ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

        ​ปิ่นเพชรเลิกงานก็รีบไปรับตัวลูกชายที่โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง

        “คุณครูคะ เด็กชายพันชงล่ะคะ ทำไมฉันไม่เห็นตัวลูกชายของฉันเลย” ปิ่นเพชรถาม

        “อ้าว พ่อของพันชงมารับแล้วนี่คะ” คุณครูกล่าว

        “เด็กไม่มีพ่อ จะมารับได้ยังไงคะ แล้วคุณอนุญาตให้เด็กไปกับคนแปลกหน้าได้ยังไง” ปิ่นเพชรเริ่มโวย

        “ก็ไม่แปลกหน้านะคะ หน้าตาเขากับเด็กน้อยเหมือนกันอย่างกับแกะ ถอดมาจากพิมพ์เดียวกันเลยค่ะ” คุณครูกล่าว

        ปิ่นเพชรกำลังจะเถียง แต่เธอก็ชะงักไว้ เพราะคิดว่าพ่อเด็กที่ว่าคงจะต้องเป็นนายหลินชานแน่ๆ เพราะขนาดเธอยังยอมรับเลยว่า ลูกชายหน้าตาเหมือนพ่อของเขาอย่างมาก

        “งั้นไม่เป็นไรค่ะ” ปิ่นเพชรเดินผละออกมา

        ปิ่นเพชรเม้มปาก เธอคงต้องเป็นฝ่ายยอมติดต่อหลินชาน เพื่อไปนำตัวลูกชายกลับมาให้ได้

        “ว่าไงครับคุณภรรยา” หลินชานกล่าว

        “คุณไม่มีสิทธิ์เรียกฉันแบบนั้น ลูกฉันอยู่ที่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้” ปิ่นเพชรกล่าวเสียงแข็ง

        “ใจเย็นๆ ที่รัก ลูกของเราปลอดภัยดี ตอนนี้อยู่ที่บ้านผมแล้วเรียบร้อย อีกหน่อยผมจะไปรับคุณมาอยู่ด้วยกันนะครับ” หลินชานพูดเสียงเย้า

        “ฝันไปเถอะ ฉันจะไปพาตัวลูกชายกลับมา” ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด ปิ่นเพชรรีบวางสายทันที

        ปิ่นเพชรร้อนใจมากเลยรีบไปที่บ้านของหลินชาน

        **********************************************************

        ปิ่นเพชรมาถึงที่บ้านของหลินชานซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอเคยอยู่ในนามของลูน่า

        หลินชานออกมาต้อนรับภรรยาสาวอย่างดี “มาแล้วหรอครับที่รัก ผมคิดถึงคุณแทบแย่แหนะ”

        “ลูกฉันอยู่ไหน บอกมาอย่าลีลาค่ะ” ปิ่นเพชรพูดเสียงแข็ง

        “ลูกนอนหลับอยู่ห้องนอนผมแล้วครับ ผมว่าคุณอย่าไปกวนจะดีกว่า” หลินชานกล่าว

        ปิ่นเพชรไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องนอนของหลินชาน โดยมีหลินชานตามไปติดๆ

        ปิ่นเพชรเปิดเข้าไปในห้องนอน ก็พบเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงของหลินชาน เธอเลยเดินไปนั่งที่เตียง เพื่อเรียกลูกชาย

        “พันชงครับ กลับบ้านกันเถอะนะลูก” ปิ่นเพชรเริ่มเห็นความผิดปกติ เธอจึงรีบเปิดผ้าห่มออกดู กลับพบว่าเด็กชายที่นอนอยู่บนเตียงเป็นเพียงตุ๊กตาขนาดตัวเท่ากับเด็กวัยสี่ขวบ

        ปิ่นเพชรหลงกล เธอมองไปก็เห็นหลินชานเข้ามาในห้องนอนเรียบร้อย พร้อมกับล็อคประตูห้องนอน

        “นี่คุณ กล้าหลอกฉันได้ยังไง และคุณกำลังจะทำอะไรไม่ทราบ” ปิ่นเพชรตกใจ

        ปิ่นเพชรเดินถอยหลังจนหลังติดกำแพง ในขณะนี่หลินชานรีบตะครุบเหยื่อของเขาแบบไม่ทันตั้งตัว

        “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ นี่คุณยังทำผิดซ้ำซากอยู่อีกหรอคะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “คราวนี้มันจะไม่ใช่ข่มขืนครับ มันจะเป็นความยินยอมพร้อมใจทั้งสองฝ่าย” หลินชานกล่าว

        หลินชานบังคับจูบกับปิ่นเพชรอย่างอ่อนโยน จนอารมณ์ของเธอเคลิบเคลิ้ม เธอหลงรสจูบจนสติขาดช่วง หลินชานอุ้มภรรยาสาวไปที่เตียง และมีอะไรกันกับปิ่นเพชรจนถึงเช้า ไม่รู้ว่าหลินชานไปตายอดตายอยากมาจากไหน เนื่องจากห้าปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยคบและมีอะไรกันกับใครเลย

        สภาพปิ่นเพชรในตอนนี้ เธอหมดแรง ปวดไปทั้งตัว ส่วนหลินชานก็นอนกอดเธอไม่ยอมปล่อย ทั้งคู่นอนหลับไปด้วยกันจนถึงเที่ยง

        ปิ่นเพชรพยายามขยับตัวเพื่อไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้า แต่หลินชานกลับอุ้มภรรยาสาวเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน

        “คุณทำบ้าอะไรอีก หลินชาน” ปิ่นเพชรตกใจ

        “ผมรู้ว่าคุณลุกไม่ไหวหรอก ผมเลยจะอาบน้ำให้คุณ” หลินชานกล่าว

        “ไม่ ออกไปจากห้องน้ำเดี๋ยวนี้นะ คุณเป็นคนบ้ากามแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ” ปิ่นเพชรพยายามดิ้น

        “ก็ตั้งแต่คุณหนีผมไป ผมก็อดอยากมาตลอดไง แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ผมขอนะ” หลินชานยังไม่อิ่ม

        “ไม่…”

        และแล้วความตายอดตายอยากของหลินชานก็ยังไม่จบ เขาต่ออีกสองยก ก็ยอมอาบน้ำให้ภรรยาของเขา

        ตอนนี้ปิ่นเพชรมีสภาพหมดแรงลุกไม่ขึ้น หลินชานยกข้าวต้มมาให้เธอทาน

        “ฉันไม่กิน คุณมันบ้าไปแล้ว” ปิ่นเพชรโกรธ

        “ผมรักคุณนะ ปิ่นเพชร ผมรู้ว่าคุณไม่ยอมให้อภัยผมหรอก แต่ผมได้เจอคุณ ผมก็อดใจไม่ไหวจริงๆ ตอนนี้คุณยอมทานข้าวก่อนนะ แล้วผมจะพาตัวพันชงมาพบคุณ” หลินชานกล่าว

        ปิ่นเพชรเห็นว่าหลินชานจะพาพันชงมา เลยรีบทานข้าวต้มจนหมด และดื่มน้ำ หลินชานจึงให้พี่เลี้ยงอุ้มลูกชายมาพบเธอ

        “ลูกแม่ เป็นไงบ้างลูก” ปิ่นเพชรลุกขึ้นนั่ง

        “พ่อพาผมเล่นของเล่นเยอะแยะเลยฮะแม่” พันชงกล่าว แต่พี่เลี้ยงยังคงอุ้มเด็กไว้อยู่

        “กลับบ้านกับแม่นะลูก” ปิ่นเพชรกล่าว

        แต่แล้วหลินชานกลับสั่งให้พี่เลี้ยงพาตัวพันชงออกไป

        ปิ่นเพชรกำลังจะลุกไปดึงตัวลูกชายคืน แต่หลินชานนั่งกอดเธอไว้ไม่ให้ขยับตัว ทำให้พี่เลี่ยงอุ้มตัวพันชงออกไปจากห้องนอนของเขาได้สำเร็จ

        “ปล่อยฉันนะ หลินชาน คุณไม่มีสิทธิ์มาพรากลูกไปจากฉันแบบนี้” ปิ่นเพชรน้ำตาคลอ

        “ผมเปล่านะ ก็คุณเป็นไข้ตัวร้อนอยู่นี่ ผมกลัวคุณนำไข้ไปติดลูกต่างหาก” หลินชานกล่าวอีกว่า “นอนพักผ่อนก่อนนะครับปิ่นเพชร เมื่อคุณดีขึ้น ผมจะพาลูกมาหาคุณอีก”

        ปิ่นเพชรเจ็บใจ แต่ตอนนี้เธอก็มีอาการไข้ขึ้นจริงๆ เลยเลิกอาละวาดและยอมนอนพักผ่อน

        **********************************************************

        เช้าวันรุ่งขึ้น ปิ่นเพชรรู้สึกตัวตื่นและพบว่าตัวเองนอนกอดกับหลินชาน เธอรีบขยับตัวไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วย่องออกไปจากห้องนอน ก็พบว่าประตูถูกล็อคแน่นหนาทั้งสองบาน (แม้แต่ประตูเชื่อมห้องเก่าเธอก็เช่นกัน)

        “คุณล็อคประตูทำไมน่ะหลินชาน ฉันไม่ใช่นักโทษคุณนะ” ปิ่นเพชรโวย

        “รอผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนนะครับ ค่อยลงไปทานข้าวพร้อมกัน” หลินชานกล่าว

        ปิ่นเพชรนั่งหน้าบูดอยู่บนเตียงภายในห้อง เธอต้องรอให้เขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แล้วเดินมาปลดล็อคประตู

        หลินชานโอบเอวปิ่นเพชรไปทานข้าวด้วยกัน แต่ปิ่นเพชรรีบเดินลงไปก่อน เธอพยายามมองหาลูกชายแต่หาไม่เจอ

        “พันชงไม่ได้อยู่นี่ครับ หากคุณทำตัวดีๆ ผมถึงจะพาเขามาเจอคุณ” หลินชานกล่าว

        “ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วยคะ ฉันไปทำอะไรให้คุณอีก ในเมื่อคุณก็รู้แล้วว่าพ่อฉันไม่ได้ฆ่าพ่อของคุณ ทำไมคุณไม่ยอมปล่อยฉันไป” ปิ่นเพชรน้ำตาคลอเบ้า

        “ผมบอกแล้วว่าผมรักคุณมาก อยู่กับผมที่นี่นะครับ” หลินชานพยายามไม่ใจอ่อนกับน้ำตาของเธอ

        ปิ่นเพชรขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเขาแล้ว เลยรีบทานข้าวและไปทำงานที่โรงพยาบาล ระหว่างที่หลินชานนั่งรถไปส่งเธอ เธอเลยยอมพูดกับเขาดีๆ

        “แล้วใครไปส่งพันชงไปโรงเรียนคะ” ปิ่นเพชรถาม

        “ผมให้พี่เลี้ยงไปส่งครับ ไม่ต้องเป็นห่วง แล้ววันนี้ผมจะมารับคุณกลับบ้านด้วยกันนะครับ รอผมนะที่รัก” หลินชานจูบหน้าผากภรรยา แล้วยอมปล่อยให้ปิ่นเพชรเดินลงไปทำงานตรวจคนไข้

        ปิ่นเพชรวางแผนว่าจะรีบไปดักพบลูกชายที่โรงเรียน โดยขอให้เพื่อนที่เป็นหมอด้วยกันมาประจำแทนช่วงบ่ายสามถึงห้าโมงเย็น แต่แล้วหลินชานก็ดักเธออยู่หน้าโรงพยาบาลเพราะรู้ทันภรรยาสาว

        “อะ อะ จะหนีไปพบลูกก่อนล่ะสิ ขึ้นรถเถอะครับ ผมให้คนของผมได้รับลูกแล้ว” หลินชานกล่าว

        “ฉันขอร้องล่ะหลินชาน คุณเลิกทำแบบนี้จะได้มั้ยคะ และปล่อยฉันกับลูกไปเถอะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “ก็ผมอยากอยู่กับคุณและลูกนี่ แต่คุณก็ยังไม่ยอมให้อภัยผมเลย ผมจึงต้องบังคับคุณแบบนี้” หลินชานกล่าวตรงๆ

        ดังนั้นตลอดสองสัปดาห์ที่ปิ่นเพชรถูกกักตัวอยู่กับหลินชาน เธอต้องยอมมีอะไรกันกับเขาทุกวันเพื่อแลกกับการได้เจอลูกชาย แต่ถึงกระนั้นปิ่นเพชรก็ยังไม่ยอมพูดกับหลินชานดีๆ

        **********************************************************

        ฟานจิ้งเห็นว่าเจ้าพ่อหลินชานไปอยู่ฮ่องกงนานผิดปกติ เลยโทรมาเร่งให้เจ้าพ่อกลับประเทศไทยเสียที

        “นี่นายจะบ้าหรอ รีบกลับไทยได้แล้ว มีงานค้างอยู่เพรียบ มัวแต่มาฮันนีมูนกับปิ่นเพชรอยู่ได้” ฟานจิ้งกล่าว

        “มันเหมือนฮันนีมูนก็จริง แต่ปิ่นเพชรก็ไม่ยอมพูดจากับฉันดีๆ เลยน่ะ ฉันต้องบังคับโดยเอาลูกชายมาอ้าง เธอถึงยอมนอนกับฉัน" หลินชานกล่าว

        “โห ต้องทำถึงขนาดนั้นเชียว แต่ฉันอยากบอกนายว่า ปิ่นเพชรเป็นคนใจแข็งนะจะบอกให้” ฟานจิ้งขู่

        “นายช่วยฉันบ้างสิ หากนายช่วยฉันได้ ฉันจะได้พาตัวลูกและเมียกลับไทย ไปเคลียร์งานให้ไง” หลินชานกล่าว

        “ฉันขอคิดดูก่อนก็แล้วกัน” ฟานจิ้งกล่าว