ระบบสังหารเทพ ภาค นรกไร้สิ้นสุด

'!!!นี่มัน…'

เฉียวเฟิงตกใจ แต่ตัวมันก็ตั้งสติได้แทบจะในทันที ราวกับคาดเดาเหตุการณ์ต่อไปจากนี้ได้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ไม่ได้มีในความทรงจำเก่าของเจ้าหมื่นมาร นั่นก็แปลว่าจ้าวหมื่นมารไม่ได้รู้ว่ามารดาของตัวมันนั้น อาจจะมีโอกาสได้พบเจอกับสามีเก่าของนาง ณ ที่เมืองหางมังกรสะบัดน้ำแห่งนี้...

และในไม่ช้า...

ในไม่กี่วินาทีต่อมาเฉียวเฟิงก็ได้มองไปที่สตรีนางหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ไกลจากบุรุษรักเก่าของท่านแม่

มันพบว่านางเป็นสตรีที่สูงศักดิ์และมีฐานะด้วยการสวมใส่เสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ราคาแพง นางสตรีผู้นี้นางดูไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย

แม้หน้าตาของนางจะไม่จัดว่างดงามนัก แต่ด้วยเสื้อผ้าและการแต่งกายทำให้นางดูมีเสน่ห์อยู่บ้างไม่น้อย สมเป็นลูกผู้ลากมากดีผู้มีฐานะหรือศักดิ์สูง

เฉียวเฟิงตอนนี้นิ่งเงียบก่อนจะเพ่งสมาธิและใช้เคล็ดวิชา ‘สดับเสียงหมื่นลี้’ เพื่อที่จะรับฟังสิ่งที่บุรุษกับสตรีที่ดูสูงศักดิ์ผู้นั้นคุยกัน

"น้องอี๋นั่ว… เอ่อ… ข้า… ข้า.. ข้าพึงนึกออกนะว่ามีธุระสำนักในหอการค้านอกตระกูลของเราที่ข้ายังไม่ได้สะสาง พวกเรารีบกลับกันเถอะ อี๋นั่ว"

เมื่อพูดจบบุรุษก็รีบหันหลังกลับและกระซิบกับผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลังของตัวมัน "พวกเจ้าจงติดตามสตรีนางนั้นที่ใส่ชุดสีเทาเก่าๆ ที่มากับเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลให้ข้าที สืบให้รู้ว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์กันอย่างไร และอย่าให้คาดสายตา พร้อมกลับมาแจ้งข้าเป็นการลับ จำไว้เรื่องนี้อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด ที่สำคัญต้องสืบให้ได้ว่านางสตรีผู้นั้นอยู่ที่ใด" พูดจบบุรุษที่รูปร่างสง่างามนั้นก็เหลียวมองมาที่ท่านแม่ของเฉียวเฟิงอีกครั้งเพียงครู่สั้น ก่อนจะรีบจากไปโดยเร่งไปประคองร่างสตรีมีฐานะนามอี๋นั่ว

เฉียวเฟิงมองมารดา

ไอ้ผู้นั้นที่มันควรเรียกว่าท่านพ่อด้วยซ้ำ

หากแต่มันกลับกล้าปล่อยให้ท่านแม่ยืนตัวแข็งไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ ท่านแม่ของเฉียวเฟิงตอนนี้นางไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น

นางได้แต่ยืนนิ่งและปล่อยน้ำตาไหลริน เฉียวเฟิงเห็นมารดาของตัวเองเป็นเช่นนี้มันเจ็บปวด

ไม่ต้องใช้คำพูดใดแต่ท่านแม่ของเฉียวเฟิงนางก็คล้ายจะเข้าใจความหมายของบุรุษผู้นั้นในทันที ชายหญิงเดินเคียงคู่พูดคำหวานใส่กัน เดินจับมือถือแขนสิ่งเหล่านี้นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ามีความหมายว่าอย่างไร

เฉียวเฟิงประคองร่างของท่านแม่ ที่ตอนนี้คล้ายไร้เรี่ยวแรง ไม่อาจจะยืนตัวตรงได้อีกต่อไป

ไม่ช้าก็ได้ยื่นมือไปที่ใบหน้าของท่านแม่ที่นั่งทรุดตัว ลูกชายคนนี้ช่วยท่านแม่เช็ดน้ำตาแล้ว

ตอนนี้มีเพียงมือของมันเท่านั้นที่จะทำให้ท่านแม่สบายใจ แม้จะเล็กน้อย

"ท่านแม่... ท่านยังมีข้าอยู่นะขอรับ ไม่มีเขาผู้นั้นพวกเราแม่ลูกก็อยู่กันได้ ใช่แล้วพวกเราอยู่โดยไม่มีเขาคนนั้นมาตั้ง 15 ปีแล้วนะขอรับ" ไม่ช้าสตรีเหมียวฝู นางก็สุดจะอดกลั้น

นางคว้าตัวลูกน้อยกอดแน่นก่อนจะร้องไห้ท่ามกลางผู้คนเดินไปเดินมาที่ย่านการค้า... หัวใจของนางคล้ายแตกสลายทุกข์ตรมยิ่งนัก

แต่ถึงอย่างนั้น บางส่วนของหัวใจก็โล่ง ความทุกข์นานปีได้รับการเฉลยแล้ว คนคนนั้นไม่ได้ตาย แต่เขาทิ้งนางไปมีใหม่

เวลาล่วงผ่าน เมื่อเฉียวเฟิงเห็นท่านแม่เริ่มดีขึ้น มันจึงพยุงร่างนางขึ้น

แม่ลูกเดินกอดประคองกันกลับบ้าน สตรีเหมียวนางเดินช้ายิ่ง จิตใจของนางตอนนี้ล่องลอยไม่อยู่กับตัวเองเลย

กลับถึงบ้านเฉียวเฟิงจัดเตรียมห้องหับเพื่อมารดา มันถอดรองเท้าเอาผ้าชุบน้ำซับหน้าเช็ดกายบางส่วนให้ท่านแม่ที่นั่งนิ่งบนเตียง ก่อนจะพูดให้ท่านแม่อย่าได้คิดมาก บอกให้นางนอนหลับสักหน่อย อย่างน้อยๆ ความทุกข์ในใจของท่านแม่จะได้น้อยลงบ้าง

สตรีเหมียวฝูพยักหน้ารับ

สำหรับเฉียวเฟิงนั้น ความเจ็บปวดของท่านแม่ก็ไม่ต่างกับความเจ็บปวดของตัวมันเองเท่าไรเลย มันเดินไปหน้าบ้านเก่าโทรม จากนั้นก็ปิดประตู นัยน์ตาเย็นวาบแล้ว

เวลาค่อยๆ ล่วงผ่านไป นอกบ้านหลังเก่าโทรม เฉียวเฟิงมองผ่านหน้าต่าง เห็นท่านแม่นอนหลับทั้งน้ำตา ไม่ช้ามันก็ได้แต่พูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ท่านแม่ท่านหลับให้สบายเถอะโปรดอย่าคิดมากเรื่องใดอีก" เมื่อเห็นมารดานอนหลับสนิทเฉียวเฟิงจึงเดินออกจากห้องพานลี่ก็เดินเข้ามาพอดี

นางยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนทุกวัน

"ศิษย์พี่เรื่องบ้านข้าจัดการให้ท่านแล้วนะ แต่ข้าไม่รู้ว่าท่านชอบแบบไหน ข้าจึงเลือกแบบที่ดีที่สุดมาให้ท่านเลือกตั้ง 10 แบบแนะ นอกจากนั้นยังมีของแต่งบ้านด้วยนะ"

เฉียวเฟิงตอนนี้มันไม่มีจิตใจสนใจเรื่องบ้านอีกแล้ว ตัวมันจึงรีบพูดตัดบทของพานลี่ทันที "พานลี่เจ้าจงเลือกเถอะ เอาหลังที่เจ้าชอบที่สุดก็ได้ ส่วนเรื่องเงินนั้นไม่ใช่ปัญหา"

พานลี่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ "จริงเหรอศิษย์พี่"

"อืม… ข้ามีธุระบางอย่าง พานลี่ศิษย์พี่รบกวนเจ้าช่วยอยู่เป็นเพื่อนมารดาที่หลับอยู่ที หากแต่ถ้าเจ้ามีธุระอื่นใดก็เรียกหลีกังหรือยอดฝีมือจากสำนักคุ้มภัยมาดูแลที่นี่ที ค่ำคืนนี้อาจจะมีเรื่องไม่คาดฝัน เจ้าช่วยแบ่งเบาภาระศิษย์พี่ได้รึเปล่า"

พานลี่ที่เห็นศิษย์พี่แปลกไป นางเริ่มเป็นกังวล

"ศิษย์พี่มีเรื่องอะไรรึเปล่า" ปกติศิษย์พี่ของนางไม่เคยขอร้องสิ่งใดต่อนางและพูดจริงจังแบบนี้เลย

ยิ่งเรื่องขอกำลังคนยิ่งไม่เคยมี วันนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ… พานลี่คิด สำหรับนางศิษย์พี่ใหญ่คนนี้คล้ายทำได้ทุกสิ่ง

นั่นเพราะพานลี่นางรู้จักฝีมือของศิษย์พี่คนนี้เป็นอย่างดี ศิษย์พี่ดังมังกรซ่อนหัวซ่อนหาง ยอดเยี่ยมเป็นที่สุด

ยกเว้นระดับจอมยุทธ์มาเองเท่านั้น จึงจะรับมือศิษย์พี่ผู้ที่แสนประหลาดคนนี้ได้ในความคิดของนาง

แม้พานลี่นางจะไม่เคยเห็นเฉียวเฟิงแสดงฝีมือเต็มที่ก็ตาม แต่นางก็รู้อยู่เต็มอกถึงความเป็นยอดฝีมือที่หาผู้ใดเปรียบ ของศิษย์พี่ใหญ่เฉียวเฟิงคนนี้ของนางได้

ดวงตาของนางตอนนี้จึงเปล่งประกายอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดสิ่งอันใดขึ้นกันแน่