ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        จิ่งเยี่ยนกุยพูดจบก็กระชากผมของอู๋หมิงลี่ให้เผยใบหน้าออกมาจากนั้นก็คว้าไข่เยี่ยวม้าดินโคลนอีกฟอง “ฉันบอกเธอไปแล้วครั้งหนึ่งว่าพ่อแม่เธอหน้าไม่อายคิดจะขายฉันให้อวี๋ซือเหยี่ยเพื่อแลกกับผลประโยชน์ แต่ดันพลาดท่ากลับโดนเสียเอง ยังจะปากเสียอีก”

        “ในเมื่อชอบพูดจาแย่ๆ นัก งั้นก็พูดต่อไปสิ!”

        อู๋หมิงลี่อ้าปากจะด่า แต่จิ่งเยี่ยนกุยฉวยจังหวะนั้นยัดไข่เยี่ยวม้าดินโคลนเข้าไปในปากทันที

        ไข่เยี่ยวม้าดินโคลนที่จิ่งเยี่ยนกุยยัดเข้าไปก่อนหน้านี้ยังคายไม่หมดคราวนี้ก็โดนเข้าไปอีกฟอง น้ำลายกับไข่เยี่ยวม้าดินโคลนปนกันจนน่าสะอิดสะเอียน ราวกับกำลังกินอุจจาระ

        อู๋หมิงลี่ดิ้นอย่างรุนแรง แต่ก็ดิ้นไม่หลุดเธอจึงเข้าใจแล้วว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่เคยยอมให้เธอรังแกนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว!

        เธอไม่เคยถูกใครทำร้ายแบบนี้มาก่อน ตอนนี้ทั้งอับอายทั้งโกรธ ทั้งเจ็บ และทั้งแค้น!

        แต่จิ่งเยี่ยนกุยไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไปง่ายๆคว้าไข่เยี่ยวม้าดินโคลนขึ้นมาอีกฟอง “เจ้าของร้านขายยาที่เธอพูดถึงคือซูไป่ชิงของชิ่งอันถังใช่ไหม?ฉันทำธุรกิจด้วยความสามารถของตัวเอง แล้วไปหนักหัวเธอตรงไหน?”

        “เธอเองต่างหากที่หมายปองซูไป่ชิง ทำทุกวิถีทางอย่างหน้าไม่อายเพื่อจะเรียกร้องเอาเงินพอซูไป่ชิงไม่หลงกล เธอก็มาใส่ร้ายป้ายสีฉัน คิดว่าฉันจะเหมือนเธอหรือไง!”

        “คิดว่าแม่ของเธอปีนเตียงพ่อของเธอด้วยโดยไม่รู้จักอาย จนมีพี่ชายและเธอคิดว่าผู้หญิงทุกคนในโลกนี้ต้องหน้าไม่อายเหมือนแม่เธอเหรอ?”

        อู๋หมิงลี่กลัวว่าจิ่งเยี่ยนกุยจะยัดไข่เยี่ยวม้าดินโคลนเข้าปากอีกจึงรีบหุบปาก

        เธอคิดว่าทำแบบนี้ก็จะรอดไปได้ แต่ปรากฏว่าเธอช่างไร้เดียงสาเกินไป!

        ครั้งนี้จิ่งเยี่ยนกุยไม่ได้คิดจะยัดเข้าปากเธอแต่ปาไข่เยี่ยวม้าดินโคลนใส่จมูกของอู๋หมิงลี่โดยตรง

        เปลือกไข่เยี่ยวม้าดินโคลนค่อนข้างหนา ทำให้จมูกของอู๋หมิงลี่มีเลือดไหลออกมาเธอเจ็บจนน้ำตาไหล

        จิ่งเยี่ยนกุยหัวเราะเยาะ “ปากพูดจาแย่ๆ จมูกก็มีแต่อุจจาระสงสัยสมองก็มีแต่อุจจาระเต็มไปหมดเหมือนกัน เห็นฉันคุยกับผู้ชายคนไหนหน่อย ก็คิดว่าเรามีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีทั้งยังเอาแต่ใส่ร้ายป้ายสีฉัน!”

        “ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นยุคแปดศูนย์แล้ว ไม่เหมือนสมัยเก่าที่จะจับคนใส่ตะกร้าไปถ่วงน้ำแต่สามคนรวมหัวกันเป็นเสือก็ทำให้คนอื่นหลงเชื่อได้ เธอแต่งเรื่องขึ้นมาเองแบบนี้ ถ้ามีคนเชื่อขึ้นมาหรือถ้าจิตใจฉันไม่เข้มแข็งพอ คงถูกเธอข่มเหงจนตายทั้งเป็น!”

        “เธอเป็นคนเมือง คิดจะบีบบังคับให้คนชนบทตายได้ยังไงก็ได้งั้นเหรอ?ใครให้ความหน้าด้านกับเธอ! เรื่องนี้คนเมืองก็ไม่เห็นด้วย คนในชนบทก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน!”

        เมื่อพูดจบก็หยิบไข่เยี่ยวม้าดินโคลนขึ้นมาอีกฟองครั้งนี้ตบไปที่หน้าของอู๋หมิงลี่โดยตรง จนเธอร้องโอดโอย

        จิ่งเยี่ยนกุยยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ตบหน้าอู๋หมิงลี่ด้วยไข่เยี่ยวม้าดินโคลนหลายครั้งพร้อมกับด่าไปด้วย “สมองก็สกปรก ปากก็สกปรก คิดอะไรก็ไม่เคยจะมีเรื่องดีสักอย่าง!”

        “อู๋หมิงลี่ ถ้าต่อไปฉันได้ยินเธอใส่ร้ายฉันอีกครั้ง ฉันจะตีเธอทุกครั้งที่เจอ!”

        ปากของอู๋หมิงลี่เต็มไปด้วยเปลือกไข่และดินโคลนพูดอะไรไม่ออก แม้แต่จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ทำได้เพียงแค่น้ำตาร่วง

        คนที่มุงดูอยู่ข้างๆ คิดว่าอู๋หมิงลี่ถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวจึงรู้สึกสงสารจึงพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิว่า “น้องสาวคนนี้ก็โหดร้ายเกินไป! ตีคนกลางถนนแบบนี้ไม่ดีนะ!”

        จิ่งเยี่ยนกุยสวนกลับทันที “ถ้าไม่รู้เรื่องจริงก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์คนอื่น!”

        “ถ้าลูกสาวของคุณถูกคนเอาไปหลอกขายให้อวี๋ซือเหยี่ยแล้วไม่สำเร็จ แต่กลับกลายเป็นฝ่ายถูกคนพวกนั้นใส่ร้ายว่าลูกสาวคุณเองที่ยั่วยวนอวี๋ซือเหยี่ยคุณก็จะไม่โกรธ แล้วมายืนพูดอยู่ข้างๆ ว่าลูกสาวคุณหน้าไม่อายอย่างงั้นเหรอ?”

        คนคนนั้นก็หน้าเสียทันที คดีของอวี๋ซือเหยี่ยยังเป็นที่พูดถึงกันในเมืองหยางเฉิงอวี๋ซือเหยี่ยเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความชั่วร้ายและความมืดมิด

        ทุกคนที่มุงดูอยู่เงียบลง ไม่มีใครกล้าออกมาพูดถึงจิ่งเยี่ยนกุยอีก

        เด็กหนุ่มที่มากับอู๋หมิงลี่ เห็นสภาพของอู๋หมิงลี่ก็อยากจะเข้ามาช่วยแต่ก็ถูกลู่เฉียวตงยกมือขวางไว้ “ผู้หญิงทะเลาะกัน ผู้ชายไปยุ่งด้วยมันไม่ถูกต้อง”

        เมื่อพูดจบก็มองเด็กหนุ่มคนนั้น “หรือว่าอยากจะสู้กับฉันสักหน่อย?”

        ลู่เฉียวตงตัวสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรมีออร่าที่น่าเกรงขาม แถมเมื่อครู่ตอนที่ลู่เฉียวตงเข้ามาขวางถึงจะดูเหมือนใจเย็น แต่กลับทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความกลัว

        เด็กหนุ่มรีบส่ายหัวเป็นพัลวัน

        ลู่เฉียวตงยิ้ม “ในเมื่อไม่อยากสู้กับฉันก็ยืนดูละครอยู่ตรงนี้ดีกว่านะ!”

        หลังจากที่จิ่งเยี่ยนกุยปาไข่เยี่ยวม้าดินโคลนใส่อู๋หมิงลี่จนหมดก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แล้วอีกอย่างนะ ฟางเสียนจือคนรักของฉันดีมาก และฉันก็รักเขามากเราจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า ถ้าครอบครัวเธอยังไม่หยุดพูดจาแบบนี้อีกฉันจะดึงเขาเข้ามาจัดการครอบครัวเธอให้หมด!”

        เมื่อปาไข่เยี่ยวม้าดินโคลนจนหมด อู๋หมิงลี่ก็ล้มลงไปกับพื้นไม่มีแรงที่จะต่อต้านได้อีก

        จิ่งเยี่ยนกุยตีจนหนำใจ ด่าจนสาแก่ใจแล้วก็ขี้เกียจจะเสียเวลาให้กับอู๋หมิงลี่อีกต่อไป จึงเช็ดมือกับตัวของอู๋หมิงลี่แล้วพูดว่า“ถ้าไม่พอใจก็กลับไปบอกพ่อแม่เธอ ให้พวกเขามาคิดบัญชีกับฉัน ใครกลัวคนนั้นก็เป็นไอ้ลูกหมา!”

        อู๋หมิงลี่ในตอนนี้มองจิ่งเยี่ยนกุยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นแต่ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัวจนตัวสั่น ในสายตาของเธอตอนนี้ จิ่งเยี่ยนกุยตอนนี้ก็เหมือนปีศาจร้ายจากขุมนรกเธอจะกล้ามาเอาคืนกับจิ่งเยี่ยนกุยได้ที่ไหนกันล่ะ จึงคายไข่เยี่ยวม้าดินโคลนที่อยู่ในปากแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน

        ลู่เฉียวตงดูละครข้างๆ อย่างสนุกสนาน จิ่งเยี่ยนกุยด่าคนได้อย่างดุดันมาก

        เขานึกถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก ถ้าเขาโดนเธอจับไว้ได้คาดว่าคงจะโดนยิ่งกว่าวันนี้อีก! โอ้โห เด็กผู้หญิงที่ดุขนาดนี้ จริงๆ แล้วก็... น่ารักดี!

        จิ่งเยี่ยนกุยหันไปเห็นสายตาที่ดูหยอกล้อของเขาจึงยิ้มให้แล้วพูดว่า “รอก่อนนะ ฉันไปล้างมือก่อน”

        มือเต็มไปด้วยดินโคลน ไม่ล้างไม่ได้

        ลู่เฉียวตงเห็นสีหน้าของเธอสงบลงแล้ว เหมือนกับว่าคนที่เพิ่งอาละวาดตีคนเมื่อกี้ไม่ใช่เธออย่างไรอย่างนั้น

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่สนใจสายตาของเขา เธอสอบถามพนักงานแถวนั้นว่ามีก๊อกน้ำให้ล้างมือตรงไหนพนักงานคนนั้นเห็นเธออาละวาดเมื่อกี้ก็รีบชี้ทางให้ เธอกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ พนักงานคนนั้นก็ตกใจจนต้องเอามือกุมอก

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่รู้ว่าเรื่องที่เธออาละวาดตีอู๋หมิงลี่ที่หน้าห้างนั้นจะถูกพูดถึงไปทั่วทั้งเมืองหยางเฉิง และเธอก็กลายเป็นนางเสือร้ายในสายตาของคนทั้งเมือง

        หลังจากที่เธอไปล้างมือ ลู่เฉียวตงก็เอาข้าวของทุกอย่างไปไว้ที่รถแล้วเมื่อเธอกลับมาถึงก็เห็นว่ามีดินโคลนอยู่ที่พื้นจึงเกิดความรู้สึกผิด อยากจะช่วยทำความสะอาด

        แต่พนักงานที่ดูแลทำความสะอาดรีบพูดว่า “เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะไม่ต้องรบกวนคุณหรอกค่ะ!”

        จิ่งเยี่ยนกุยรู้ว่าเรื่องที่เธอตีคนในวันนี้คงทำให้พนักงานที่เห็นเหตุการณ์ตกใจกลัวไปหมดแล้วเธอจึงไม่ฝืนต่อไปและพูดคำว่า “ขอโทษค่ะ” แล้วก็เดินขึ้นรถของลู่เฉียวตง