แอบรัก

ร่างสูงเดินออกจากห้องเรียนด้วยความเร่งรีบเพราะหญิงสาวซึ่งเป็นคนรักที่รอตนอยู่ข้างล่าง เขาเป็นกังวลเพราะกลัวจะมีหนุ่มๆมาเกาะแกะเธอ อีกทั้งเธอเองก็เป็นคนใจดีทักทายทุกคนที่มาคุยด้วยโดยไม่ได้ระมัดระวังตัวเองเลย

" สวัสดีครับ...มารอใครเหรอครับ "

" เอ่ออ..."

" รอคู่หมั้น " ผมตอบแทนพิชชาที่นั่งอยู่โดยมีชายหนุ่มซึ่งผมเองจำได้ว่าเป็นรุ่นพี่ปีสามที่อยู่คณะเดียวกันยืนอยู่ตรงข้าม

" คู่หมั้นที่ว่านี่...นายเองเหรอกวิน " คนตรงหน้ายกคิ้วแล้วเอ่ยถามผม

" ครับ " ผมตอบด้วยเสียงเรียบ ใจจริงอยากตอบมากกว่านี้แต่เพราะไม่อยากมีปัญหากับรุ่นพี่ผมจึงต้องข่มใจไว้

" สะใภ้วิศวะฯ ซินะ ..โอเค พี่ไม่กวนแล้ว ไปล่ะ"

" ครับ "

เมื่อคนที่เป็นรุ่นพี่เดินจากไปร่างบางตรงหน้าจึงเงยหน้ามาหาผมที่ยืนอยู่ ใบหน้าหวานตอนนี้มีเหงื่อผุดขึ้นอาจเป็นเพราะอากาศช่วงบ่ายที่ร้อนระอุแม้หน้าตึกวิศวะฯจะมีต้นไม้ต้นใหญ่ให้ร่มเงาก็ตาม แก้มนวลที่แดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ผมเองก็ก้มลงมองเธอเช่นกัน

" ถ้าวินมาช้ากว่านี้ พิชก็คงจะคุยกับรุ่นพี่คนนั้นสินะ " ผมเอ่ยถามเธอ

" ก็..เอ่อ ..ก้อออ..เค้าถามอ่ะ " นั่นไง ผิดคำพูดผมเมื่อไหร่กัน เธอหน่ะใจดีกับทุกคนแบบนี้แหละ

" วินบอกแล้วไง...ว่าอย่าคุยกับใครอ่ะ " ผมเผลอตะคอกใส่คนตรงหน้า ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเธอดูตกใจและดวงตามีน้ำใสๆเอ่อคลอ

" .... " เธอเงียบพลางก้มหน้าลงมองหนังสือในมือ

" อะไรกันวะ " ชมพูที่เดินตามลงมาเอ่ยขึ้น

" ...... " ผมและพิชชาไม่มีใครตอบคำถามชมพู ผมนั่งลงข้างๆคนรักแล้วเอื้อมมือตัวเองไปจับมือของเธอ

" วินขอโทษ...วินหวง วินหวงพิช วินไม่อยากให้พิชใจดีกับคนอื่น วินกลัวจะเสียพิชไป วินขอโทษ " คำพูดทั้งหมดที่บอกเธอไปมันออกมาจากใจของผมจริงๆ

" ....... " เธอเองยังคงเงียบอยู่ มือเล็กๆยกขึ้นมาปัดน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอบนดวงตาออก ชมพูเองก็ส่ายหน้ายิ้มแล้วหยิบทิชชู่ในกระเป๋ายื่นให้พิชชา

" พวกแกสองคนนี่นะ " ชมพูบ่นพลางก็หย่อนก้นลงข้างๆพิชชาที่อยู่อีกด้านของผม ส่วนเพื่อนคนอื่นๆที่ยืนมองเราสองคนอยู่เงียบๆก็นั่งลงตามชมพูด้วยเหมือนกัน

" เอ้า..ใจเย็นกันยัง ...ม่ะ ถ้ายังไม่เย็นเดี๋ยวกูพัดให้ " ไอ้นิวว่าพลางใช้สมุดพัดไปมาที่ด้านหน้าของผมและพิชชา

" ไอ้ห่า..เดี๋ยวก็โดนหน้าพิชหรอก " ผมบอกไอ้นิว

" แหม..กลัวกูทำเค้าเจ็บแต่ตัวเองดันทำเค้าร้องไห้ " คำพูดของมันทำผมสะอึกเลยทีเดียว

" ไอ้นี่..มึงก็ย้ำมันอยู่นั่นแหละว่าทำพิชร้องไห้ " ไอ้หมอกอีกคน...ไอ้สองคนนี้นี่พูดย้ำผมอยู่นี่แหละ

" จะไปกันยัง " เสียงทุ้มเรียบของไอ้วาฬเอ่ยขึ้น

" เอ้อ..ป่ะ..กูหิวแล้ว " ไอ้นิวว่าพลางลุกขึ้นยืน

" ไปไหน ?" ผมเอ่ยถามพวกมัน

" เอ้า..ไอ้นี่ มึงไม่ฟังที่พวกกูคุยกันเหรอ " ไอ้นิวมันถามผม

" ไม่อ่ะ "

" มึงนี่นะ...แล้วตอนอาจารย์สอนมึงได้สนใจฟังมั้ย "

" ก็ไม่เหมือนกัน "

" เออดี...เนื้อหาวันนี้อาจารย์จะเอาไปออกข้อสอบปลายภาคด้วย กูขอให้มึงโชคดีละกันนะไอ้วิน " ไอ้นิวมันว่าให้ผม แต่มีหรือคนอย่างผมจะกลัว

" ไปๆ...ไปกันได้แล้ว.. เจอกันที่ร้านเลยแล้วกันนะ " จบคำพูดของชมพูพวกเราทุกคนต่างเดินมาขึ้นรถของเองเพื่อขับไปเจอกันร้านชาบูที่พวกเพื่อนๆของผมคุยกันไว้ก่อนหน้าแต่เพราะใจมันพะวงอยู่กับพิชชาที่รออยู่ ผมจึงไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกมันคุยเลยแม้แต่น้อย

17.45 น.

" โอ้ยยย...กูอิ่ม พุงจะแตก " ไอ้นิวว่าพลางเอนตัวไปพิงกับพนักเก้าอี้ในร้านชาบู

" ไม่อิ่มได้ไง .... ก็ดูมึงกิน กินยังกะไปตายอดตายอยากมาจากไหน " เสียงไอ้หมอกว่าแต่ปากของมันเองก็ยังเคี้ยวเบคอนอยู่

" ว่าแต่กูนะมึง ไม่ดูตัวเอง มึงก็กินไม่ต่างจากกูนะโว้ยย "

" สองคนนี้นี่ อะไรนักหนาเถียงกันอยู่ได้ " พอพวกมันสองคนจะเริ่มเถียงกันเมื่อไหร่ก็จะมีชมพูนี่แหละที่เป็นคนคอยห้าม

" เอ่อ..พวกแก สอบเสร็จเราไปเที่ยวกันมั้ย นานแล้วนะที่เราไม่ได้ไปเที่ยวครบทีมหน่ะ " ชมพูว่า

" เออ...จริง กูเห็นด้วย " ไอ้หมอกเอ่ย

" แล้วแต่เลยกูได้หมด ชมพูไปกูไป " เสียงไอ้นิวเอ่ยตาม

" พิชไป...กูก็ไป " เสียงผมตอบเมื่อพวกมันหันมาหาผม ผมเองก็หันไปหาคนข้างๆที่เอาแต่กินอย่างเดียว โดยไม่ปริปากพูดกับผมเลยตั้งแต่ที่เราขึ้นรถมาด้วยกันจากมหาลัยแล้ว ระหว่างที่กินอาหารอยู่เธอจะคุยบ้างก็เฉพาะกับเพื่อนๆของผมเท่านั้น แต่พอผมถามบ้างเธอกลับเงียบใส่

" เค้าจะไปกับมึงอยู่เหรอ ดูสิป่านนี้เค้ายังไม่พูดด้วยเลย ฮ่าๆๆ " ไอ้นิวมันพูดพร้อมกับทำหน้าล้อเลียนผม

" อย่าให้ถึงทีกูนะมึง " ผมว่าพลางชี้หน้าคาดโทษมัน

" แกล่ะไอ้วาฬ.. สอบเสร็จไปไหนมั้ย " ชมพูหันไปหาไอ้วาฬที่นั่งเงียบฟังเพื่อนคุยเป็นปกติวิสัยของมัน

" อึ้ม "

" อึ้มอะไร ? ไอ้นี่..มึงช่วยพูดให้ยาวกว่านี้หน่อยได้มั้ยวะ ตกลงมึงจะไปเที่ยวกับพวกกูมั้ย " ไอ้นิวว่า

" ไป "

" มึงหัดพูดให้ยาวกว่านี้หน่อย ดูไอ้วินเป็นตัวอย่าง เดี๋ยวนี้ตั้งแต่มีพิชมันพูดยาวเป็นกับเค้าแล้ว " ไอ้นิวพูดขึ้นอีก

" รึว่าต้องให้พิชไปสอนมันพูดเหมือนไอ้วินวะ มันถึงจะพูดยาวๆเป็นกับเค้า " ไอ้หมอกหันมาหาพิชชา

" พิชของกูคนเดียวโว้ยย...แบ่งใครไม่ได้ " ผมพูดพลางเอาแขนตัวเองไปคล้องแขนของพิชไว้

" เออๆ..กูรู้หรอกว่าของมึงคนเดียว ไอ้ห่า..ขี้หวง "

หมอกพูดจบเพื่อนที่นั่งกันอยู่ต่างพากันส่ายหน้าอย่างเอือมระอาในความคลั่งรักของเพื่อนของตน ผิดกับอีกคนที่นั่งเงียบด้วยเพราะเป็นคนไม่ชอบพูดมาก เขาเป็นคนพูดน้อยอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เพื่อนๆในกลุ่มต่างรู้ดีถึงนิสัยข้อนี้ เขานั่งมองเพื่อนของตนคุยกันไปหัวเราะไปและบางครั้งก็เผลอแอบมองคนรักของเพื่อนอยู่เป็นครั้งคราว คนรักของเพื่อนที่ก่อนหน้านี้เขาเองก็แอบมีใจให้แต่เพราะกวินเองก็เป็นเพื่อนกับเขามาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวของเขาทั้งสองสนิทสนมกันตั้งแต่รุ่นพ่อแม่และคุณป้าของเขาทั้งสองก็เป็นเพื่อนรักกัน ดังนั้นหัวใจที่มันกำลังจะหลุดลอยไปเป็นของเธอ เขาจึงต้องคว้ามันมาเก็บซุกซ่อนเอาไว้ ไม่ให้ใครได้ล่วงรู้

" สรุปไปกันหมด ...งั้นเดี๋ยวชั้นดูสถานที่ก่อน แล้วค่อยมาว่ากันอีกทีแล้วกันนะว่าจะไปที่ไหน " ชมพูว่า

" อึ้ม / ได้ / โอเค " เสียงกวินและเพื่อนๆของเขาพร้อมใจกันตอบชมพู

" ป่ะ..กลับดีกว่า กูอยากออกกำลังกายแล้ว " นิวว่าพร้อมกับยันตัวลุกขึ้น

" ออกกำลังกายอะไรของมึง พึ่งกินอิ่มๆ จุกตายพอดี " หมอกหันไปถามนิวด้วยความสงสัย ฉันเองก็พลอยสนใจไปด้วยเพราะรู้สึกว่าอาหารที่พวกเรากินเข้าไปก่อนหน้านี้มันเยอะมาก ถ้าจะไปออกกำลังกายต่อจากนี้คงต้องรอประมาณสัก 3-4 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้

" คนไม่มีเมียอย่างมึงไม่เข้าใจหรอก ว่ามั้ยไอ้วิน " นิวหันมาหากวินที่นั่งอมยิ้มอยู่

" ไอ้ห่า กูจะหาห่วงมาผูกคอทำไมวะ โสดๆแบบนี้หน่ะ...ดีแล้ว ใช่มั้ยไอ้วาฬ " หมอกพูดพลางหันมาหาปลาวาฬที่นั่งนิ่งอยู่

" เถียงกันไม่เลิก..สองคนนี้นี่ " ชมพูว่าพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นออกจากเก้าอี้และเดินออกไปทางประตู ทำให้นิวซึ่งยืนอยู่ต้องรีบเดินตาม

" ไปล่ะ..พวกมึง ไปนะ พิช " หมอกว่าพลางยกมือขึ้นโบกลาฉันและเพื่อนของเขา

" จ้า..แล้วเจอกัน " ฉันยกมือโบกกลับบ้าง

" หายงอนรึยังอ่าา " เสียงร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วมือมาสะกิดที่ไหล่ของฉัน

" .... " ฉันเงียบ ในใจกำลังคิดว่าจะแกล้งงอนเขาต่อดีหรือไม่ ที่บอกว่าแกล้งหน่ะ ...เป็นเรื่องจริง ฉันแกล้งงอนไม่พูดกับเขาตั้งแต่ที่เรานั่งรถออกจากมหาลัยแล้ว ตอนที่โดนเขาตะคอกใส่ฉันเองก็ยอมรับว่าตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะน้อยครั้งมากที่จะมีใครมาพูดเสียงดังใส่แบบนี้ แต่หลังจากที่เขาเอ่ยขอโทษและบอกว่า หวงฉัน กลัวฉันไปเป็นของคนอื่น ทำให้ใจที่อยากจะโกรธจริงๆก็หายไปทันที เพราะฉันเองก็ไม่อยากเสียเขาไปให้ใครเหมือนกัน

" พิชชชช " คนด้านข้างเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

" โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว หายงอนแล้วก็ได้ " ฉันว่าพร้อมกับกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่

" นี่แกล้งวินเหรอ โธ่!!! ...พิชอ่ะ "

" ก็ใครอยากให้วินตะคอกพิชล่ะ บอกกันดีๆก็ได้ ลงโทษซะเลย "

" หึ้มมมม...เดี๋ยวนี้แอบร้ายนะ เดี๋ยววินจะลงโทษพิชบ้าง ไปเลยป่ะ ไปให้วินลงโทษซะดีๆ " กวินพูดพลางคล้องแขนฉันให้ลุกตามตัวเองขึ้น

" อ้าวไอ้วาฬ...แล้วมึงไม่กลับ? จะนั่งอยู่อย่างงี้ " กวินหันไปถามปลาวาฬที่นั่งมองมาที่เราสองคน

" เออ..กูนั่งอีกแป็บ มึงไปเถอะ "

" เออๆ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ / ไปนะวาฬ " ฉันและกวินเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกนอกร้านไป

ดวงตาคมมองตามหลังเพื่อนของเขาและผู้หญิงที่คอยวนเวียนอยู่ในหัวใจของเขาก่อนหน้า เขาเองแม้จะรู้สึกอิจฉาเพื่อนที่เป็นฝ่ายได้ครอบครองหัวใจของเธอแต่ก็ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะคิดแย่งคนรักของเพื่อนมาเป็นของตัวเอง เขาดีใจที่ทั้งสองลงเอยกันได้ด้วยดีเพราะก่อนหน้ากวินเองก็เจ็บปวดมาไม่น้อยเพราะความเข้าใจผิดของตัวเอง หากมีอะไรหรือสิ่งใดที่จะมาทำลายความรักของคนทั้งสอง เขาเองก็พร้อมจะกำจัดมันออกไป

ลดา....เขาเองจะเป็นคนจัดการเธอให้พ้นทาง เขาจะไม่ยอมให้เธอมาทำลายความรักของเพื่อนของเขาและผู้หญิงที่เขาแอบมีใจให้ได้อย่างแน่นอน

ขอกำลังใจให้กวินและพิชชาด้วยจ้าาาาา

ฝากอีบุ๊คนิยายแอบรักที่ mebmarket นะคะ ลงขายในราคาเพียง 29 บาทเท่านั้นจ้าา