วยครับ!

นักข่่่าวหญิง #2:  เดี๋ยวก่อนสิค่ะ!

ลูกน้องของเคน: ตอนนี้คุณเคนยังไม่พร้อมที่จะให้คําตอบ!  ช่วยถอยกลับไปด้วยครับ!





บึ้นน!





รถเก๋งส่วนตัวของเคนเคลื่อนที่ออกไปทันที





ห้องส่วนตัวของเคน ภายในตึกสํานักงาน Naoka เกียวโต




ทนาย: หลังจากเ๹ื่๪๫ในวันนั้น….คนอื่นๆในตอนนี้..บนโลกออนไลน์และโลกเป็๞ความจริง..
กําลังจับตาดูคุณอยู่…รวมถึงคนของคุณด้วย…..หากเราไม่มีหลักฐานที่จะสู้คดีนี้….
ผมเกรงว่าความลับที่พวกคุณปกปิดเอาไว้….จะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน

เคน: . . .




เคนนั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทํางานส่วนตัวโดยที่มีทนายความส่วนตัวยืนคุยกับเขาอยู่ภายในห้อง





ทนาย: ผมเองก็เข้าใจความรู้สึกคุณ….ที่ต้องสูญเสียนางสาวไป…. 
แต่ถึงอย่างนั้น…คุณก็ไม่น่าที่จะบุกเข้าไปจัดการพวกมัน…ในที่ๆผู้คนอยู่กันแถวนั้น


เคน: มันเป็๞ปัญหาระหว่างผมกับมัน….เพราะถ้าจะมีคนผิด….ก็ขอเป็๞ผมคนเดียว   
ผมเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้ว….ถ้าเ๹ื่๪๫มันจะเกิดขึ้น

ทนาย: . . .







*มีคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง*




ทนาย: ?

ลูกน้องของเคน:  คุณหนูครับ!




ลูกน้องของเคนได้รีบเดินเข้ามาในห้องอย่างรีบด่วน




ลูกน้องของเคน: มีคนส่งของมาถึงพวกเราครับ!

เคน:  ?




ไม่กี่นาทีต่อมาลูกน้องของเขาคนนึงจึงเปิดกล่องขนาดใหญ่ใบนั้นออกมาท่ามกลางคนอื่นๆที่กําลังจับตาดู




*เปิดกล่องกระดาษ*




ภายในนั้นมีเครื่องมือสื่อสารมากมาย และ GPS ระบุตําแหน่งพร้อมกับ เครื่องติดตาม พร้อมกับแฟรชไดร์หนึ่งอัน




เคน:  เปิดดูสิ


ลูกน้องของเคน  ครับ!  *เสียบแฟรชไดร์เข้ากับโน้ตบุ้ค*




ถึงคุณคาซากิ….องค์กรของคุณเป็๞พันธมิตรกับพวกเรามาอย่างยาวนาน…แต่ในตอนนี้คุณกําลังประสบปัญหา
ทางเรายินดีที่จะช่วยเหลือคุณ…โดยให้เอกสารสําคัญที่ใช้ยื่นฟ้องคดีของคุณได้…แต่มีข้อแม้ว่า…
พวกคุณจะต้องช่วยเราค้นหาแหล่งกบดานที่ซ่อนของพวกพันธมิตรแก๊งไท่หลงทั้งหมด
ระบุพิกัดตําแหน่ง และพาตํารวจไปลากตัวพวกมัน 
เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว…ทางเราจะนัดจุดหมายยื่นของให้กับพวกคุณอีกที่




*จบคลิปเสียง*




เคน: เอกสาร…?



ภายในแฟรชไดร์มีข้อความเสียงผู้หญิงคนหนึ่งส่งมาถึงพวกเขา




ลูกน้องของเคน #4:  เอกสารนั้นสามารถที่จะช่วยให้คุณพ้นจากคดีได้  ลองทําตามที่พวกนั้นขอมาเถอะครับ!

ลูกน้องของเคน #5:  ก็ดีอยู่หรอก….แต่ใครจะรู้ บ้างที่พวกมันอาจจะโกหกพวกเรา

ลูกน้องของเคน #4:   ! …….นั้นสินะ

ลูกน้องของเคน #3:  แต่นี้มันเป็๞ทางเดียว! ที่จะช่วยคุณหนูรอดพ้นจากคดีนี้ได้!

ลูกน้องของเคน #5  . . .

ลูกน้องของเคน #2  จะลองทําตามคําขอ…พวกนั้นดูมั้ยครับ…?

เคน: . . .






                                                      บ้านของริว เวลา 19:50



ริวกําลังนั่งดูรูปภาพของเขาในวัยเด็กโดยมีเคนและยูนะอยู่ในรูป




ริว: . . .



เขาตัดสินใจหยิบกรอบรูปนั้นเก็บซ่อนเอาไว้ในใต้ะลิ้นชักโต๊ะ





*เสียงโทรศัพท์เข้า*




ริว: ?



จู่ๆได้มีใครบ้างคนโทรมาหาเขาโดยเบอร์ที่โทรมานั้นไม่ได้ระบุชื่อไว้




ริว:  *กดรับสาย*




เขาตัดสินใจกดรับสายเบอร์ที่โทรมา



เคน: ฉันอยากจะคุยกับนาย

ริว: !

 

                                        โบสถ์์เซนต์เซียโตส  เวลา 20:07

ริวในชุดสูทตัวเดิมได้มาถึงที่โบสถ์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปด้านใน




*เสียงฝีเท้าอย่างก้าวเข้ามา*




ริวสังเกตเห็นเคนที่กําลังยืนอยู่ด้านหน้าลานพิธีก่อนจะเดินตรงไปหา



เคน: นายยังจําได้ไหม…? สมัยที่พวกเรายังเด็ก…แล้วเข้ามาเล่นด้วยกันในนี้
เหตุการณ์และเ๱ื่๵๹ราวในตอนนั้น…ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจําฉัน

ริว: นาย๻้๵๹๠า๱อะไร?

เคน:  ฉันก็แค่…อยากจะย้อนความหลัง…ชีวิตในวัยเด็กที่เราเล่นกันสนุก….ที่ยังไม่ต้องมาเครียดกับเ๱ื่๵๹ในตอนนี้
ฉันใฝ่ฝันอยากจะเป็๲นักธุรกิจที่มีชื่อเสียง….สุดท้ายฉันก็ทําเสร็จ….แต่สิ่งที่ได้มามันกลับต่างกันออกไป…
กลายเป็๲ว่าฉันต้องมาเกี่ยวข้องกับองค์กรที่เปรียบเสมือนกับพวกแก๊งมาเฟีย….ฉันพยายามที่จะหลีกหนี…..
แต่สุดท้าย…ฉันก็กลายเป็๲คนของพวกมัน

ริว: !

เคน: แปลกใจใช่ไหมล่ะ..?




เคนหันมามองริว




เคน: แล้วนายล่ะ…? อยากจะกลับไปไหม…? กลับไปที่ๆนายกับฉันเคยสู้เคียงข้างด้วยกัน

ริว:  ไม่!   

เคน:  !

ริว:  ฉันไม่อยากจะกลับไปเป็๲แบบเดิมอีก!  ปล่อยให้ฉันได้เปลี่ยนตัวเองสักทีเถอะ!

เคน: แกคิดงั้นหรอ…ว่าจะกลับตัวกลับใจได้!?

ริว  ได้สิ!  เพราะฉันไม่ได้ยึดติดกลับมันไง

เคน: !

ริว  ว่าแต่นายล่ะ..? เคยคิดอย่าจะกลับตัวบ้างไหม!?  ยอมเริ่มต้นชีวิตใหม่…ยอมทิ้งทุกอย่างที่นายได้ทําลงไป
และบ้างทีนายอาจจะไม่ต้องสูญเสียใครไปมากกว่านี้

เคน แก…!






ทั้งคู่ต่างจ้องมองหน้ากันด้วยความโกรธ





ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: พวกเธอคิดจะทําอะไร!?




ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์เดินตรงมาหาพวกเขา




เคน:  เ๱ื่๵๹นี้คุณไม่เกี่ยว หลบไปซ่ะ!

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์:  !?

ริว:  ทําตามที่บอกเถอะครับ

ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์: . . .




ซิสเตอร์ชาร์ลอตต์ตัดสินใจเดินหนีไปก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเล็งปืนพกของตัวเองใส่กัน




ปัง!




ปัง!



ริวและเคนลั่นไกปืนพกของตัวเองก่อนจะหลบ๠๱ะ๼ุ๲ที่ทั้งคู่ยิงกันออกไป
 

ปัง!    ปัง!  

ปัง!   ปัง!   ปัง! 




ทั้งคู่ยิงส่วนกันไปกันมาก่อนจะรีบหลบหลังกําแพง




ปัง!   ปัง!   ปัง! 




ริว: !





เคนใช้ปืนพก [USP.45] ของเขายิงเสาที่ริวหลบกําบังอยู่




ปัง!   ปัง!   ปัง! 



เคน: !



ริว๠๱ะโ๪๪ออกมาจากเสาที่กําบังพร้อมกับใช้ปืนพก [Beretta 92FS] ของเขายิงส่วนกลับ
ก่อนที่เคนจะม้วนตัวหลบได้ทันและรีบวิ่ง




ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง!   ปัง! 



ปัง!    ปัง!    ปัง!   ปัง!    ปัง!   ปัง! 




ทั้งคู่วิ่งไล่ยิงกันทางซ้ายพร้อมกัน๠๱ะ๼ุ๲แต่ล่ะนัดที่พวกเขาลั่นออกไปโดนกําแพงรอบๆโบสถ์



ริว: !!


เคน: !!?




ริววิ่งพุ่งชนเคนก่อนที่ทั้งคู่จะล้มลงไปบนเก้าอี้โบสถ์จนเก้าอี้ผลิกหงาย



ริว: !  *เล็งปืนพกใส่เคน*


เคน: !  *เล็งปืนพกใส่ริว*




ริวจับกดเคนลงไปบนพื้นก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะเล็งปืนใส่กัน




เคน:  *หายใจเหนื่อย*  เอาสิ!

ริว: . . .

*เลื่อนนกปืนพกขึ้น*


 

ริวตัดสินใจที่จะไม่ลั่นไกก่อนจะปล่อยคอเสื้อเคนและลุกขึ้นยืน



เคน: . . .


ริว: . . .




ทั้งคู่ยืนมองหน้ากัน ก่อนที่เคนจะเดินออกไปจากโบสถ์