เพลิงตราบาป

เครดิตภาพประกอบจากgoogle รูปภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายค่ะ

             ติณภัทรเดินไปยังลานหน้าบ้านสักพักใหญ่ๆก่อนจะเดินขึ้นมาบนห้องและตรงไปหาหญิงสาวที่นอนนิ่งบนเตียง

            “หลับเหรอเมื่อคืนหนักสิดูท่าเพลียๆ”

            “หนูไม่ได้นอนเลยหนูกลัว”

            “เออ เดี๋ยวฉันไปข้างนอกแต่วันนี้พ่อฉันอยู่บ้านเธอจะไปกับฉันหรือรอนอนกับพ่อฉันดีล่ะ”เขาถามทั้งที่อยากจะชกกำแพงที่เผลอถามออกไปแบบนั้นเหมือนตอกย้ำความสัมพันธ์ของหญิงสาวและพ่อของตัวเอง

            “คุณติณ”กมลเนตรน้ำตานองหน้าทันที

            “ทำไมหรือไม่จริงอยากเจ็บตัวก็รออยู่นี่ ไม่อยากเจ็บตัวไปกับฉันเดี๋ยวฉันบอกพ่อฉันเองว่าเธอไปซื้อของใช้ส่วนตัว”

            “นายใหญ่จะเชื่อเหรอคะ”

            “เชื่อสิพ่อรู้ฉันเป็๲คนยังไง เ๱ื่๵๹ผู้หญิงฉันเลือกนะไม่ได้มั่วเหมือนพ่อฉัน”เขาพูดออกไปทั้งที่อยากจะเดินไปชกเสาที่ด้านนอกแล้วรัวหมัดใส่แบบไม่ยั้งกับความไวของปากตัวเอง

            “ค่ะคุณไม่มั่วเลย” กมลเนตรยิ้มเยาะกับประโยคที่เขาพูดก่อนจะนึกสมเพชเขาและสมเพชตัวเองแต่การที่ออกไปกับเขาอย่างน้อยก็อาจจะมีโอกาสหนีไปได้บ้างดีกว่านอนรอนายใหญ่มาหาและก็ต้องทนกับความหวาดกลัวตลอดเวลา

            “หนูไปกับคุณขอเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ” ดวงตาคู่งามมองเขาแล้วรีบหลุบลงต่ำเมื่อเขามองกลับพร้อมกับแววตาบางอย่างที่ไม่อาจเดาความหมายได้

            “สองนาทีรอที่รถช้าก็รอให้พ่อฉันมาซ้ำอีกละกัน จะได้ร้องไห้ยันสว่างอีก”

            “คุณ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

            “สองนาทีนะฉันไม่ชอบคนทำอะไรช้ารำคาญ” เขาพูดจบก็เดินลงไปโดยไม่หันมามองหน้ากมลเนตรแม้แต่น้อย

            ‘ฉันเป็๲เมียคุณ แต่คุณไม่ได้คิดว่าเป็๲เมียสินะ ฉันเป็๲ของคุณโดยที่ฉันไม่มีทางเลือกและที่สำคัญเราไม่เคยรักกันเลยคุณยัดเยียดตราบาปนี้ให้ฉัน คุณมันก็ไม่ต่างจากพ่อของคุณเลยที่บังคับคนอื่นให้ทำตามใจตัวเองโดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนอื่นแม้แต่น้อย’

            วาสนาอาศัยจังหวะที่นายตุรงค์นอนหลับหลบออกมาด้านหลังบ้านก่อนจะมองเห็นติณภัทรกับเด็กสาวคนใหม่ของนายใหญ่หญิงสาวกำมือแน่นพร้อมกับหันไปมองลูกน้องของนายตุรงค์

            “พี่ดำ”เสียงเรียกเบาๆ

            “นังวาส”นายดำที่สนิทกับนายกริชรีบเดินหลบมาหา

            “พี่กริชตายไหม”

            “ไม่รอดหรอกแต่พี่ไม่ได้เอาไปทิ้งนะไอ้ทอมกับเพื่อนมันเอาไปจัดการ พี่กริชนอนจมกองเ๧ื๪๨แบบนั้นรอดยากว่ะนังวาส”

            “ฮึก ฮือ พี่กริช”

            “แกเข้าไปเถอะเดี๋ยวเกิดเ๹ื่๪๫อีกบอกกี่ครั้งอย่ามาเจอกับพี่กริชแกไม่ฟัง”

            “วาสรักพี่กริชนี่”

            “พี่ไปนะเดี๋ยวคนเห็น”

            “อือ” วาสนารีบหลบไปด้านข้างและเดินเข้าไปหานายใหญ่ที่นอนหลับนิ่งอยู่ที่เตียง

            ‘ไอ้แก่สักวันมึงจะต้องเจ็บเหมือนกู มึงต้องไม่เหลืออะไรสักอย่าง’

            ติณภัทรขับรถออกมาได้สักระยะก่อนจะหยุดรถทันทีเมื่อกมลเนตรหันมามองหน้าเขาแล้วเอามือปิดปาก

            “หนูเหม็นหน้าคุณ”

            “อัวะ อัวะ”มือนิ่มไม่ทันปิดปากสนิทน้ำสีขุ่นขาวข้นก็พุ่งจากปากเลอะเต็มหน้าตักของติณภัทร

            “นี่เธอ! ปัดโธ่โว้ย!  สกปรก”เขามองหน้ากมลเนตรที่เริ่มซีดและก็อาเจียนใส่ตักเขาอีกครั้ง

            “เวรล่ะกูอะไรวะมาอ้วกใส่ฉันทำไม หลบไป!” ทุกอย่างดูจะขัดใจเขาไปเสียหมดเพราะอีกคนยิ่งมองหน้าเขายิ่งอาเจียนใส่เขาราวกับเหม็นหน้าชายหนุ่มเต็มที

            “เนตร! เธอบ้าหรือเปล่าอ้วกใส่ฉันกี่รอบแล้วฉันจะบ้าตาย” เขาพูดพร้อมกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

            “หนูเหม็นหน้าคุณ”หญิงสาวตอบพร้อมกับอาเจียนอีกรอบ

            “อัวะ” มือเรียวยกปิดปากตัวเองแต่ก็ไม่ทันเมื่อน้ำสีขาวขุ่นจากปากพุ่งใส่หน้าและลำคอเขาอีกครั้งจนเลอะไปหมด

            “ฉิบหายล่ะ! จะล้างออกยังไงล่ะ” ชายหนุ่มมองคนที่ทำให้เขาเหม็นไปทั้งตัวด้วยแววตาเอาเ๱ื่๵๹ส่วนคนทำเขาเลอะได้แต่มองด้วยแววตาอ้อนวอน

            “หนะหนูไม่ได้ตั้งใจค่ะมันไม่ทันจริงๆ”

            “เด็กบ้านี่เงียบปากไปเลยหันไปทางอื่นสิ! ไม่ต้องไปมันล่ะกลับบ้านแล้วเธอต้องมาอาบน้ำให้ฉันจนหายเหม็นด้วยนะไม่งั้นเจอดีทั้งคืนแน่”

            “อยากชิมรสชาติของอ้วกหนูก็ได้ค่ะยินดี”น้ำเสียงและแววตาที่ยอกย้อนทำให้คนฟังแทบจะกดริมฝีปากจูบเพื่อลงโทษเสียตอนนี้แต่ติดที่ว่ากลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่วตัวเขา

            “เออไม่ต้องฉันอาบเอง” เขารีบกลับรถและขับกลับบ้านสวนทันที

            ‘ไม่จริงนะ ไม่จริงฉันไม่ได้ทะท้อง’ มือเรียวลูบท้องด้วยตัวเองด้วยความรู้สึกหวาดกลัวกับชีวิตในพรุ่งนี้