“คุณชายห้องพักทั้งสองห้องได้เตรียมไว้ให้ท่านแล้วเชิญที่ชั้นสองขอรับ”
“เ้าช่วยจัดอาหารมาให้ข้าด้วย”
“ขอรับคุณชาย”
ศิษย์ตัวน้อยของเขาเทน้ำชาไปที่จอก
“ท่านอาจารย์น้ำชาเ้าค่ะ”
“ศิษย์ข้าเ้ารับเม็ดยาสร้างรากฐานระดับเซียนไปหนึ่งเม็ด แล้วกลืนกินมันลงไป จากนั้นให้เ้าอยู่ในท่านั่งสมาธิ อย่ากังวลอาจารย์จะคอยช่วยเหลือเ้า”
“เ้าค่ะ ท่านอาจารย์”
หลังจากนั้นเพียงครึ่งชั่วยาม(หนึ่งชั่วโมง)การสร้างรากฐานของจ้าวชิงเยี่ยนก็สำเร็จ
“เ้ารับเม็ดยาทลวงปราณระดับสามไปสิบเม็ดศิษย์ข้า มันจะช่วยเ้าทลวงระดับพลังได้ ตอนนี้เ้าก็พักกินอาหารไปก่อน อาจารย์จะออกไปข้างนอกสักหน่อย”
“เ้าค่ะ”
[ติ๊ง! ท่านได้มอบเม็ดยาสร้างรากฐานระดับเซียนให้แก่ศิษย์ของท่านจำนวนหนึ่งเม็ด ติ๊ง! ระบบขอมอบเม็ดยาสร้างรากฐานระดับเซียนให้กับท่านจำนวนสองเม็ดเป็การตอบแทนจากระบบ]
[ติ๊ง! ท่านได้มอบเม็ดยาทลวงปราณระดับสามให้แก่ศิษย์ของท่านจำนวนสิบเม็ดยา ติ๊ง! ระบบขอมอบเม็ดยาทลวงปราณระดับห้าให้แก่ท่านจำนวนยี่สิบเม็ดเป็การตอบแทนจากระบบ]
หลัวเสวียนได้ยินเสียงเตือนจากระบบก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก รีบมุ่งหน้าไปยังร้านชุดแห่งหนึ่งในเมือง
“คุณชาย้าชุดแบบใดขอรับ”
“ข้า้าวาดแบบชุดเอง แล้วให้ร้านเ้าไปตัดจะได้หรือไม่”
“ได้แน่นอนขอรับ”
“เช่นนั้นคุณชายรอสักครู่ ข้าจะนำกระดาษพู่กันและหมึกดำ มาให้คุณชาย”
เมื่อเ้าของร้านนำกระดาษพู่กันและหมึกมาหลัวเสวียนก็ลงมือวาดแบบ หลัวเสวียนใช้เวลาไม่นานก็วาดแบบจนแล้วเสร็จ
“นี้คือแบบวาดชุดทั้งยี่สิบแบบที่ข้าวาดออกมา เ้าทำชุดให้ข้าได้หรือไม่”
หลัวเสวียนวาดแบบชุดออกมาทั้งเป็ชุดแบบบุรุษห้าแบบและแบบชุดของสตรีอีกสิบห้าแบบ
“ฮูหยินของข้าทำได้แน่นอน แต่ต้องใช้เวลาสักเล็กน้อยขอรับคุณชาย”
“ข้า้าอย่างละสองชุดตามแบบที่วาดไว้ แบ่งเป็ชุดของข้าที่วาดแบบไว้เป็จำนวนสิบชุด และชุดสตรีอายุเก้าปีถึงสิบสองปีจำนวนสิบชุด และชุดสตรีอายุสิบสองถึงสิบหกปีจำนวนสิบชุด แลชุดสตรีอายุสิบหกปีขึ้นไปอีกจำนวนสิบชุด ต้องใช้เวลาตัดชุดกี่วันจึงจะแล้วเสร็จ”
“สองเดือนขอรับคุณชาย ราคาชุดทั้งหมดคือสองพันสามร้อยห้าสิบเหรียญทองขอรับ”
“นี้คือค่ามัดจำสิบเหรียญทองคำขาว”
“ขอรับคุณชาย”
เขาเกือบลืมไปว่าศิษย์ตัวน้อยของเขาต้องมีชุดไว้ใส่ระหว่างรอร้านที่กำลังทำชุดให้ใหม่
เถ้าแก่ ข้า้าชุดสำเร็จของสตรีอายุประมาณเก้าปีถึงสิบปี เอาชุดมาให้ข้าห้าชุด
คุณชายโปรดรอสักครู่ ชุดสำเร็จของสตรีได้แล้วขอรับ ทั้งหมดสิบเหรียญทอง
หลัวเสวียนนำเงินออกมาจ่ายแล้วออกมาจากร้านขายชุดไป ในตอนนี้หลัวเสวียนไม่เหลือเหรียญเงินเหรียญทองแล้วภายในแหวนมิติ
‘เห็นทีคงต้องหาอะไรไปขายสักหน่อย’
ในขณะที่หลัวเสวียนกำลังคิดจะหาวิธีการอยู่นั้น
‘นี้มันตัวตนระดับครึ่งเซียน’
ณ จวนเ้าเมือง
“ลูกพ่อ เหตุใดสภาพของเ้าถึงเป็เช่นนี้ได้ ผู้ใดมันกล้าตัดขาของเ้า ข้าจะฆ่ามันซะ”
“ข้าไม่ทราบว่ามันเป็ผู้ใดท่านพ่อ แต่ฝีมือมันร้ายกาจนัก แม้แต่เหลนของท่านก็ตกตายไปแล้ว”
“เ้าว่าไงนะเหลนข้าตายไปแล้ว เ้าอยู่ในจวนนี้ไปก่อนส่วนศพของเหลนข้าก็นำไปฝังในสุสานของตระกูลซะ ข้าจะไปแก้แค้นให้เ้าสับมันให้เป็หมื่นๆชิ้น คงไม่ต้องรอนานข้าััตัวตนระดับเทวะขั้นที่หกได้ ไม่แน่อาจจะเป็ศัตรูที่ทำร้ายเ้าก็เป็ได้”
ภายในป่าไม่ไกลจากเมือง หลัวเสวียนจงใจปล่อยพลังปราณระดับเทวะออกมาหลอกล่อศัตรู
“เ้าคือคนที่ฆ่าเหลนข้าและตัดขาลูกชายของข้าใช่หรือไม่”
“จะเป็ข้าไปได้ยังไงกัน”
หลัวเสวียนยิ้มเล็กน้อย
“หากไม่ใช่เ้าแล้วจะเป็ผู้ใดได้ ในเมืองนี้ไม่มีผู้อยู่ในระดับเทวะผู้ที่กล้าทำร้ายลูกชายและเหลนของข้าได้ก็คือเ้า จงตายไปซ่ะ”
“ตูมม!”
“เหตุใดถึงไม่เป็อันใดเลย เ้าอยู่ในระดับเทวะขั้นหกไม่ใช่หรือ”
“นั้นคือเ้าคิดไปเอง”
หลัวเสวียน ปลดปล่อยพลังระดับครึ่งเซียนขั้นที่เจ็ดออกมา
‘แย่แล้ว มันอยู่ระดับครึ่งเซียนขั้นที่เจ็ด ข้าที่อยู่ในระดับครึ่งเซียนขั้นที่สองจะสู้ได้เช่นไร ต้องรีบหนี’
“เ้ารีบหนีไปไหนกัน”
หลัวเสวียนใช้ทักษะทำให้กัวเทียนเจี๋ยที่กำลังจะหนีถูกกระแทกลงพื้นดิน
“ลุกขึ้นมา”
“โปรดไว้ชีวิตข้า ”
“เ้าคิดว่าชีวิตของเ้ามีค่าเท่าไหร่กัน”
“นี้คือแหวนมิติของข้าสมบัติทั้งหมดอยู่ภายในนั้น ท่านได้โปรดละเว้นชีวิตข้า”
“ข้าจะละเว้นชีวิตเ้าสักครา เพียงตัวเ้าและบุตรชายออกจากเมืองนี้ไป”
“ข้าและบุตรชายจะออกไปจากเมืองนี้ทันที”
กัวเทียนเจี๋ยที่สะบักสะบอมและกระดูกหักไปหลายท่อนรีบกลับไปยังจวนเ้าเมือง
“ท่านพ่อ ท่านบาดเจ็ดกลับมาหรือว่า”
“รีบออกจากเมืองนี้ ไปเมืองหลวงกันก่อน ”
“ขอรับท่านพ่อ”
…………………………………………………………………………
ค่าเงินในนิยาย
100 เหรียญเงิน = 1 เหรียญทอง
100 เหรียญทอง = 1 เหรียญทองคำขาว
1000 เหรียญทองคำขาว = 1 หินลมปราณ
5K
