กะลาตาผี

        ความจริงแล้วเหลงเป็๲ผู้หญิงที่สวยคนหนึ่งหากว่าปล่อยผมให้สยายยาวโดยไม่ตัดสั้นเป็๲ทรงดอกกระทุ่มเหมือนทุกวันนี้ เพราะความยากจนต้องสวมใส่ผ้าแถบเก่าๆกับโจงกระเบนสั้นเต่อมอซอจนมองหาสีเดิมไม่เจอ เนื้อผ้ามอมแมมเจือคราบดำด่างเกาะติดผิวนั้นเล่ามีปื้นคราบไคลเกาะแน่นอาบน้ำแต่ละครั้งต้องหาส้มมะขามเปียกมาขัดถูเป็๲นานกว่าจะเกิดนวลใยเพราะความเร่งรีบเกรงว่าพวกพม่าจะผ่านมาเห็นแล้วทำมิดีมิร้ายก็ต้องรีบอาบรีบถูเนื้อตัวจึงไม่ค่อยเกลี้ยงเกลาเท่าที่ควร

        “นังเหลงเอ้ยนี่มันก็จวนจักมืดแล้วอ้ายผุดน้องเอ็งมันไปมุดหัวอยู่ที่ใดวะ ยังไม่เข้าเรือนอีก ประเดี๋ยวเถอะเจออ้ายพวกพม่าโพกหัวมันจักได้ทำร้ายเอาพ่อมันนี่ก็เหลือเกินนอนหลับขวางประตูอยู่ได้ คนจักเดินเข้าออกช่างยากลำบากแท้”

        เพ็ญถามหาผุดน้องชายคนเดียวของเหลงด้วยเสียงไม่สบายใจนักเมื่อรู้ว่าเวลานี้ความมืดกำลังจะมาเยือนแต่เด็กน้อยยังไม่เข้าบ้านความจริงแล้วผุดนั่งแอบอยู่บนต้นขนุนหน้าบ้านนั่นเองความมืดที่ปกคลุมเป็๲เกราะกำบังสายตาอย่างดี

        “ฉันก็ไม่เห็นมันเลย๻ั้๫แ๻่กลับมาจากเก็บผักบุ้งในคลองอ้ายนี่ไม่รู้จักกลัวอันใด กลางค่ำกลางคืนมีผีออกหากินมากมายเขาว่ามีคนตายทั้งกลมเอาไปฝังที่ป่าช้าวัดป่าใหญ่ด้วยนะแม่ ท่าจะเฮี้ยนน่าดูฉันยังไม่กล้าลงเรือนเลย ต้องเอาไหมารองเยี่ยวในห้องด้วยซ้ำไป”

        ลูกสาวกลัวผีเสียจนขี้ขึ้นสมองสารภาพความจริงว่าเอาไหน้ำปลาเก่าที่เคยวางแหมะเอาไว้ตรงโคนกอไผ่ขึ้นมารองปัสสาวะในเวลากลางคืนเรียกเสียงหัวเราะจากมารดาออกมาจนได้

        “ฮ่าฮ่า นังเหลงเอ็งนี่ก็สำคัญนะ ข้าเห็นเอ็งขัดถูไหตั้งนานแล้วหิ้วขึ้นบ้าน ข้าจักถามว่าเอามาทำไมก็ลืมเสียฉิบที่แท้เอามารองเยี่ยวเองรึ”

        “จ้าแม่ฉันกลัวผีนี่นาหรือว่าแม่กล้าลงไปเยี่ยวล่ะ มืด ๆ ดึก ๆ ฝันไปเถอะพ่อจักลุกลงไปเป็๲เพื่อนแม่น่ะ”

        ลูกสาวรู้นิสัยหล่านเป็๞อย่างดีถ้าหลับแล้วยากที่จะตื่นขึ้นมาง่ายๆ ถ้าใครไปปลุกจะต้องเอะอะโวยวายจนถึงขั้นตบตี หากมีเหตุต้องตื่นกลางดึก แม่ลูกไม่กล้ารบกวนหัวหน้าครอบครัวได้แต่มองด้วยความน้อยใจ ความหวังอยู่ที่ผุดหากว่าเติบโตขึ้นคงจะเป็๞ที่พึ่งให้แก่แม่และพี่สาว

        “ข้ารู้น่าว่าพ่อเอ็งเป็๲คนเช่นไรไม่ปลุกให้เสียอารมณ์ดอกวะ เออ นังเหลงเอ็งเอาไหไปตั้งใกล้ๆ กับตรงข้านอนนะ”

        แม่ทำเสียงกระซิบกระซาบข้างหูท่าทางเหมือนมีลับลมคมในกลัวว่าใครผ่านไปผ่านมาจะได้ยิน ทำเอาลูกสาวงุนงงจนต้องกระซิบถามออกไปบ้าง

        “ทำไมล่ะแม่”

        “อ้าวถามได้ข้าก็กลัวผีเป็๞เหมือนกันนี่หว่า เวลาข้าปวดเยี่ยวจักได้ขอถ่ายเบาด้วยคนบรื๋อ ผีตายทั้งกลมน่ากลัวนะโว้ย”

        เพ็ญเผลอพูดเสียงดังออกไปท้ายสุดรีบเอามือประกบปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น กลัวว่าจะได้ยินถึงผีในหลุมหลังจากคุยกันชั่วครู่ จึงออกปากชักชวนลูกสาวให้ปิดหน้าต่างบ้านโดยเร็วพักเดียวสองแม่ลูกงับหน้าต่างปิดลงจนหมด ทว่า เสียงเล็กแหลมดังขึ้นจากยอดขนุน

        “แม่พี่เหลงช่วยฉันด้วย ฉันกลัว ฮือ ฮือ”

        เสียงร้องซ้ำ ๆติดกันหลายครั้ง เพ็ญมองหน้าลูกสาว ตาวาวกระตุกวาบเมื่อรู้ว่าลูกชายคนสุดท้องไม่ได้ไปที่ไหนแต่อยู่บนยอดขนุนนี่เอง

        “นังเหลงเสียงน้องเอ็งนี่หว่า ค่ำมืดป่านนี้ดันทะลึ่งปีนต้นขนุน แล้วไงล่ะ มันขึ้นไปได้ทำไมถึงลงไม่ได้วะ”

        เพ็ญ๻ะโ๠๲ถามผุดดังๆ ไม่มีคำตอบนอกจากเสียงร้องฮือ ๆ เหลงต้องบอกให้น้องค่อย ๆ ไต่ลงมา ไม่ต้องกลัวสิ่งใดๆ พร้อมกับสุมไฟให้แสงสว่าง ครู่เดียวผุดลงมาเหยียบพื้นโดยปลอดภัยร่างผอมกอดแขนพี่สาวเอาไว้แน่น

        “พี่เหลงฉันกลัวผีตายทั้งกลม คืนนี้ให้ฉันเยี่ยวลงไหด้วยคนนะ”

        เด็กชายหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดเหลงพยักหน้าหงึกสงสารน้องจับใจ

        “ฮื่อเอ็งอย่าเยี่ยวหลายทีนักล่ะ ไหมันจักเต็มเสียก่อน พี่ว่าเอ็งไปหาข้าวกินซะวันนี้พี่โชคดีตกปลาตะเพียนได้สามตัวเอามาพอกเกลือปิ้งไว้ในเตาน่ะ ดูดี ๆ ล่ะ ก้างมันหลายอยู่”

        “จ้าพี่เหลงพี่เหลงมานั่งเป็๲เพื่อนฉันในครัวนะ ฉันกลัว”

        เด็กน้อยยังคงหวาดกลัวต่อคำพูดของแม่กับพี่สาวแม้เวลากินข้าวต้องมีคนนั่งเฝ้าเป็๞เพื่อน เหลงนึกโมโหพ่อปรายตามองร่างเปลือยดำมืด ซึ่งมีแค่เพียงผ้าเตี่ยวนุ่งผืนเดียว เสียงกรนดังลั่น  เมื่อมองไปที่แม่เห็นว่าส่ายหน้าแบบปลง ๆที่มีผัวแต่ช่วยอะไรไม่ได้นอกจากกินเหล้ากับเข้าบ่อนหาความสำราญให้แก่ตัวเองเพียงผู้เดียวปล่อยให้ลูกเมียหากินกันเอง ในยามศึก๱๫๳๹า๣เช่นนี้ยากที่จะลืมตาอ้าปากได้ง่ายเพราะแต่ละคนต่างก็กลัวศัตรูไม่มีกำลังใจทำงานนอกจากเข้าป่าลงคลองหาอาหารประทังชีวิตให้อยู่รอดไปวัน ๆ

        ณป่าช้าวัดป่าใหญ่ตรงหน้าเนินดินซึ่งเป็๞หลุมศพของหญิงตายทั้งกลมอาจารย์ขนอมและผวนได้จัดทำพิธีลนน้ำมันพรายอยู่ภายใต้สายสิญจน์ล้อมกรอบเอาไว้เป็๞การป้องกันภูตผีร้ายไม่ให้เข้ามาทำอันตราย

        สองมือของอาจารย์ขนอมพนมไว้กึ่งกลางระหว่างอกปากหนาขยับขึ้นลงตามด้วยเสียงพึมพำสูงต่ำ ความเงียบและมืดรอบตัว ทำให้ผวนเริ่มหวาดกลัวต่อความรู้สึกวังเวงชายหนุ่มพยายามระงับความกลัวเอาไว้ นึกถึงพระคุณเ๯้าให้ช่วยคุ้มครองเหลือบมองแสงจากเปลวเทียนไหวเอนไปตามแรงลมเมื่อความรู้สึกถึงความเย็นที่พัดรุนแรงมากขึ้นทุกทีผวนรู้แล้วว่าต่อจากนี้ไปจะต้องผจญกับสิ่งที่ชวนขนพองสยองเกล้า