“คุณเป่าจิน คุณกำลังจะไปหานัง...เอ่อ...คุณกำลังจะไปหาปิงปิงหรือคะ” หลี่อันอันรีบเดินเข้าไปทักเมื่อเห็นว่าจางเป่าจินกำลังปั่นจักรยานมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ‘โชคดีจริงๆ ที่บ้านเราอยู่ใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้านพอดี ไม่งั้นเราคงไม่มีโอกาสคุยกับคุณเป่าจินแน่ๆ’
จางเป่าจินได้แค่ปรายตามอง เขาทำท่าจะปั่นจักรยานผ่านหลี่อันอันไป เพราะเขาจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้และครอบครัวเคยทำร้ายว่าที่พ่อตากับว่าที่ภรรยาของเขามากขนาดไหน
“คุณเป่าจิน!” หลี่อันอันะโขึ้นอีกครั้งเพราะคิดว่าก่อนหน้านี้ชายหนุ่มคงไม่ได้ยินที่เธอพูด แต่พอเห็นเขาปรายตามองมาเธอก็รู้แล้วว่าเขาตั้งใจเมินเธอ “ถ้าคุณจะไปหาหลี่ปิงปิงล่ะก็ ฉันคิดว่าคุณคงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันเห็นหล่อนออกจากบ้านไปั้แ่เช้าแล้ว ดูเหมือนว่าหล่อนจะนัดใครไว้ด้วยนะคะ เห็นท่าทางรีบร้อนเชียว แต่พอนึกดีๆ เหมือนกับว่าหลี่ปิงปิงจะมีความสุขมากที่ได้ออกจากบ้านไปวันนี้ ทีแรกฉันก็นึกว่าหล่อนนัดกับคุณ แต่พอเห็นคุณมาที่นี่...ถ้างั้นหล่อนนัดผู้ชายคนไหนไว้หรือคะ”
หลี่อันอันพูดยุแยงทันที ซึ่งก็ได้ผล เพราะเมื่อจางเป่าจินได้ยิน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่วันนี้เขาตั้งใจมาเปิดอกคุยกับคู่หมั้น ดังนั้นเขาจะไม่สนใจคำพูดของคนอื่น เขาอยากฟังจากเธอคนเดียว
จางเป่าจินปั่นจักรยานตรงไปบ้านของคู่หมั้นโดยไม่คิดที่จะหันมาสนใจหลี่อันอันอีก ปล่อยให้หลี่อันอันยืนกระทืบเท้าอยู่หน้าหมู่บ้านโดยไม่สนใจว่าจะมีใครมองมาเลยแม้แต่น้อย
“อ้าว...เข้ามาก่อนสิเป่าจิน เธอหายหน้าหายตาไปไหนเสียตั้งนาน ฉันกำลังคิดว่าเธอกับปิงปิงมีปัญหาอะไรกันเสียอีก” หลี่หลุนที่กำลังจะออกไปทำงานในไร่ก็เห็นจางเป่าจินกำลังจอดรถจักรยานอยู่หน้าบ้านพอดี
“ผมมาหาปิงปิงน่ะครับ” จางเป่าจินยิ้มตอบ
“เธอมาหาปิงปิงหรือ? แต่เมื่อเช้าปิงปิงบอกว่าจะไปหาเธอที่บ้านนะ แล้วนี่...พวกเธอยังไม่เจอกันหรือ”
“ปิงปิงจะไปหาผมที่บ้านหรือครับ” จางเป่าจินขมวดคิ้ว แต่เขาก็ไม่ได้พูดสิ่งที่กำลังสงสัยออกไป “สงสัยจะคลาดกันน่ะครับ ถ้างั้นผมกลับบ้านก่อนดีกว่า ปิงปิงจะได้ไม่เสียเวลารอผมที่โน่น”
“เป่าจิน...เธอกับปิงปิงไม่ได้มีปัญหาอะไรกันจริงๆ ใช่ไหม” หลี่หลุนถามขึ้นอย่างเป็กังวล
“คุณพ่อไม่ต้องกังวลหรอกครับ” จางเป่าจินยิ้มตอบ เขาไม่ได้บอกความจริงออกไปเพราะอยากคุยกับคู่หมั้นให้รู้เื่ก่อน
“เฮ้อ...ยังไงมันก็เป็เื่ของพวกเธอ แต่ในฐานะที่ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน ฉันก็ขอให้พวกเธอคิดกันให้ดีๆ ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไปก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง”
“ขอบคุณครับคุณพ่อ”
หลี่ปิงปิงที่เพิ่งส่งสินค้าให้กับซ่งิเสร็จก็ตั้งใจจะไปซื้อสามชั้นตุ๋นน้ำแดงและหมั่นโถวซึ่งเป็ของโปรดของจางเป่าจิน แต่ระหว่างนั้นเขาก็เดินชนเข้ากับโจวเหมาพอดี
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”
“ขอโทษครับ”
เมื่อทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็คนรู้จักกัน พวกเขาจึงยิ้มให้กันและขอโทษกันอีกครั้ง
“ขอโทษนะคะพี่เหมา พอดีว่าฉันกำลังรีบน่ะค่ะ เลยไม่ทันได้มองทางให้ดี” หลี่ปิงปิงก้มลงปัดกางเกงที่เปื้อนฝุ่นออก
“ผมก็ต้องขอโทษคุณด้วย เพราะผมก็ไม่ได้มองทางให้ดีเหมือนกัน มัวแต่ดีใจว่าวันนี้โชคดีซื้อหนังสือเตรียมสอบเล่มใหม่ทันน่ะ” โจวเหมายิ้ม “แล้วนี่คุณกำลังจะไปไหนล่ะดูท่าทางรีบๆ นะ”
“ฉันกำลังจะไปเยี่ยมเป่าจินที่บ้านน่ะค่ะ กะว่าจะไปซื้อของโปรดไปฝากเขาสักหน่อย นี่ก็หลายวันแล้วที่เขาไม่ได้ไปหาฉัน ฉันก็เลยกลัวว่าเขาจะไม่สบายหรือบางทีอาจจะมัวแต่ทำงานในไร่จนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง”
“หรือว่าเป่าจินจะไม่สบายจริงๆ” โจวเหมาทำท่าคิด
“อ้าว...่นี้พี่กับเป่าจินไม่ได้เจอกันหรือคะ”
“ไม่เลย ครั้งสุดท้ายที่เจอกัน...รู้สึกจะเป็ตอนที่เขาไปบอกว่าเขาจะไม่มาเรียนหนังสือกับผมแล้ว”
“เป่าจินไม่ไปเรียนหนังสือกับพี่แล้วหรือคะ น่าแปลกเหมือนกันนะ เพราะเป่าจินชอบเรียนหนังสือมาก เขาบอกว่าถ้าเขาอ่านหนังสือได้คล่องกว่านี้ เขาจะเริ่มซื้อหนังสือเกี่ยวกับการเกษตรมาอ่านเยอะๆ” หลี่ปิงปิงยิ้ม “เขาอยากเป็เ้าของสวนผักและฟาร์มปศุสัตว์น่ะค่ะ”
“คุณจะไปเยี่ยมเป่าจินใช่ไหม แล้วเสร็จธุระหรือยังล่ะ กลับพร้อมผมเลยก็ได้นะ ผมทำธุระของผมเสร็จแล้ว”
หลี่ปิงปิงคิดในใจ ตอนนี้เธอยังไม่มีจักรยาน ถึงแม้จะบอกว่าหมู่บ้านของจางเป่าจินอยู่ไม่ไกลจากตัวตำบลสักเท่าไหร่ แต่ถ้าจะเดินก็เหนื่อยเอาการอยู่เหมือนกัน ได้นั่งจักรยานกลับก็ดูเข้าท่าดี
“ฉันขอไปซื้อของฝากให้เป่าจินก่อนได้ไหมคะ”
โจวเหมาจึงพาหลี่ปิงปิงปั่นจักรยานไปที่ร้านอาหารของรัฐเพื่อซื้อของโปรดไปฝากจางเป่าจิน บทสนทนาของทั้งสองคนมีแต่เื่ของจางเป่าจินทั้งนั้น หากคนนอกมองเผินๆ ก็คงจะคิดว่าทั้งคู่เป็คู่รักหนุ่มสาวที่กำลังมีความสุขกับความรักจึงอดที่จะยิ้มไปกับพวกเขาไม่ได้ แต่จางเป่าจินที่เห็นภาพนี้กลับเจ็บที่หัวใจจนพูดไม่ออก
“ขอบคุณนะคะพี่เหมาที่ให้ฉันนั่งจักรยานกลับมาด้วย เอาไว้ฉันกับเป่าจินจะไปขอบคุณพี่ถึงที่บ้านเลยนะคะ”
“คนกันเองทั้งนั้น ถ้าเจอเป่าจินแล้วฝากทักทายเขาแทนฉันด้วยนะ ฉันกลับบ้านก่อนล่ะ” โจวเหมากล่าวลาหลี่ปิงปิง วันนี้เขาได้หนังสือใหม่มาหลายเล่มก็เลยอยากกลับไปอ่านหนังสือพวกนี้สักหน่อย คิดว่าเอาไว้วันหลังถึงจะมาเยี่ยมเพื่อนรักอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
จางเกินเป็คนมาเปิดประตูบ้าน “อ้าว...น้องสะใภ้เองหรือ เข้ามานั่งรอในบ้านก่อนสิ เ้าสามเข้าเมืองไปั้แ่เช้าแล้ว คิดว่าอีกเดี๋ยวคงกลับ”
“สวัสดีค่ะพี่ใหญ่ คุณเป่าจินเข้าเมืองไปเมื่อเช้านี้หรือคะ”
“ความจริงก็ไม่ได้เข้าเมืองหรอก เหมือนว่าจะไปหาเธอที่บ้านน่ะ” จางหนานเดินเข้ามาสมทบและทำท่าทางอ้ำอึ้งไปเล็กน้อย “น้องสะใภ้...เธอพอจะมีเวลาให้เราสักครู่ไหม ไปหาที่เงียบๆ คุยกันหน่อยเถอะ”
“ได้ค่ะ” หลี่ปิงปิงไม่คิดที่จะปฏิเสธ ที่เธอมาหาจางเป่าจินวันนี้ก็เพราะเธอเริ่มเห็นความผิดปกติที่คู่หมั้นไม่ไปหาเธอสักพักแล้ว ยังมีท่าทางของพี่ชายสามีทั้งสองคนที่ดูแปลกไปอีก ในเมื่ออยากรู้เหตุผล เธอก็ต้องไปหาคำตอบให้ได้
จางเกินเป็คนเล่าถึงพฤติกรรมของจางเป่าจินที่ดูแปลกไปใน่ที่ผ่านมาให้หลี่ปิงปิงฟัง ซึ่งเธอก็ยังไม่เข้าใจว่าเธอไปทำอะไรให้คู่หมั้นรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง
เห็นหลี่ปิงปิงเอาแต่ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไรออกมา จางหนานที่ใจร้อนอยู่แล้วจึงถามน้องสะใภ้ด้วยตัวเอง “ตกลงว่าเ้าสามทำผิดกับเธอเื่อะไรเธอถึงคิดที่จะทิ้งน้องชายของฉัน”
“เ้ารอง!” จางเกินร้องทักน้องชายเสียงหลง “นายรักษามารยาทกับน้องสะใภ้หน่อยสิ”
จางหนานยังจ้องหน้าหลี่ปิงปิงไม่หลบ “ถ้าเธอไม่พอใจ ฉันก็ต้องขอโทษเธอด้วย แต่เื่นี้เป็เื่ใหญ่ และฉันก็อยากให้ปัญหาทุกอย่างมันคลี่คลายไปเสียที เ้าสามจะได้กลับมาเป็เ้าสามที่ร่าเริงเหมือนเดิม ส่วนเธอจะไปคบกับใครต่อเราก็จะไม่ยุ่ง”
“ทำไมพี่รองถึงคิดอย่างนั้นล่ะคะ” หลี่ปิงปิงไม่ได้โกรธพี่ชายสามีที่พูดจาไม่รักษาน้ำใจเธออย่างนี้ เธอรู้ดีว่าพี่น้องบ้านนี้รักและเป็ห่วงกันมากแค่ไหน
“ฉันก็ไม่มั่นใจหรอกนะ แต่เท่าที่ฉันนั่งเฝ้าน้องชายมาหลายคืน ฉันมักจะได้ยินเขาบ่นว่าเขาจะปล่อยเธอไป เพื่อให้เธอไปคบกับคนที่ดีกว่าเขา” จางหนานตอบออกมาอย่างไม่ปิดบัง
หลี่ปิงปิงถอนหายใจ “ฉันไม่รู้ว่าพี่สองคนจะเชื่อฉันหรือเปล่านะคะ แต่ฉันรับรองว่าฉันไม่เคยทำตัวนอกลู่นอกทางเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะก่อนหมั้นหรือหลังจากที่หมั้นกับคุณเป่าจินแล้ว เพราะฉะนั้นฉันไม่มีความคิดที่จะเลิกกับเขา ส่วนเื่ที่คุณเป่าจินจะคิดยังไง...ฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ฉันขอคุยกับเขาให้รู้เื่ก่อนดีไหมคะ”
“น้องสะใภ้อย่าถือสาเ้ารองเลยนะ ที่เขาเป็อย่างนี้เพราะเขาเป็ห่วงเ้าสามมากเกินไปเท่านั้นเอง พวกเราขอโทษเธอด้วย” จางเกินขอโทษน้องสะใภ้
“ฉันเป็คนชอบพูดอะไรออกมาตรงๆ ในเมื่อเธอคิดว่าเื่นี้เป็เื่เข้าใจผิด งั้นเธอก็ไปคุยกับเ้าสามให้เข้าใจก็แล้วกัน แต่ถ้าน้องชายของฉันเป็ฝ่ายทำตัวงี่เง่าเอง เธอก็รีบมาบอกฉัน” จางหนานกัดฟันพูดออกไป “ฉันจะได้ต่อยเรียกสติเขาอีกสักที”
“พี่จะต่อยใครหรือครับพี่รอง” จางเป่าจินจูงจักรยานกำลังจะกลับบ้านก็เห็นว่าพี่ชายสองคนกำลังคุยกับใครคนหนึ่งอยู่ แต่พอหญิงสาวหันกลับไปหาเขาเท่านั้น “ปิงปิง! คุณมาอยู่นี่ได้ยังไง คุณไม่ได้อยู่ที่บ้านอาเหมาหรือ”
“แล้วฉันจะไปอยู่บ้านพี่เหมาทำไม” หลี่ปิงปิงสับสนในตอนแรก แต่พอนึกอะไรขึ้นมาได้ “เป่าจิน! คุณอย่าบอกนะว่าที่คุณพยายามหลบหน้าฉันทุกวันนี้เพราะคุณคิดว่าฉันกับพี่เหมา...”
“เ้าสาม! ไอ้ผู้ชายที่คิดจะมาแย่งคนรักของนายคือโจวเหมาอย่างนั้นหรือ” จางหนานพับแขนเสื้อตัวเองเตรียมที่จะไปเอาเื่กับโจวเหมาผู้น่าสงสารทันที
“คุณคิดอย่างที่พี่รองพูดจริงๆ หรือคะเป่าจิน” หลี่ปิงปิงถามเสียงเรียบ
“แล้ว...แล้วมันจริงไหมครับ” จางเป่าจินตอบออกไปเสียงเบา ความจริงเขาอยากจะปฏิเสธ แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเธอแล้วเขากลับพูดคำโกหกออกมาไม่ได้เลย
หลี่ปิงปิงคิดทบทวนเื่ราวที่ผ่านมาอย่างเร็วก่อนที่จะถอนหายใจออกมา “คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ”
1K
