“ท่านหมอ องค์หญิงเป็อย่างไรบ้าง”
“ชีพจรเต้นไม่ปกติ อีกทั้งยังกระสับกระส่าย ข้าไม่อยากจะคาดเดาว่าองค์หญิงต้องเจออะไรมาบ้าง กูกู๋ท่านดูแลองค์หญิงให้ดี นี่คือยาบำรุงร่างกาย ยาลดไข้และยาทำให้นอนหลับ”
วางเทียบยาบนโต๊ะข้างหน้า
“ขอบคุณท่านหมอ”
“พรุ่งนี้ข้าจะแวะมาใหม่ บางที่องค์หญิงอาจดีขึ้นหรืออาจจะแย่ลง”
อี้เย่า เดินมาส่งหมอหลวงข้างนอก
“บางทีคำพูดปลอบใจจะได้ผลกว่ายาของข้า ท่านควรจะปลอบใจองค์หญิงให้มากคิดถึงเมื่อก่อนองค์หญิงมีพระมารดาคอยห่วงใยดูแล มาวันนี้เื่แบบนี้ท่านจะต้องคอยปลอบใจนาง”
อี้เย่าขมวดคิ้วแม้จะสงสัยเพียงใดทว่า ก็ไม่อาจถามในเมื่อเื่ที่หมอหลวงกล่าวมา อาจเป็เื่ที่ไม่สมควรจะแพร่ออกไป
เดินกลับเข้ามาในห้อง ซูลี่ขยับกายเบาๆ แสดงว่าตื่นแล้ว
“องค์หญิง เป็อย่างไรบ้างอี้เย่า เคี่ยวยาให้องค์หญิงกินจะดีไหม”
“อี้เย่าเวลาเท่าไหร่แล้ว”
“ยามเซิน (15.00-16.59น.) แล้วองค์หญิงหิวหรือยัง”
“ยามเซิน ข้าอยากจะกลับไปที่หุบเขาคุณธรรมเสียตอนนี้"
"องค์หญิง ทำไมกันเ้าค่ะทำไมต้องอยากกลับไปที่นั่น"
"ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่้าอยู่โดยที่ต้องรู้ว่ามีใครบางคนอยู่ที่นี่"
"องค์หญิงหมายถึงใครกัน"
"อี้เย่าเราไปจากที่นี่กันเถิด"น้ำเสียงเศร้าสร้อย
"ฮองเฮาเสด็จจจจจจ"จื่อเหยียนก้าวเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ
"ตำหนักหนักหงส์ฟ้าสร้างโดย ฝ่าาพระองค์ก่อนสำหรับองค์หญิงซูลี่โดยเฉพาะไม่สมฐานะองค์หญิงไร้บัลลังก์”น้ำเสียงเหยียดหยันชัดเจน
“ฮองเฮา ท่าน้าสิ่งใด องค์หญิงป่วยไข้ท่านยังกล้ามา ราวี”
“เพี๊ยะ”
มือบางสะบัดลงบนใบหน้าอี้เย่าจนเป็ปื้น
“นางขี้ข้าชั้นต่ำ เ้าคิดว่าเ้าเป็ใครบังอาจมาสั่งสอนข้า ข้าเป็ฮองเฮา ลืมแล้วหรือไร”
อี้เย่าก้มหน้าลูบใบหน้าที่เป็รอยแดง
“ไสหัวออกไปจากตำหนักหงส์ฟ้าเดี๋ยวนี้”ซูลี่ ส่งเสียงลอดไรฟัน
จื่อเหยียนตาเบิกโพลงด้วยความโมโหและคาดไม่ถึง
“ข้าให้โอกาสเ้าพูดอีกที่”จื่อเหยียนส่งเสียงเย้ยหยัน
ซูลี่ลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากับจื่อเหยียนก่อนจะกระชากศีรษะของอีกคน ผลักให้เซล้มลงไปตรงหน้าอี้เย่า จื่อเหยียนไม่ทันระวังและด้วยไม่เคยมีผู้ใดกล้าทำกับนางเช่นนี้ ร่างเล็กจึงเซถลาลงไปตรงหน้าอี้เย่าอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เ้าก็ไม่ต่างจากนาง แค่เพียงลูกขุนนางต่ำชั้นที่อยากจะเป็หงส์ ตำหนักหงส์ฟ้าเป็ที่ที่หงส์อยู่ตามประสงค์เดิมของเสด็จพ่อข้า ส่วนเ้าก็แค่ทูจิ้ว (นกแร้ง) ยังกล้ามาดูถูกนาง นางเป็ถึงพระญาติของฮ่องเต้องค์ก่อน ยังสูงส่งกว่าเ้าด้วยซ้ำไป แต่ไม่เพราะพวกเ้าทำเื่ต่ำช้า ก็คงไม่มีทางได้มาเทียบกับพวกเรา”
“เ้า”ลุกขึ้นยืน
แต่ซูลี่กลับคว้ามีดปอกผลไม้ มากำไว้เงื้อขึ้นสุดแขน ก่อนจะปักลง ตรงหน้าจื่อเหยียน
“ข้าเ้าซุนหม่าเหอซูลี่ ไม่ใช่คนที่เ้าจะมาราวีได้ง่ายๆ จำไว้”
“องค์หญิงทรงพระทัยเย็นๆ เ้าค่ะ”อี้เย่าวิ่งเข้ามาขวางไว้
เสียงอี้เย่ากล่าวเตือนดังๆ จื่อเหยียนตัวสั่นงันงกทั้งใและหวาดกลัวคิดไม่ถึงว่าซูลี่ที่มีใบหน้างดงามและชันษายังเยาว์วัย จะใจคอเด็ดเดี่ยวเพียงนี้ นางกำนัลพยุง จื่อเหยียนให้ลุกขึ้น
“อย่าได้มาเหยียบที่ตำหนักหงส์ฟ้าของข้าอีก ไม่เช่นนั้นเ้าอย่าหวังว่า จะได้มีชีวิตรอดกลับไป ข้าไม่เคยยกย่องเ้าในตำแหน่งใดไม่ว่าจะเป็ฮองเฮาหรือแม้กระทั่งเมียของฮ่องเต้ …ทุรยศคนนั้น”
จื่อเหยียนก้าวเดินจากไปซูลี่ทรุดกายลงไปกองกับพื้น อี้เย่ารีบเข้ามาประคอง
“องค์หญิง โมโหมากไปก็ทำให้ พระวรกายทรุดโทรม”
“นางตั้งใจมารังควานข้า แต่เดิมข้ายังเยาว์จึงไม่อาจต่อกรกับพวกเขา มาบัดนี้ซูลี่ไม่ใช่เด็กสิบขวบอีกแล้ว ”
อี้เย่าพยุงซูลี่ให้นั่งบนแท่นนอน
“องค์หญิงไม่กลัวว่านางจะเอาเื่นี้มาเป็เงื่อนไขในการขับไล่ท่าน”
“ไม่มีทางอี้เย่าท่านจำคำของข้าไว้ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ต่อแต่นี้ข้าจะอยู่ที่นี่ทวงทุกอย่างคืน ไม่มีใครที่จะทำให้ข้าไปจากตำหนักหงส์ฟ้าของข้าได้”
อี้เย่าถอนหายใจ เดิมซูลี่เปลี่ยนเป็คนละคนมาตอนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนไปเพียงนี้
ตำหนักใหญ่ฮ่องเต้
“ราชครูลี่ถวายพระพรฝ่าา” หนานหลงผายมือให้ลุกขึ้น
“ข้าอยากให้ท่านเป็ราชทูตเชิญ ฮ่องเต้แคว้นฉีเพื่อเจรจา เื่ความขัดแย้ง”
“ฝ่าา หาใช่ความขัดแย้งไม่ แต่เป็เพราะ ฮ่องเต้ฉีอย่างไรก็้าตัวของ องค์หญิงซูลี่ของเรา”
“ดูท่านจะมั่นใจยิ่งนักว่าเขา้าเพียงองค์หญิงของท่าน”
“คำทำนายนั้นมีมาั้แ่องค์หญิงประสูติ กำเนิดในวันที่สุริยาและจันทราต่างทรงกลดเสียพร้อมกัน ฝ่าาไม่ทรงเชื่อถือทว่ามีแคว้นอื่นมากมายที่ให้ความย่ำเกรงต่อคำทำนายและ้าที่จะชิงตัวองค์หญิงไม่”
“ฮึฮึ ข้าไม่เชื่อคำทำนายงมงายเ่าั้แต่ ข้าก็คงต้องไปพบหน้านางดูสักครา”
“ฝ่าาควรจะไปพบองค์หญิงอย่างยิ่ง หรือว่าจะให้ ข้าน้อยส่งคนตามนาง”
“ฮึ ..ฮึ แค่เพียงองค์หญิง ที่มีชีวิตอยู่ได้เพราะพวกท่านงมงายเื่คำทำนาย หากมีเพียงข้าคงปะานางั้แ่ครั้งนั้นเสียแล้ว”
“หากฝ่าาทำเช่นนั้นคนที่เสียใจที่สุดก็คงต้องเป็ฝ่าา”
น้ำเสียงราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า
“ข้าเบื่อที่จะทะเลาะกับท่านแล้วข้ามีเื่บางเื่ที่อยากให้ท่านราชครูช่วย”
“เื่ใดกันข้าน้อยยินดีอย่างยิ่ง”
กระหยิ่มในใจ ด้วยปกติรู้นิสัยหนานหลงดีหากไม่เหนือบ่ากว่าแรงไม่มีทางเอ่ยปากขอร้อง แม้จะเป็ถึงฮ่องเต้ทว่าบางเื่ก็ไม่อาจจัดการด้วยตัวเองหลายครั้งที่ราชครูลี่แม้ไม่อยากจะช่วยแต่ก็ต้องจำใจในเมื่อหนานหลงเองก็นับว่า เป็ฮ่องเต้ที่ดีไม่น้อย ผิดเพียงอย่างเดียวต้องที่เขาทำการฏเพื่อให้ได้บัลลังก์มาก็เท่านั้น
“สองคืนก่อนหน้า ข้า ร่วมแท่นนอนกับหญิงงามนางหนึ่ง ข้าอยากให้ท่านราชครูช่วย สืบเสาะหาหญิงงามคนนั้นให้ข้า”
ราชครูลี่ก้มหน้าประสานมือซ่อนยิ้มในหน้า
ในที่สุดโชคก็เข้าข้างพวกเขาแล้ว หนานหลงติดอกติดใจองค์หญิงจนต้องหาให้พบว่าเป็ใคร แต่จะให้รู้ง่ายๆ ก็คงไม่เหมาะเช่นไรจึงจะหาทาง วางแผนให้รัดกุมเพื่อทุกอย่างเป็ไปได้ด้วยดี
284
