“เอ๊ะ!!!?” เสียงใปนสงสัยของผมเอง เพราะก่อนหน้านี้ยังอยู่ภายในห้องเรียน จู่ๆก็มีแสงสีขาวสว่างขึ้นทั่วห้อง รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในป่าซะแล้ว
ผมมีชื่อเล่นว่าคราฟ เป็นักเรียนธรรมดาไม่ได้ดีเด่นอะไร เห็นคนโดนรังแกก็แค่เดินผ่าน เพราะจะมีไอ้หน้าหล่อคนหนึ่งไปช่วยแทนตลอด ผมเลยไม่จำเป็ต้องทำอะไร และไม่มีใครกล้าทำอะไรผมอยู่แล้ว ที่จริงก็ไม่ได้ต่อยตีเก่งอะไรขนาดนั้นหรอก ก็แค่ใครหาเื่จะซัดหน้ามันให้หมด แค่นั้นเอง
แล้วจู่ๆ วันแสนธรรมในห้องเรียนก็จบลง รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ตรงไหนไม่รู้ ราวกับว่าเป็มังงะต่างโลกเลยแฮะ รอบตัวผมเองเต็มไปด้วยป่าสีเขียวขจี ลมอ่อนๆ พัดผ่านนำพาใบไม้- พอๆ จะอารมณ์สุนทรีย์อะไรตอนนี้
เอาเป็ว่าหาทางทำอะไรสักอย่างดีกว่า เอ๊ะ!! ว่าแต่ทำไมถึงพูดไม่ได้ ร่างกายรู้สึกแปลกๆ แอ๊ะ!!!ๆๆ ไม่มีความรู้สึกถึงนิ้วมือนิ้วเท้า หรือว่าเราพิการไปแล้วเหรอเนี่ย ไม่จริง!!!?
ด้วยความใผมก็รีบก้มมองมือตนเองก็พบว่า มันกลายเป็ไม้รูปทรงกระบอก ไม่มีนิ้วมือราวกับหุ่นกระป๋อง จ๊ากกกกก!!! ผมได้แต่กรีดร้องภายในใจ
ดูเหมือนผมเองก็ไม่มีปากเช่นกัน ทว่าน่าจะมีดวงตาเลยมองเห็น ด้วยความใ ผมก็สติแตกได้อยู่สักพัก ก่อนจะตั้งสติได้ จริงสิ!! ถ้านี้เป็ต่างโลก แสดงว่าต้องมีสิ่งนั้นอย่างแน่นอน มันก็คือสเตตัสยังไงเล่า แค่ผมคิดถึงสเตตัสก็มีบางอย่างโผล่ขึ้นมาตรงหน้า
ไอ้หน้าต่างสเตตัสโง่ๆ ที่เหมือนทำจากโปรแกรมเพ้นนี่มันอาร๊ายยยยย!!!!! มีแค่เลเวล ค่าพลังสเตตัสอะไรก็ไม่บอก แถมมีอะไรก็ไม่รู้ ใครก็ได้ช่วยอธิบายทีสิโว้ยยยยยย!!!
[รับทราบค่ะ ดิฉันจะทำหน้าที่อธิบายเอง โปรดใส่คำถามของคุณ] เอ๊ะ!!? พอโวยวายในใจหาคนอธิบาย ก็มีตัวอักษรโผล่ขึ้นมา แถมบอกให้ใส่คำถามด้วย แสดงว่าเราต้องถามหาข้อมูลสินะ ถ้าอย่างนั้นคำถามแรก สเตตัสโง่ๆ จากโปรแกรมเพ้นมันคืออะไร!?
[รับทราบค่ะ ขณะนี้คุณคือมอนสเตอร์เผ่าพันธุ์คราฟเลเวลหนึ่ง เผ่าพันธุ์ของคุณ สามารถนำชิ้นส่วนร่างกาย ของมอนสเตอร์ตายแล้ว มาประกอบเป็ร่างกายของตัวเองได้ หรือจะหลอมรวมชิ้นส่วนต่างๆ ให้กลายเป็อวัยวะอย่างอื่นก็ได้เช่นกัน ทั้งหมดนี้คือร่างกายของคุณ] อ้าวหมดแล้วเหรอ งั้นคงต้องถามต่อสินะ แล้วสีเทาขอบของบล็อกต่างๆ หมายถึงอะไร และก็สัญลักษณ์อี (E) ด้วย
[รับทราบค่ะ ขอบบล็อกคือระดับความหายาก ตัวอักษรอีกคือระดับความแข็งแกร่งของอวัยวะ ส่วนไหนมีคำว่า"ล็อก" แสดงว่าท่านไม่สามารถคราฟอวัยวะนั่นได้ จนกว่าเลเวลจะเพียงพอ]
แม้แต่คำอธิบายยังเป็โปรแกรมเพ้นโง่ๆอีกเหรอวะเนี่ย!!! แถมคำอธิบายกวนโอ๊ยสุดๆ หายากของหายาก โคตรของโคตรจะหายากอะไรของมันวะ!!! แต่ก็ช่างเฮอะ ถือว่าผมเข้าใจแล้วกัน ถ้าอย่างนั้นแสดงว่า ผมสามารถฆ่ามอนสเตอร์ เพื่ออัพเกรดตัวเองได้สินะ เฮ้ย น่าสนุกดีวะ ออแล้วก็แถบข้างซ้ายคำว่ารูปแบบหมายความว่ายังไง?
[รูปแบบ คือรูปร่างกายของคุณ อย่างเช่นตอนนี้คุณอยู่ในรูปร่างของมนุษย์ ถ้าเลือกรูปร่างสัตว์สี่ขา ตัวของคุณก็จะเดินสี่ขาเช่นกัน ส่วนบล็อกที่มีเส้นสีแดงตัดผ่าน คุณยังไม่สามารถใช้รูปแบบนั้นได้] อืมพอเข้าใจ แสดงว่าเราสามารถเป็ัได้เลยนี่หว่า รวบรวมสิ้นส่วนมอนสเตอร์เทพๆ จากนั้นก็คราฟตัวเองให้เป็ัสุดอลังการ โอ้วววว!! แค่คิดก็สนุกแล้วโว้ยยยย
ออแล้วก็เกือบลืมไปเลย ช่วยอธิบายเกี่ยวกับที่แห่งนี้ให้หน่อย ว่าผมมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง แล้วมันคือส่วนไหนของโลกใบนี้เหรอ?
[ดิฉันมีข้อมูลไม่เพียง ส่วนเื่สถานที่ ตอนนี้คุณอยู่ภายในป่าเริ่มต้น ใกล้กับเมืองหลวงของอาณาจักรแปมทรัล ขณะนี้ดิฉันเหลือเวลาไม่มาก ดังนั้นจึงจำเป็ต้องให้คุณได้รับการทดสอบ เมื่อผ่านจะได้รับรางวัลชิ้นแรก โปรดมองไปด้านซ้ายมือของคุณ] เฮ้ย!! เดี๋ยวสิว่าแต่หล่อนเป็ใคร แล้วนี่จะไปไหนล่ะเฮ้ย!!
ผมเรียกแบบนี้ในใจอยู่สักพัก แต่ก็ไม่ได้มีข้อความอะไรตอบกลับมาเลย เอาว่ะลองทำตามคำแนะนำดู
เมื่อมองไปด้านซ้ายมือก็พบว่า ว็อททท!!! แมงป่องตัวโคตรใหญ่เลย ขนาดของมันเท่ากับโต๊ะเรียนได้เลยมั้ง แถมน่าจะยาวกว่าห้าเมตรอีก ทว่าดูมันเหมือนกำลังจะตาย และเมื่อมองมันดีดีก็เห็นสถานะของมัน
สเตตัสมอนสเตอร์เองก็ยังเป็โปรแกรมเพ้นโง่ๆเหรอเนี่ย แถมไม่บอกด้วยว่าชิ้นส่วนชื่ออะไรบ้าง
ว่าแต่ชิ้นส่วนเ้านี่ระดับสูงทั้งนั้นเลยนี่หว่า ถึงความหายากจะแค่สีเทาก็เถอะ ว่าแต่หางของมันสีเขียวเลยแฮะ ถ้าเราฆ่ามันได้ก็จะ ดรอปชิ้นส่วนเหล่านี้สินะ เออ…แสดงว่าครั้งแรกของเราต้องกลายเป็แมงป่องอะดิ แต่ช่างเฮอะ ถ้าเก่งขึ้นก็ถือว่าโอเค
ด้วยความคิดว่ามันใกล้ตาย ผมเลยเดินเข้าไปหาหวังฆ่ามันซะ ก็เลยไม่ทันระวังหางของมัน ที่พุ่งมาหาด้วยความเร็วสูง
พล๊องง!!! เสียงไม้ตรงลำตัวของผมถูกแทงจนทะลุ อ๊ากกกกกก!!! เจ็บโว้ยยยยย!!! ฟังจากเสียงและผิวัั ถึงแม้จะมีร่างกายเป็ไม้ ก็น่าจะแข็งพอตัว ทว่ากลับโดนมันทิ่มทีเดียวทะลุเนี่ยนะ โคตรเจ็บเลยเว้ย แต่ว่าร่างกายของแกฉันขอละกัน!!!!
ตอนนี้หางแมงป่องที่ทะลุไปจนติดกับลำตัว ผมเลยใช้แขนทั้งสองข้าง รัวทุบหัวมันจนตายได้ ด้วยความกากของตัวเองตอนนี้ ทำให้ใช้เวลาทุบค่อนข้างนาน และเหนื่อยสุดๆเลย
[ขอแสดงความยินดี คุณเลเวลอัพเป็ 2 และได้รับหางแมงป่องระดับD หายาก] เอ๊ะ!!? ดรอปแค่หางหรอกเหรอ? แสดงว่าการฆ่ามอนสเตอร์ ก็ใช่ว่าจะดรอปชิ้นส่วนร่างกายทั้งตัวสินะ เอาเป็ว่าลองใส่หางดูเลยแล้วกัน
โอ้ว!! สเตตัสโง่ๆ เราเปลี่ยนเป็หางสีเขียวแล้ว และตัวของเราก็มีหางแมงป่องงอกออกมาจริงด้วย ว่าแต่การมีหางก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันแฮะ
ผมบ่นพลางมองหางตัวเอง และกระดิกมันไปมาราวกับเห่อของใหม่ เอาล่ะนี่คือก้าวแรกของการเป็ัของผม ในขณะที่กำลังดีใจ ก็ได้มีหมาป่าตัวหนึ่งเดินอยู่ไม่ไกล แล้วมันก็หันมามองทางนี้
“โฮกกกก!” มันส่งเสียงและแยกเขี้ยวใส่แปลกๆ ราวกับว่ากำลังจะมาหาเื่เลย อ้าวแบบนี้ก็สวยสิ อยากลองหางใหม่อยู่พอดีเลย แถมเมื่อเลเวลอัพ แผลตรงลำตัวก็หายแล้วด้วย ว่าแต่พี่ขอดูสเตตัสหน่อยสิเ้าหมาน้อย
โอ้ว!! ไม่เลวเลยนี่หว่า ถึงจะเป็สีเทาหมด แล้วยังคงความเป็โปรแกรมเพ้นก็เถอะ แต่ระดับของมันสูงทั้งนั้น แสดงว่าคงต่ำกว่าระดับหายากสีเขียว ระดับอีนิดหน่อยเองนะเนี่ย เมื่อผมคิดได้ก็พุ่งเข้าไปใส่เดี่ยวกับหมาป่าทันที
อีกทางด้านหนึ่ง ่เวลาเดียวกันที่คราฟโผล่มายังโลกใหม่ ณ เมืองหลวงของอาณาจักรแปมทรัล ตรงปราสาทแบบยุโรปกลางปลายแหลมของาา ซึ่งตั้งตระหง่านเด่นเป็สง่าอยู่ท่ามกลางใจเมืองใหญ่ ภายในปราสาทมีห้องโถงขนาดใหญ่ ใจกลางมีวงเวทรูปดาวห้าแฉกสุดอลังการอยู่ โดยทั่วห้องเต็มไปด้วยนักเวทมากมาย
ไม่นานวงเวทก็เรืองแสงออกมา พอแสงหายไปก็เผยให้เห็น กลุ่มนักเรียนสิบเก้าคนกำลังอยู่บนวงเวท พวกเขาทั้งหมดต่างก็ทำหน้างงว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนาาผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์จะพูดกล่าวออกมาว่า
“โอ้ท่านผู้กล้าคงยังอยู่ในอาการสับสน ข้ามีนามว่าองค์าาเฟรียสที่ห้าแห่งอาณาจักรแปมทรัล ก่อนอื่นข้าต้องขออภัยด้วย ที่ทุกท่านมาในวันนี้เพราะว่าเรา ได้อัญเชิญพวกท่านมาจากอีกโลกหนึ่ง เพื่อกอบกู้อาณาจักรแห่งนี้ ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด” าาถึงกับต้องก้มหัวขอร้อง แต่หัวโจกของห้องกลับทำท่าทางหงุดหงิด แล้วตะคอกไปว่า
“อะไรของพวกมึงว่ะ พาพวกกูมาไม่ถามสักคำว่าอยากมาไหม? แล้วยังจะมีหน้ามาขอให้ช่วยอีกเหรอ? หน้าด้านไปไหมวะ” เมื่อพูดจบก็มีนักเรียนหน้าหล่อคนหนึ่งมาห้าม ก็คนเดียวกันกับที่คราฟพูดถึงนั่นแหละ ส่วนทางด้านาากับคนอื่นภายในห้องเริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยดี
“ใจเย็นก่อนสิทัน เราฟังเหตุผลของพวกเขาก่อนดีไหม?”
“ชิ” หัวโจ๊กที่ไม่อยากมีเื่กับนักเรียนหน้าหล่อ ได้แต่ร้องชิแล้วเงียบไป ทำให้องค์าาและคนอื่น เริ่มสบายใจขึ้น
“ขอบใจท่านมาก ถ้าอย่างนั้นข้าขออธิบายเกี่ยวกับสถานการณ์อันย่ำแย่ตอนนี้เสียก่อน” จากนั้นาาก็พูดพล่ามถึงความชั่วาาปีศาจโน่นนี่นั่น ความเดือดร้อนของประชาชน ตามประสาพล็อตนิยายทั่วไป เขานั่นพูดจูงใจได้เป็อย่างดี จนนักเรียนห้องนี้คล้อยตาม
“ได้ครับท่านาา พวกเราจะช่วยพวกคุณจากปีศาจร้ายเอง” นักเรียนหน้าหล่อพูดออกมาด้วยท่าทางมุ่งมั่น ก่อนที่นักเรียนคนอื่นจะเห็นดีเห็นงามด้วย
“ขอบใจท่านมาก หากแต่ว่าตอนพวกท่านยังคงมีเลเวลอันน้อยนิด ข้าจึงแนะนำให้ท่านเก็บสะสมเลเวลที่ป่าเริ่มต้นเสียก่อน ป่าแห่งนี้นั่นมีเพียงมอนสเตอร์เลเวลหนึ่งถึงสิบเท่านั้น” าาได้พูดแนะนำ ก่อนจะมีนักเรียนหญิงคนหนึ่งรู้สึกมีบางอย่างหาย ก่อนที่เธอจะพูดออกมาว่า
“คราฟไม่อยู่นี่”
*มนุษย์ปกติจะไม่เห็นสเตตัสแบบคราฟ พวกเขาไม่รู้ว่าชิ้นส่วนร่างกายมอนสเตอร์มีระดับด้วย
6K
