ิอวี่เคยคิดว่าหอว่านจงเป็เพียงเื่ที่ทางราชวงศ์ต้าิอุปโลกน์ขึ้นมาเท่านั้นใครจะไปคิดว่านักรบเืของหอว่านจงจะมีอยู่จริงๆ
แต่ว่า ทำไมคนในวังหลวงถึงได้ส่งคนมาฆ่าเขาแบบนี้ได้ล่ะ?
ิอวี่จ้องไปที่ชายที่มีรหัสว่าม่อ จากนั้นเหมือนว่าเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แล้วก็เหมือนจะได้คำตอบ
เมื่อวันก่อน ที่ิอวี่ไปอาละวาดที่ตำหนักอวี้เต๋อ เดิมทีเขายังเมตตาไว้ชีวิติเฟิงแต่ใครจะคิดว่าิเฟิงยังไม่ยอมจบ อีกทั้งทำทุกวิถีทางให้นักรบเืของหอว่านจงมาฆ่าเขาอีก!
เห็นได้ชัดว่าเื่นี้ิเฟิงไม่น่าจะเป็คนออกหน้าและเขาก็ไม่น่าจะมีอำนาจมากพอไปออกคำสั่ง คนเดียวที่ทำเื่นี้ได้นั่นก็คือพระสนมหลี่!
เมื่อก่อน พระสนมหลี่หาเื่หยางเสวี่ยหรงตลอด วางแผนเพื่อไม่ให้ทำการส่งมอบหลิงจือโลหิตม่วงมาให้นางคือผู้ที่อยู่เื้ัทั้งหมดตอนนี้นางไม่เพียง้าให้หยางเสวี่ยหรงหมดทางรอด แต่ยัง้าให้เขาไม่ตายดีอีกด้วย!
ิอวี่กำหมัดแน่น ท่าทางของเขาในตอนนี้ดูเืเย็นมาก ความโกรธอันมหาศาลพลุ่งพล่านขึ้นมา
ิอวี่อยากจะกลับไปที่ตำหนักอวี้เต๋อแล้วฆ่าสองคนนั่นเดี๋ยวนี้เลยแต่สถานการณ์มันไม่เอื้ออำนวยให้เขาทำแบบนั้นได้
นักรบเืที่อยู่ตรงหน้านี้เหมือนจะมีอาณาจักรพลังขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เจ็ดระดับหลอมความเป็เทพสายตาของเขาเป็สีเทาเหมือนคนตายปล่อยพลังอำนาจบางอย่างที่มองไม่เห็นออกมาจำนวนมาก ซึ่งพลังอำนาจแบบนี้เป็พลังงานที่ระดับหลอมความเป็เทพเท่านั้นที่มี ะเืสยบ!
การต่อสู้ยังไม่ทันเริ่มขึ้น จิตใจก็ถูกอีกฝ่ายะเืสยบไปแล้วนี่แหละคือความน่ากลัวและแข็งแกร่งของผู้กล้าระดับหลอมความเป็เทพ!
เมื่อถูกพลังะเืสยบของม่อเข้าไป ิอวี่ก็รู้สึกอึดอัดมาก เขาทั้งเวียนหัวและถูกกดดันมันทรมานมาก!
โชคดีที่จิตของิอวี่แข็งแกร่งมาั้แ่เกิดจึงพยายามฝืนทนเอาไว้ได้แต่ว่าเขาก็ทนได้ไม่นาน พูดได้เลยว่า นักรบเืคนนี้เป็ศัตรูที่ิอวี่รู้สึกว่าแข็งแกร่งที่สุดแล้วที่เขาเคยเจอเพราะเขารู้สึกถึงความอันตรายจนถึงชีวิต!
เขาปล่อยแขนที่โอบเอวซ้ายของเฮยจีอยู่ ต่อให้นางจะสวยแค่ไหนก็ตามิอวี่ก็ไม่มีอารมณ์จะไปชื่นชม เขาพูดเสียงเข้มไปว่า “เฮยจี คนคนนี้อันตรายมากเ้ารีบกลับเข้าไปในหยกโบราณเดี๋ยวนี้ ตรงนี้ข้าจัดการเอง”
เฮยจีหันไปมองิอวี่ แล้วกัดฟัน “ิอวี่ เขาไม่ธรรมดาเลยนะ เ้าคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอก”
ตอนที่ิอวี่มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สี่ เืของเขาได้ปลดผนึกให้กับเฮยจีที่อยู่ในหยกโบราณดังนั้น เฮยจีจึงมีความสามารถในระดับขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สี่
เฮยจีไม่ได้มีวิชาในเคล็ดวิชาหยินหยางขั้นสูง ดังนั้นพลังของนางจึงเทียบกับิอวี่ไม่ได้แต่ก็จะลืมไม่ได้นะว่า นางคือนักร่างอักขระ!
“แม่นาง ก่อนที่ข้าจะฆ่าเขา ข้าจะให้ทางเลือกกับเ้าสองทาง”
ในเวลานี้เองเสียงของม่อก็ดังขึ้นมา ถึงแม้เขาจะเป็ชายวัยกลางคน แต่ว่าน้ำเสียงของเขาดูแหบและแก่มากฟังแล้วรู้สึกขนลุกซู่เหมือนปีศาจกำลังเอ่ยปากพูด “อย่างแรก ขัดขืนหลังจากข้าเชยชมเรือนร่างของเ้าแล้ว ข้าก็จะฆ่าเ้า”
เืในตัวของิอวี่ปั่นป่วน เขาหรี่ตาลงแล้วตะคอกออกไปอย่างรุนแรงว่า“มีข้าอยู่ตรงนี้ เ้าไม่มีวันแตะต้องนางได้แม้แต่ปลายเล็บ!”
“อย่างที่สอง ยอมเป็ของข้าดีๆ เป็คนของข้าไปตลอดชีวิต” ม่อไม่ได้สนใจอะไริอวี่เลยเป้าหมายของเขาไปหยุดอยู่ที่เฮยจี ส่วนิอวี่นั้นเขาแทบไม่ได้ชายตามองด้วยซ้ำในสายตาของเขาแล้วิอวี่ก็คือศพ
“ไปตายซะ” เฮยจีกัดฟัน หน้าตาของนางแปรเปลี่ยนเป็ความเืเย็นคำพูดของม่อ มันเหมือนล้ำเส้นของนางแล้ว
ม่อชี้ไปที่เฮยจีแล้วพูดว่า “จำคำพูดเมื่อครู่ของเ้าให้ดีข้าจะให้เ้าตายทั้งเป็เลยคอยดู”
เพราะคำพูดของเฮยจีทำให้ม่อรู้สึกอัปยศ ต่อให้นางจะเป็ของดีมีราคาแต่ม่อก็จะทำให้นางตายทั้งเป็!
เมื่อพูดจบ ม่อก็ลอยตัวเหมือนเป็ลมพายุในยามค่ำคืนเขาแทงกระบี่เข้าใส่ิอวี่ กระบี่ของม่อมีชื่อว่ากระบี่กุ่ยเจี้ยนโดยเฉพาะในเวลากลางคืนจะเคลื่อนที่ราวกับภูตผีปีศาจเวลาฆ่าใครแทบจะลงมือเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
ิอวี่เองก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกระบี่ที่เล่นถึงตายได้แบบนี้ิอวี่พยายามรวบรวมสมาธิ ในเมื่อไม่เห็นคมกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในความมืดเลย เขาจึงต้องหลับตาแล้วใช้หูฟังจับจังหวะทุกอย่างจากเสียงเท่านั้น!
“ฟึ่บ!”
“ทางซ้าย!”
ทันใดนั้นเอง ิอวี่ก็ชักกระบี่เฟิงโหวออกมาแล้วฟันไปทางซ้ายมือบังเอิญปะทะเข้ากับกระบี่เฟิงเจี้ยนพอดีทำให้เกิดสะเก็ดไฟขึ้นมา จากนั้นิอวี่ก็ถูกแรงมหาศาลเข้าปะทะจนต้องถอยหลังไป
“ปฏิกิริยาความเร็วตามข้าได้ทัน แล้วร่างกายของเ้าล่ะตามข้าทันหรือเปล่า?”
ม่อรุดขึ้นหน้าไป ประกบนิ้วข้างซ้ายเข้าสองนิ้วแล้วก็ยื่นมันออกมามันไร้เสียงไร้รูปลักษณ์ ถึงแม้มันจะเป็ทักษะการต่อสู้หลิงระดับกลางเหมือนกันแต่มันมีชื่อว่า “ดรรชนีไร้เสียง”!
มันเป็วิชาดรรชนีที่แข็งแกร่งมาก เวลาต่อสู้ตอนที่ศัตรูไม่ทันระวังมันมักจะให้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์!
ิอวี่ทำได้แค่เบือนหน้าหนี แต่หัวไหล่ข้างซ้ายกลับถูกนิ้วแทงเข้าเต็มๆจากนั้นม่อก็ใช้เท้าที่แข็งราวกับเหล็กถีบเข้าไปที่ท้อง ทำให้เขาปลิวกระเด็นไปไกล
“ตาย!”
ม่อพุ่งเข้าใส่ิอวี่อีกครั้ง กระบี่กุ่ยเจี้ยนในมือรวดเร็วมากมันพุ่งแทงเข้าไปที่หัวใจของิอวี่!
ทั้งๆ ที่ตัวเขาััได้ถึงความดุดันของกระบี่แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกสะกด มันไม่ฟังคำสั่งของเขาเลย
ถูกต้อง ิอวี่มีปฏิกิริยาที่ตามทันเขาแต่ว่าความเร็วของร่างกายนั้นยังตามไม่ทัน!
ทำยังไงดี!
เมื่อเห็นกระบี่กำลังจะแทงมาที่หัวใจ ิอวี่ก็ใจเต้นแรงเืลมของเขาปั่นป่วน เืกำลังพลุ่งพล่าน ...
“ผลาญโลหิต!”
ความเร็วของิอวี่ะเิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาสามารถหลบกระบี่ที่เฉียดหัวไหล่ไปได้!
ิอวี่หันหลังแล้วถอยห่างออกมายืนประมาณสิบเมตร ในเวลานี้เขาหายใจถี่มากเืลมในร่างกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็สีทอง ดูจากภายนอกแล้วผิวของิอวี่จะเป็สีแดงแกมทอง
นี่คือหน้าตาที่แท้จริงของผลาญโลหิตขั้นที่สี่ เมื่ออยู่ในสถานการณ์แบบนี้ไม่ว่าจะเป็พลังหรือว่าความเร็วมันจะเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย
แต่หากผลาญโลหิตมากเกินไป มันจะทำร้ายร่างกาย ทำร้ายเืลม จึงไม่สามารถใช้เป็เวลานานได้
อีกอย่าง ก่อนที่จะไปถึงขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่ห้าระดับลอกคราบิัของิอวี่ไม่มีทางรับการเผาผลาญแบบนี้ได้เป็เวลานาน จึงเป็สาเหตุที่ว่าทำไมตอนที่อยู่บนลานประลองเขาถึงไม่ใช้มัน
“หือ?”
ม่อรู้สึกได้ว่าร่างกายของิอวี่นั้นมีการเปลี่ยนแปลง จึงโจมตีเข้าใส่อีกครั้งแต่ว่าครั้งนี้ ิอวี่กลับตามความเร็วของม่อได้ทันแล้วยังสามารถต้านทานกระบี่ของม่อได้ด้วย!
“ทักษะการต่อสู้หลอมกายหรือ?”
ม่อเหมือนมองพิรุธอะไรออก ในใจของเขาก็อดตะลึงไม่ได้ เขานึกถึงทักษะการต่อสู้หลอมกายที่แข็งแกร่งและประหลาดได้อย่างหนึ่งเพราะในความรู้ของเขามันไม่มีวิชาแบบไหนที่แข็งแกร่งได้แบบนี้อีกแล้ว
จากนั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็ความโลภ
เดิมทีม่อคิดว่าภารกิจของเขาคือการฆ่าิอวี่เท่านั้นก็จบแต่ตอนนี้เขาเหมือนได้เจอของดี หลังจากที่ฆ่าิอวี่แล้วเขายังสามารถได้ทักษะการต่อสู้หลอมกายที่เป็ของประหลาดล้ำค่าได้อีกยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัวเลย สะใจจริง!
“ถ้าอย่างนั้น ข้าเองก็จะไม่เสียเวลาอีกแล้วนะ”
ลมปราณในร่างกายของม่อพลุ่งพล่านขึ้นมา เขาควบคุมพลังให้พันรอบกระบี่ของเขาลมปราณที่เกรี้ยวกราดเหล่านี้พุ่งออกมาอย่างยอดเยี่ยม
จากนั้นกระบี่กุ่ยเจี้ยนกลับสั่นไม่หยุด พร้อมกับมีเสียงแหลมดังขึ้นราวกับมีปีศาจซ่อนอยู่ในกระบี่เล่มนี้จริงๆเหมือนมีชีวิต
ทักษะการต่อสู้เป็หลิงระดับกลางชั้นดี กระบี่ร้องไห้ผู้ฝึกจะต้องมีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่หกระดับกระชากิญญาถึงจะสามารถควบคุมลมปราณให้หมุนเวียนไปยังคมกระบี่แล้วทำให้อานุภาพของกระบี่เพิ่มขึ้นหลายเท่า กระบี่ร้องไห้นั้นจึงมีพลังแข็งแกร่งมากกว่าในระดับเดียวกันได้
“ฟู่!”
ม่อฟันกระบี่ออกไป กระบี่กุ่ยเจี้ยนส่งเสียงร้องโหยหวนแหลมแสบแก้วหูมากในขณะเดียวกันิอวี่ก็ผลาญโลหิตจนร่างเป็สีแดงทองราวกับเทพสังหารที่อยู่ท่ามกลางกองเพลิง ในมือถือกระบี่เฟิงโหวพร้อมพลังสังหารเก้าเท่าแล้วฟันกระบี่ออกไป
พลังสังหารเก้าเท่าเมื่ออยู่ท่ามกลางสภาวะการผลาญโลหิตของิอวี่มันถือเป็กระบวนท่าการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาแล้วในตอนนี้!
“ตู้ม!”
เสียงอื้ออึงดังมา ลมปราณกระบี่กระจายไปทั่วิอวี่ถอยหลังไปยี่สิบกว่าเก้าแล้วก็หยุดลงแล้วใช้กระบี่ดันพื้นเอาไว้พยายามรักษาสมดุลของร่างกาย
จากกระบวนท่านี้เขาแทบจะใช้กำลังไปจนหมดแล้วและคุมเืลมในร่างกายให้สงบ อุณหภูมิในร่างกายกลับมาสู่ปกติ
ม่อค่อยๆ เดินเข้าไปหาิอวี่ กำลังคิดจะปลิดชีวิตของิอวี่ในเวลานี้เอง ปลายตาก็มองไปที่มือที่สีผิวกำลังกลับสู่สภาพปกติ หว่างคิ้วของเขาขมวดหนักเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้
พริบตาเดียว สายตาของม่อก็จ้องไปที่ตัวของิอวี่!
เขาเหมือนมองเห็นเืในกายของิอวี่กำลังถูกเผาผลาญมันเกิดการเผาผลาญได้อย่างไร? หากไปถึงระดับลอกคราบแล้วอุณหภูมิแบบนั้นจะทำร้ายผิวได้อย่างไรกัน?
“แค่ระดับที่สี่ ถ่ายเื!”
ตอนที่ม่อนึกถึงประเด็นนี้ได้ ร่างกายของเขาก็เหมือนกับถูกสายฟ้าฟาด รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาที่หลังคอจนทำให้เขารู้สึกขนลุก!
หากมีคนบอกว่าผู้กล้าระดับถ่ายเืสามารถต้านทานพลังหลอมความเป็เทพได้ภายในกระบวนท่าเดียวม่อจะตบหน้าให้สักฉากหนึ่งเพราะมันเป็เื่ที่ไม่น่าเกิดขึ้น
แต่ว่า เื่ที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้ตอนนี้กลับปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเขาแล้วไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!
สายตาของม่อเริ่มเปลี่ยนไป เขาเก็บความดูถูกกลับคืนมาก่อนหน้านี้เขา้าฆ่าิอวี่แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าิอวี่มีพร์เขาไม่มีทางให้ชายหนุ่มได้ก้าวหน้าไปกว่านี้อีก
“จบแล้ว”
ม่อเดินไปทางิอวี่ ที่ตอนนี้แทบจะหมดแรงแล้วเขาไม่สามารถต้านทานพลังของม่อได้อีก ทำได้แค่มองดูม่อเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว แต่ในเวลานี้เองร่างกายส่วนล่างของม่อก็มีอักขระสีน้ำเงินปรากฏขึ้นมา
หลังจากนั้น ลายอักขระสีน้ำเงินก็ปรากฏลายเส้นขึ้นมาจำนวนมากพันแข้งพันขาของม่อเอาไว้อีกทั้งในแต่ละเส้นยังมีพลังอำนาจเพิ่มขึ้นด้วย
“ลายเส้นอักขระกักขังหรือ?”
ม่อหันหลังกลับไปมองก็เห็นว่าห่างจากตรงนี้ไปไม่ไกลเฮยจีกำลังไขว้นิ้วชี้ขวาของนาง มีแหวนวงหนึ่งกำลังเปล่งแสงปากของนางกำลังท่องคาถา ร่ายอักขระกักขัง จมสู่ความฝัน!
เมื่อขาทั้งสองข้างถูกยึดติด ลายเส้นสีน้ำเงินก็พันขาราวกับหนอน และสุดท้ายก็จะถูกคลุมจนขาดอากาศหายใจ
เมื่อครู่ตอนที่เขาสู้กับิอวี่ เฮยจีก็เริ่มร่างกระบวนท่านี้แล้วตอนนี้ลายเส้นอักขระมันกำลังสัมฤทธิ์ผลอยู่
“นางสารเลว!” ม่อตะคอกร่างกายของเขากระสับกระส่ายอย่างบ้าคลั่ง เพราะมันยากมากที่จะหลุดออกจากลายเส้นอักขระเข็มเหล็กสามสิบหกเล่มพุ่งไปที่จุดตายของเฮยจี เฮยจีรีบหลบ ทำให้ลายเส้นอักขระขาดการควบคุมไป
“เ้ามองไปที่ไหนน่ะ?”
ในเวลานี้เอง ิอวี่ก็บุกเข้ามาแล้วใช้พลังทั้งหมดที่มีฟันกระบี่ออกไปต่อให้ม่อจะหลบไปได้ในทันที แต่ก็ยังถูกิอวี่ตัดแขนซ้ายจนขาดไป
“ ... อ๊า!”
ม่อร้องคำรามเสียงออกมาอย่างบ้าคลั่งขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เจ็ดคนหนึ่งถูกขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สี่ตัดแขนซ้ายขาดไปข้างหนึ่งมันเป็เื่ที่น่าใมาก สำหรับม่อแล้ว มันถือเป็ความอัปยศอันสูงสุด
“เ้าจะต้องตาย ตายอย่างน่าอนาถแน่!”
ม่อที่แขนขาดไปข้างหนึ่งสูญเสียกำลังการต่อสู้ไปเขาจ้องไปที่ิอวี่อย่างไม่กะพริบตา จากนั้นก็ถอยหนีไปอย่างจำใจ แค่สองอึดใจเขาก็หายไปในความมืดแล้ว
ิอวี่ราวกับใช้กำลังที่มีไปหมดทั้งตัว ไม่มีแรงจะตามม่อไปได้อีกแล้วเขาขมวดคิ้วแน่นมากแล้วมองทางที่ม่อหนีไป ในใจก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วอันตรายกำลังมาถึงตัวของเขาแล้ว หากเขาไม่ตาย นักรบเืไม่มีทางเลิกจองเวรเขาแน่วันนี้แค่ม่อคนเดียวยังรับมือลำบากขนาดนี้ แล้วพรุ่งนี้จะมีใครอีกล่ะ?
จะว่าไป ไม่ว่าความสามารถ พละกำลังหรือแม้แต่สิทธิที่จะอยู่รอดต่อไปก็ไม่มี!
ิอวี่กำหมัดแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำเหมือนสีเื ความคาดหวังในความสามารถของตัวเองนั้นมันไปถึงจุดที่เรียกว่าคลั่งแล้ว
ิอวี่รู้ดีว่า ภายในสองเดือน เขาจะกลับไปที่วังหลวงอย่างเปิดเผยไม่ได้อีกแล้วไม่อย่างนั้นเขาจะต้องตายแบบไม่มีที่ฝังแน่! มีแค่รอให้ิอ๋องออกจากการบำเพ็ญหลังจากนี้สองเดือนเพื่อชมการประลองของราชสำนักเท่านั้น ิอวี่ถึงจะได้รับการคุ้มครองในระดับสูงได้
ดังนั้นในตอนนี้เขาต้องหนีไปจากตรงนี้ก่อน หนีไปให้ไกลได้มากที่สุด!
ิอวี่ลุกขึ้น เขาปรับอารมณ์แล้วเดินไปหาเฮยจี ยิ้มให้แล้วพูดว่า“ที่แท้นักร่างอักขระร้ายกาจขนาดนี้เลยหรือ ขอบใจนะ เราเข้าขากันได้ดีเลยล่ะไปเถอะ”
แต่เฮยจีกลับยังยืนอยู่ที่เดิม ั์ตาของนางแดงก่ำเบะปากแล้วส่ายหน้า
“ไปเถอะ ไม่ควรอยู่ที่นี่นานนะ” ิอวี่ขมวดคิ้ว จากนั้นก็จะไปดึงมือของเฮยจีมาแต่ว่าิอวี่กลับจับมันไม่ได้ ราวกับว่าร่างกายของเฮยจีนั้นไม่เคยมีอยู่จริง ...
140
