ตอนที่ 3 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (6)
เหอหรงได้ยินคำพูดของท่านชายอันหนิงก็ใ “จะเป็ไปได้อย่างไรกันขอรับ!”
เขาจะชอบผู้ชายคนหนึ่งได้อย่างไร!
อีกอย่างเหยียนเจ๋อนั่นก็ไม่ใช่ไร้ยศศักดิ์ฐานันดร ถึงอย่างไรก็เป็องค์ชายองค์หนึ่ง นี่เป็ถึงว่าที่ฮ่องเต้เชียวนะ!
เหอหรงอธิบาย “เมื่อวานตอนที่ข้าช่วยเขาไว้ข้าเห็นที่คอเขามีจี้หยกปลาคู่หยินหยางสีดำซึ่งแกะสลักอย่างประณีตอันหนึ่งห้อยอยู่โดยบังเอิญ ลักษณะเหมือนกับจี้หยกปลาคู่หยินหยางสีขาวที่ข้าเห็นบนตัวฝ่าาไม่มีผิดเพี้ยน”
ท่านชายอันหนิงคว้าจับมือของเหอหรงแน่น “เ้าไม่ได้ดูผิดใช่หรือไม่”
นี่เป็ถึงของยืนยันแทนใจของพระสนมเยี่ยนเฟยกับฮ่องเต้
เหอหรงพยักหน้า “แล้วข้ายังเห็นไฝแดงที่หลังหูเขาด้วยนะขอรับ”
เขาย่อมไม่ได้เห็นจี้หยกไฝแดงอะไรนั่นหรอก แต่ต้นฉบับเขียนเอาไว้น่ะสิ!
ท่านชายอันหนิงไตร่ตรอง ไฝแดงหลังหูเป็ลักษณะเด่นของสกุลเยี่ยน ยามนี้ลักษณะเด่นของเหยียนเจ๋อผู้นี้และของยืนยันสอดคล้องกันแล้ว!
“ต่อให้เขาเป็...จริงๆ แล้วเกี่ยวกับที่เ้าถอนหมั้นอย่างไร”
เหอหรงหัวเราะหึๆ สองเสียง “ทีแรกที่ฝ่าาพระราชทานสมรสไม่ได้ระบุชัดว่าเป็องค์ชายพระองค์ใด เป็เพียงคำตรัสเท่านั้น เราล้มเลิกงานแต่งกับราชวงศ์ไม่ได้ แต่หากเปลี่ยนคู่หมายในตอนที่ยังไม่ได้มีการระบุชัดเจน ฝ่าาก็คงจะยอมรับได้ อี้อวิ๋นเฟยไม่ใช่คนดี พวกเราก็เปลี่ยนเป็เหยียนเจ๋อได้นี่ขอรับ”
ท่านชายอันหนิงมุ่นหัวคิ้วสำรวจมองเหอหรง “ฝ่าาทรงมีพระราชโอรสทั้งหมดหกพระองค์ เหตุใดต้องเลือกเขา” เพียงพบหน้าสองครา เหตุใดบุตรของเขาจึงใส่ใจเหยียนเจ๋อผู้นี้ขนาดนี้
เหอหรงกล่าว “เพราะข้ามีบุญคุณกับเขา คงไม่ถึงกับทำคุณบูชาโทษขอรับ”
1007 ซึ่งบุกรุกเข้ามาในระบบ 2333 ได้สังเกตการณ์แผนการทั้งหมดของเหอหรง ก่อนจะหัวเราะหยันสองเสียง หากโฮสต์สมองมีปัญหานั่นของเขายังไม่ยอมเชื่อเขาอีก เ้าเด็กนี่จะปั่นหัวเขาแล้ว!
ท่านชายอันหนิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง อู๋โยวของเขาดูท่าคงจะชอบบุรุษผู้นั้นจริงๆ อู๋โยวเป็คนใสซื่อไร้เดียงสามาโดยตลอด ครั้งนี้กลับยอมวางแผนเพื่อชายผู้นั้นถึงเพียงนี้
ทว่าเหยียนเจ๋อนั้นไม่มีสกุลมารดาสนับสนุน ไม่มีอำนาจในมือ หากแต่งงานกันจริง อาศัยฐานะของจวนเหวินจงโหวของพวกเขา คาดว่าเขาก็คงไม่กล้าปฏิบัติไม่ดีกับอู๋โยวของพวกเขา
“เื่นี้เตียเตียกับพ่อเ้าจะจัดการเอง เ้าอย่าได้เอ่ยปากไป แม้ของยืนยันและลักษณะเด่นจะถูกต้อง แต่ก็ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน” ท่านชายอันหนิงตรึกตรองแล้วกอดเหอหรงด้วยความปลาบปลื้มพร้อมกล่าวว่า “เมื่อก่อนข้ามักคิดว่าเ้าอายุยังน้อย ทั้งยังเป็ห่วงว่าเ้าใสซื่อไร้เดียงสาเกินไปจะถูกคนรังแก คงแบกรับหน้าที่จากจวนโหวไม่ไหว
“ดูจากวันนี้ ข้าก็วางใจได้แล้ว”
ท่านชายอันหนิงกำชับอีกว่า “ข้าเชื่อว่าเ้าเป็เด็กมีขอบเขต เหยียนเจ๋อนั่นยกให้เ้าจัดการแล้ว เ้าคิดจะทำอย่างไรเตียเตียล้วนไม่ล่วงถาม มีเพียงเื่หนึ่ง ก่อนหน้าที่เตียเตียจะตรวจสอบตัวตนเขาให้ชัดเจนและตกลงหมั้นหมายพวกเ้า ยามพวกเ้าพบหน้ากันต้องมีจ้าวหมอมอติดตามอยู่ด้วย”
เหอหรงย่อมยินดีอยู่แล้ว จ้าวหมอมอคือหมอมอที่ควบคุมเหตุการณ์ในวันนี้ให้สงบ มีนางอยู่เขาก็ลงมือได้สะดวกหน่อย
ท่านชายอันหนิงบอกให้เหอหรงพักผ่อนให้ดี เหอหรงก็ตอบรับอย่างจริงจัง ท่าทางว่าง่ายไม่มีใครเกิน
เมื่อท่านชายอันหนิงจากไปเขาก็ให้คนพาเหยียนเจ๋อเข้ามา ครั้งนี้หลิวซีคิดการรอบคอบมากขึ้น กางฉากกั้นระหว่างเหอหรงกับเหยียนเจ๋อ
เหยียนเจ๋อกล่าวอย่างรู้สึกผิด “วันนี้เหยียนเจ๋อล่วงเกิน ทำให้คุณชายใแล้ว”
คุณชายน้อยผู้นี้ช่างเปราะบางเสียจริง เหยียนเจ๋อพลันนึกนับถือผู้มีพระคุณน้อยของเขาขึ้นมาเล็กน้อย ขวัญอ่อนเพียงนี้ยังกล้าช่วยเขาออกมาจากกองขอทาน
เหอหรงมองไปทางเหยียนเจ๋อด้วยความอิจฉา ล่วงเกินแล้วจริงๆ นั่นแหละ หากเปลี่ยนสถานะและเพศให้เขาเป็บุรุษได้เขาก็จะอภัยให้
เหยียนเจ๋อซึ่งยืนอยู่อีกฝั่งของฉากกั้นในใจรู้สึกผิดเป็ที่สุด
1007 ไม่ได้ดั่งใจ “...ท่านตาสว่างหน่อยสิ ตอนนี้ในหัวเขากำลังวางแผนจะจัดการท่านอยู่นะ!”
สีหน้าของเหยียนเจ๋อยังคงราบเรียบ ทว่าใบหูกลับแดงขึ้นเล็กน้อย เพียงคิดว่าหากต้องมอบทั้งกายและใจเพื่อตอบแทนบุญคุณชีวิตก็ไม่ใช่เื่เกินเลย
เขานึกถึงดวงตากวางน้อยคู่นั้นของเหอหรง ทั้งน่าสงสารและน่ารัก ในยามยิ้มมีลักยิ้มสองจุด ลักยิ้มบางๆ คล้ายสุราวสันต์ที่บ่มนานจนรสชาติร้อนแรง เพียงต้องกลิ่นก็เมามายเสียแล้ว
ที่จริงแล้วหากคุณชายน้อยผู้นี้้า เขา เขาก็ยินดี
674
