ใส่เกียร์ป่วนใจยัยรุ่นพี่

“เฮ้ยเพื่อน เป็๲ไงบ้าง” ปาล์มที่ยืนคุยกับเพื่อนทักทายกรินทร์เมื่อหันไปเห็นเขาก้าวพ้นเข้าประตูห้องเรียน

“ก็ดี นายล่ะปาล์มถึงขอนแก่น๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่” กรินทร์ถาม ปาล์ม ปรเมนทร์ วิเศษล้ำ เพื่อนสนิท เขาเป็๞คนเชียงใหม่ก่อนหันไปทักทายเพื่อนทั้งกลุ่ม

“เมื่อวานตอนเย็นเอง นี่ยังไม่ได้จัดของเข้าที่เลยมาถึงก็สลบ ดูสิเสื้อฉันยังไม่ได้รีดเลย ดีนะใส่ปรับผ้านุ่มเยอะ แต่ไม่ค่อยมั่นใจเลยว่ะ” ปรเมนทร์กล่าว

“เฮ้ยนายยังเท่เหมือนเดิมเพื่อน” กรินทร์กล่าว

“เอออวยฉันตลอดขอบใจ ว่าแต่ฉันเห็นนายมากับพี่ลูกตาลนี่ไปไงมาไงวะ ทำไมได้มาด้วยกันล่ะ”

“ก็ไอ้แดงน่ะสิงอแง ฉันเลยได้นั่งรถเมล์ บังเอิญเจอเธอเห็นว่ารถเธอก็เสียเหมือนกัน แถมย้ายมาอยู่ซอยใกล้บ้านฉันด้วย”

“จริงดิ” เพื่อนคนอื่นถามบ้าง

“เออสิ” เขาตอบพลางหย่อนร่างสูงลงนั่ง

“เฮ้ย แบบนี้บุพเพอาละวาดแล้วเพื่อน” ปรเมนทร์แซวตามด้วยเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนอีกห้าคน

“ขอให้จริงเถอะ ฉันก็อยากให้บุพเพนั่นมาอาละวาดใส่ฉันสักที”

“จริงอยู่แล้ว ฉันว่า...” ปรเมนทร์คิดจะพูดต่อแต่ถูกอานนท์เพื่อนในกลุ่มอีกคนสะกิดซะก่อน ชายหนุ่มหันไปเห็นกันฐกาญจน์กำลังเดินเข้ามาอานนท์จึงจะเอากระเป๋าออกไปนั่งที่อื่นเพราะกรินทร์นั่งใกล้เขาแต่กรินทร์กดกระเป๋าอานนท์ไว้มองเพื่อนส่ายหน้าส่งสัญญาณเบาๆ

“เอ๊าทำไมล่ะช้าง” อานนท์กระซิบถาม

“เออน่า นั่งลงเถอะ” กรินทร์กระซิบก่อนหันไปบอกเพื่อนอีกคน “นายก็ห้ามย้ายนะปาล์ม” ปรเมนทร์ห่อปากมองกรินทร์ตาโต กันฐกาญจน์เดินผ่าน ไม่หยุดดูเหมือนเช่นเคยทำให้เพื่อนคนอื่นๆ ที่นั่งแถวหลังหันตาม ก่อนที่ปรเมนทร์จะถลาเข้าไปนั่งข้างกรินทร์

“นี่ช้างศึก นายกับเธอเลิกกันแล้วเหรอ” ปรเมนทร์กระซิบ

“เลิกบ้าอะไรล่ะ นายก็รู้อยู่เต็มอกนี่ปาล์ม” กรินทร์พูดเพื่อนในกลุ่มมองเขาอย่างคาดคั้น แม้แต่ปรเมนทร์ก็ดูเหมือนไม่ค่อยเข้าใจนัก “เดี๋ยวสักวันพวกนายจะรู้เองล่ะ อาจารย์เข้ามาแล้วเตรียมตำราเถอะ” กรินทร์บอก

ในความไม่สนใจของชายหนุ่ม หญิงสาวแอบน้ำตาคลอหันมองออกนอกหน้าต่าง ทั้งแอบซับน้ำตาคิดเพียงว่าถ้าเขาง้อสักนิดก็คงดี เวลาแบบนี้ก็นึกถึงแต่คนที่จะปลอบใจ แต่เขาคนนั้นก็คาดหวังอะไรไม่ได้เช่นกัน หากจะมอบใจให้เขาแทนกรินทร์ เกรงว่าจะเสียใจไปมากกว่าการถูกกรินทร์ปฏิเสธเสียอีก

“ลูกเกด ตั้งใจเรียนเถอะ” เพื่อนสนิทของเธอกระซิบ เขาเห็นทุกอย่าง ทั้งแอบมองช้างศึก ทั้งแอบเช็ดน้ำตาตอนหันออกไปด้านนอก เปิดเทอมวันแรกก็เห็นเพื่อนแอบร้องไห้

“อย่าคิดมากนะ”

ปูน ปรเมศวร์ อิศราบุตร หนุ่ม LGBTQ+ ยื่นแขนไปจับมือเธออย่างห่วงใย กันฐกาญจน์หันมาพยักหน้าให้เขา สูดหายใจลึกแล้วหันมาสนใจตำราเรียน

พักเที่ยงกรินทร์ยืนพิงผนังห้องกอดอกคุยอยู่กับปรเมศวร์ท่าทางจริงจังหลังทุกคนออกไปหมดแล้ว

“ฉันไม่รับปากหรอกนะปูน”

“ทำไมล่ะ”

“นายก็รู้ว่า๰่๥๹นั้นฉันต้องซ้อมกีฬา กลับบ้านก็ต้องทำงานส่งอาจารย์อีกนะ”

“แค่คืนเดียวเอง” ปรเมศวร์รบเร้า

“ฉันว่าไม่ดีกว่า”

“ถ้านายไม่ไปฉันจะ...”

“จะอะไรปูน เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ” กรินทร์กล่าว ขยับยืนตัวตรงกระชับกระเป๋าที่สะพายไว้ไหล่ขวาแน่น ก้าวเท้าจะเดินจากไปแต่ถูกดึงไว้

“เดี๋ยวสิช้างศึก”

“ปูน นายตั้งสติหน่อยเพื่อน กี่ครั้งแล้วที่ยอมแลกความทุกข์ของตัวเองเพื่อความสุขของคนอื่น นายน่ะ ควรมีความสุขมากกว่านี้นะ”

“แต่ว่า..”

“เชื่อฉันนะปูน อย่าเอาชีวิตตัวเองมาข่มขู่ฉันเพื่อความสุขของใคร ฉันไม่เอาด้วย” กรินทร์ตบไหล่เพื่อนร่วมชั้นเรียนเบาๆ ก่อนเดินจากไปทิ้งปูนยืนหงอย ก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายไหล่เดินออกจากห้องไป

“ทำไมมาช้าจังปูน เกดหิวจะแย่อยู่แล้ว” กันฐกาญจน์ตัดพ้อเพราะนัดกันออกไปกินข้าวแถวกังสดาล

“เราติดคุยกับเพื่อนอยู่น่ะ”

“โธ่เอ๊ย ทำไมบอกเกดมารอข้างล่างล่ะ ให้อยู่ด้วยก็ได้นี่นา”

“ขอโทษที่ทำให้รอนะ ไปกันเถอะ” ปรเมศวร์กล่าว

ร่างผอมสูงโปร่งเดินนำหน้ากันฐกาญจน์ตรงไปยังรถจักรยานยนต์ฮอนด้าเวฟสีน้ำเงินที่เอามาใช้ในรั้วมหาลัยและขับพาเธอออกไปหาอะไรกิน ส่วนกรินทร์เดินไปหากลุ่มเพื่อนที่เขาขอให้รอ

“ทำไมช้าจังท่านช้าง” บอม บวรเดชร้องถามเมื่อเห็นเขาเดินมาแต่ไกล ชายหนุ่มจึงเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปหาเพื่อน

“คุยกับปูนอยู่น่ะ โทษที”

“เออไปกันเถอะหิวแล้ว” ปรเมนทร์กล่าว แล้วทุกคนก็ขึ้นรถเครื่องซ้อนท้ายขับตามกันไปสามคัน ระหว่างทางกรินทร์หันไปเห็นรุ่นพี่เดินมากับเพื่อนพอดี

“พี่ตาลคนสวยไปกินข้าวกับผมไหมครับ” กรินทร์๻ะโ๷๞ถาม เพื่อนทุกคนหันขวับไปมองหญิงสาว แล้วเสียงโห่แซวแกมหยอกของกลุ่มเพื่อนราวสิบคนก็ดังขึ้น