"จงไปสำนึกสิ่งที่พวกเ้ากระทำเสีย"เว่ยิเอ่ยสั่งฮูหยินรองและบุตรสาวคนรองของตนเองเขาหวังเพียงพวกนางจะสำนึกสิ่งที่ทำลงไป
"เ้าค่ะ" สองแม่ลูกได้แต่รับคำสั่งนั้นแต่โดยดี
"จบเื่แล้ว ข้าขอตัวก่อนขอรับ" ซ่งเหอผิงไม่รั้งรออยู่ต่อแล้วตอนนี้เขาสับสนปนเปกันไปหมด เขาคิดเสมอว่าอดีตคู่หมั้นของตนร้ายกาจชอบกลั่นแกน้องสาว และฮูหยินรองแต่ความจริงที่รับรู้วันนี้เขาเองพูดไม่ออกเหมือนกันเขาเป็หนึ่งในคนที่ทำร้ายจิตใจของเว่ยเหมยหนิง
"หลานรัก เ้าอยากไปอยู่กับตาหรือไม่"โจวเทียนเฮ่อถามเว่ยเหมยหนิงอย่างมีความหวัง
เว่ยเหมยหนิงเป็ได้ยินคำถามของท่านตาสายของนางเปร่งประกาย ก่อนจะสลดลงเปลี่ยนหม่นหมอง 'นางจะได้ออกจากจวนแห่งนี้ จะได้ไม่ต้องเจอแม่ดอกบัวจอมสร้างเื่แล้วแต่หากเป็อย่างนั้นท่านพ่อและพี่ชายก็จะรู้สึกผิดกับนางมากยิ่งขึ้น'
เว่ยจือหานเหมือนรับรู้ได้น้องชอยากไปอยู่กับตาแต่คงเป็ห่วงความรู้สึกของเขาและท่านพ่ออยู่เป็แน่
'น้องน้อยของเขาดีขนาดนี้ คิดถึงความรู้สึกเขาและท่านพ่อก่อนเสมอ ทำไมก่อนหน้านี้ข้าถึงโง่งมดังเช่นท่านตากล่าวไว้ไม่มีผิด'
"เ้าไปพักกาย พักใจที่จวนท่านตาเถิด ตอนนี้เ้าก็อายุจะ 16 หนาวแล้ว อีกไม่นานเ้าก็ต้องออกเรือนกับบุรุษที่เหมาะสมคงไม่ได้ทำตามใจชอบอีก" เว่ยิเอ่ยกับลูกสาวอันเป็ที่รักเขาไม่อยากเห็นนางเศร้า ขอเพียงเห็นนางยิ้มได้เขาก็มีความสุขมากแล้ว
"เ้าค่ะ ท่านพ่อ"
"งั้นเ้าเก็บของรอตาก่อน อีก 3 วันตาจะมารับเ้าไปอยู่ด้วยกัน" โจวเทียนเฮ่อออกมาอย่างดีใจ 'หึ ถ้าเ้าโจวชางรู้ ต้องดีใจรีบกลับจวนเป็แน่'
โจวชางหลานชายโจวเทียนเฮ่อเกิดจากโจวข่ายกับภรรยาเอก โจวข่ายเป็พี่น้องมารดาเดียวกับโจวหลัน ตอนเด็กโจวชางเว่ยจือหาน เว่ยเหมยหนิงตัวติดกันตลอดเวลา ไปทางไหนก็จะเห็นอยู่กัน 3คน
โจวชางั้แ่เข้าร่วมกองทัพจนได้ตำแหน่งกุนซือของแม่ทัพไร้พ่าย เขาไม่เจอเว่ยเหมยหนิงอีกถึงแม้ว่าเว่ยจือหานจะเป็รองแม่ทัพของท่านแม่ทัพไร้พ่ายเหมือนกัน
"เ้าค่ะ" เว่ยเหมยหนิงรับคำท่านตา
'อาาาา ข้าเขามาในนิยายทั้งที ข้าจะทำอะไรดีน๊าาา เปิดร้านอาหาร ไม่ดีกว่าเปิดร้านสปา สร้างนวัตกรรมความงาม อาาา แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว'
แต่เอ๋ที่จำได้ นิยายเื่นี้ ท่านพ่อจะได้นำทัพไปปราบฏและพลาดท่าเสียทีจึงทำให้ตกจากหลังม้า ขาหักใช้การไม่ได้ เสบียงกองทัพก็ร่อยหรอชาวบ้านขาดแคลนอาหาร ฮ่องเต้จึงส่งแม่ทัพไร้พ่ายหรือชินอ๋อง น้องชายร่วมอุทรปราบฏ แม้ว่าจะชนะ แต่ใช้เวลานานนับ 3 ปี หลังปราบฏได้ไม่นานก็มีโรคระบาดอีก
'ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว'