หญิงสาวจัดการย้ายข้าวของเข้าไปไว้ในครัวจนเรียบร้อย หลังจากเห็นสามีกลับมาพร้อมปลาตามที่้า อีกทั้งปลาสองตัวที่จะนำมาทำอาหารเย็น ก็จัดการทำความสะอาดมาเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นสามีพาบุตรชายทั้งสองออกไปนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน นางจึงวางใจเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง ก่อนจะนำผ้าทั้ง2พับขึ้นมาดูอย่างครุ่นคิด นางเริ่มนำผ้าเช็ดหน้า ถุงเครื่องหอม และ ถุงเงินขึ้นมาพิจารณา
จากนั้นจึงเลาะถุงเงิน ตามด้วยถุงเครื่องหอมออกเพื่อศึกษาวิธีการตัดเย็บ อาจจะเป็ด้วยโชคชะตากำหนดไว้ให้ จึงทำให้่หนึ่งในเวลาที่ยากลำบาก
นางเคยทำงานอยู่ในร้านเสื้อผ้าชั้นสูงแห่งหนึ่ง ร้านร้านนี้เป็ร้านไม่ใหญ่มาก แต่ราคาเสื้อผ้าแต่ละตัวแพงลิบลิ่วทีเดียว เนื่องจากเสื้อผ้าที่ตัดแต่ละตัว รวมไปถึงการปักลวดลายต่างๆ จะต้องใช้มือปักเท่านั้น
งานที่ออกมาแต่ละตัวจะได้รับการตรวจทานจากสายตาอันเฉียบคมของเ้าของร้าน หากทำไม่ดีไม่ละเอียดจะถูกต่อว่าและให้นำกลับไปแก้ไขมาใหม่ให้เรียบร้อย เว่ยเหนียนเหยาเป็คนหัวดี แถมยังละเอียดใส่ใจ เ้าของร้านจึงเอ็นดูนางเป็อย่างมาก
พร่ำสอนสิ่งต่างๆ ให้อย่างไม่คิดหวงวิชา ตอนนี้นางรู้สึกขอบคุณเ้าของร้านเป็อย่างยิ่ง อย่างน้อยเวลานี้นางก็สามารถนำมันมาเปลี่ยนเป็รายได้สำหรับเลี้ยงดูครอบครัวได้แล้ว
หญิงสาวมัวแต่ง่วนอยู่กับการตัดเย็บ มารู้สึกตัวอีกทีก็เย็นเสียแล้ว นางรีบนำสิ่งของเข้าไปเก็บในตู้ ก่อนจะกระวีกระวาดเดินออกจากห้องไป
ภายในบ้านยังคงไร้เงาคน มีเพียงแต่เสียงที่ดังเล็ดลอดเข้ามา บ่งบอกให้รับรู้ว่ามีคนอยู่ข้างนอกบ้าน ร่างบางเร่งเดินเข้าห้องครัว ก่อนจะลงมือหุงข้าว และทำอาหารเย็นอย่างมีความสุข
หญิงสาวเริ่มลำเลียงอาหารออกมาจัดวางบนโต๊ะ
"ท่านแม่ขอรับ กินข้าวเย็นได้หรือยังขอรับ ข้าหิวมากมากเลย"
"ข้าก็ด้วยขอรับ ท่านแม่ทำอาหารอร่อยที่สุดเลยขอรับ"
ร่างบางหันกลับไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะพบว่าสามคนพ่อลูกอาบน้ำมาเป็ที่เรียบร้อย นางยิ้มให้เด็กน้อยทั้งสอง ก่อนจะอุ้มตัวเ้ารองขึ้นนั่งบนเก้าอี้ หันมาอีกทีเ้าใหญ่ก็ปีนขึ้นไปนั่งประจำที่เรียบร้อยเสียแล้ว
"พวกท่านลงมือกินกันไปก่อน ข้าขอตัวไปอาบน้ำสักครู่"
"ท่านแม่ไม่เห็นจะเหม็นสักหน่อย " "จริงด้วยขอรับ ตัวท่านแม่หอมมากม้าก"
เมื่อมีบุตรชายทั้งสองคอยให้กำลังใจ ทำให้นางค่อยลดความกังวลใจเื่กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ไปได้
"นั่งลงกินข้าวก่อนเถอะ ข้าหาบน้ำมาให้เ้าแล้ว กินข้าวเสร็จค่อยไปอาบก็ได้"
เมื่อความคิดเห็นเป็เอกฉันท์ ทั้งหมดจึงนั่งล้อมวงกันเพื่อกินข้าวทันที
"โอ้โห ท่านแม่ขอรับ วันนี้ทำไมมีของกินเยอะแยะจังขอรับ"
"นั่นสิขอรับ ตอนนี้ข้าไม่รู้จะกินอะไรก่อนดีเลยขอรับ"
เสียงเด็กน้อยพูดขึ้นอย่างดีใจ อาหารที่เด็กน้อยบอกว่ามีมากมาย กลับมีแค่ข้าวสวยพร้อมกับข้าว3อย่าง
"งั้นพวกเ้าลองกินทุกอย่างดีไหม จะได้ช่วยแม่ติชมด้วยว่าอร่อยหรือไม่"
"ของที่ท่านแม่ทำ แน่นอนว่าต้องอร่อยมากมากขอรับ"
หญิงสาวยิ้มรับคำชม ก่อนจะเริ่มตักน้ำแกงใส่เนื้อปลาและหน่อไม้ให้สามีเป็คนแรก เด็กๆ เมื่อเห็นบิดาลงมือกินอาหาร ก็ใช้ตะเกียบหยิบจับอาหารตามทันทีอย่างไม่รีรอ
"ท่านแม่ขอรับ สิ่งนี้เรียกว่าอะไรขอรับ ข้าชอบมากมากเลยขอรับ"
"จานนี้เรียกว่าปลานึ่งจ๊ะ"
"แล้วจานนี้ละขอรับท่านแม่ จานนี้ก็อร่อยเหมือนกันข้าชอบมากเหมือนกันขอรับ"
เสียงเ้ารองเอ่ยพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้พี่ชาย
"จานนี้เรียกว่ามันฝรั่งผัดไข่ หากเ้าชอบต่อไปแม่จะทำให้กินบ่อยๆ ดีหรือไม่"
"ในเมื่อพวกเ้าชอบก็กินเยอะๆ เลิกซักถามท่านแม่เ้าเสียที ไม่เห็นหรือไร ว่าท่านแม่ของเ้ายังไม่ได้ตักข้าวเข้าปากสักคำ"
เสียงของบิดาปรามออกมา เมื่อเห็นว่าบุตรชายทั้งสองเอาแต่รบกวนจนนางยังไม่ได้กินข้าวแม้แต่น้อย
เด็กทั้งสองเมื่อเห็นบิดาเอ่ยปากดุจึงรีบก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่สนใจพูดคุยกันอีกต่อไป เว่ยเหนียนเหยาให้รู้สึกเอ็นดูบุตรชาย เกรงว่าข้าวจะแห้งแล้งติดคอ จึงตักน้ำแกงพร้อมทั้งแกะเนื้อปลาส่งให้บุตรชายคนละถ้วย ก่อนจะลงมือกินข้าวของตัวเอง
หลังจากกินข้าวเสร็จ นางก็ถูกสามีไล่ให้รีบไปอาบน้ำทันที เพราะเกรงว่าหากมืดกว่านี้อากาศจะหนาวเย็นจนเกินไป
เมื่ออาบน้ำออกมา ก็พบว่าโต๊ะอาหารและข้าวของถูกทำความสะอาดเรียบร้อย รวมทั้งตัวคนก็อันตรธานหายไปเสียหมดสิ้น หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง
ฝากเพื่อนๆ กด ❤️ ให้ไรท์ด้วยน้าาาาาาาาาา ????????????
3K
