เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 40 ความอ่อนแอของเธอ

เสิ่นเมิ่งรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยแผ่ซ่านมาจากส่วนล่างของร่างกาย 

ประจำเดือนมาแล้ว!

มาได้ถูกเวลาจริง ๆ!

เสิ่นเมิ่งดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที มือข้างหนึ่งกุมท้องน้อย สีหน้าแฝงแววรู้สึกผิดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คุณอวิ๋น ฉันขอโทษด้วยนะ วันนี้อาจจะอยู่เป็นเพื่อนคุณไม่ได้แล้ว ฉันเป็นประจำเดือน... เอ่อ งั้นฉันเรียกผู้หญิงคนอื่นมาให้คุณดีไหม?”

“…” มือที่อวิ๋นโม่เทียนกำลังจะลูบไล้สัมผัสเธอชะงักค้างกลางอากาศ

เขาจ้องมองใบหน้าของเสิ่นเมิ่งนิ่ง ดวงตาสีดำคมกริบคู่นั้นที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนา ค่อย ๆ มอดดับลง กลายเป็นความมืดมิด คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น

ผู้หญิงคนนี้ เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองแสดงละครห่วยแตกขนาดไหน?

ปากก็บอกว่าขอโทษ  สีหน้าก็ดูสำนึกผิด แต่รอยยิ้มที่เกือบจะกลั้นไม่อยู่ตรงมุมปากนั้น  มันฟ้องความดีใจสุดขีดของเธอในตอนนี้!

เธอดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ!

“ไม่ต้อง!” อวิ๋นโม่เทียนกัดฟันแน่น ข่มความโกรธที่ปะทุอยู่ในใจเอาไว้

เสิ่นเมิ่งเหมือนม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน ความรู้สึกที่ได้เป็นอิสระทำให้เธอดีใจจนลืมตัว เธอลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้า หยิบกระเป๋า และไม่ลืมที่จะกล่าวลาอย่างสุภาพ “งั้นฉันไปก่อนนะคะ คุณอวิ๋น”

“ผมอนุญาตให้คุณไปแล้วเหรอ?” อวิ๋นโม่เทียนหรี่ตาลง พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ตอนแรกเขารู้สึกหมดสนุก ไม่อยากจะรั้งเธอเอาไว้ แต่ความดีใจที่เธอปิดไม่มิด มันทิ่มแทงใจเขาเหลือเกิน!

ทำไมต้องปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ แบบนี้ด้วย?

เสิ่นเมิ่งหยุดฝีเท้า ใบหน้าที่เมื่อครู่ผ่อนคลายจนเกินเหตุแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา หลังตรงแข็งทื่อ

“คุณอวิ๋น  ฉันเป็นประจำเดือนจริง ๆ นะ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก…”

“ก็ยังมีวิธีอื่นอีกนี่” น้ำเสียงของอวิ๋นโม่เทียนดูผ่อนคลาย เขาคว้าแขนของเสิ่นเมิ่ง ก่อนจะดึงเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน ขณะที่มือขวาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธอ ปลายนิ้วลูบไล้แก้มเนียนนุ่มของเธอเบา ๆ

หัวใจของเสิ่นเมิ่งเต้นระรัว ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับก้อนหิน เย็นเฉียบและไร้ความรู้สึก

นิ้วมือของอวิ๋นโม่เทียนเรียวยาว เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ปลายนิ้วอุ่น ๆ ลูบไล้มาจนถึงริมฝีปากของเธอ นิ้วชี้กดลงบนริมฝีปากนุ่ม ๆ อย่างแผ่วเบาสองครั้ง ก่อนจะสอดนิ้วนั้นเข้าไปในปากของเธออย่างหยาบคาย

ริมฝีปากของอวิ๋นโม่เทียนแนบชิดใบหูของเธอ ก่อนจะเอ่ยอย่างหยอกล้อ “คุณหนูเสิ่น เคยลองแบบนี้ไหม?”

“ฟุ่บ!”

เสิ่นเมิ่งรู้สึกเหมือนเลือดทั้งหมดพุ่งขึ้นไปบนหัว ใบหูของเธอร้อนผ่าวไปจนถึงแก้ม

เธออยากจะตบหน้าผู้ชายคนนี้สักฉาด แล้วบอกเขาว่านี่คือบทลงโทษของการดูถูกเธอ

ทว่าในความเป็นจริง นิ้วมือของเธอกำแน่นแนบชิดกับต้นขา ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

เธอทำได้เพียงปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ล่วงเกินเธอตามใจชอบ ปล่อยให้สายตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวของเขามองทะลุผ่านเรือนร่างของเธอไป… 

หนาวเหน็บและไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

เสิ่นเมิ่งหลับตาลง ขนตายาวงอนงามทาบทับบนใบหน้าซีดเซียว เผยให้เห็นความ่อนแอและบอบบาง ริมฝีปากของเธอนุ่มนิ่ม ปลายลิ้นเรียวเล็ก เธอปล่อยให้เขาข่มเหงโดยไม่ขัดขืน บนใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใดใด

ทันใดนั้น หัวใจของอวิ๋นโม่เทียนก็พลันสั่นไหว สิ่งมีชีวิตตัวน้อยในอ้อมแขนของเขา เหมือนลูกแมวที่ถูกถอนเขี้ยวเล็บ เชื่องจนน่าสงสาร

“น่าเบื่อจริง ๆ ไปได้แล้ว!” อวิ๋นโม่เทียนปล่อยมือออกจากเธออย่างกะทันหัน ผลักเธอออกจากอ้อมกอด เขาคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่อยู่ข้าง ๆ มาเช็ดนิ้วชี้ของตัวเองอย่างละเอียด “หลังจากประจำเดือนหมดแล้ว ค่อยมาเอาโทรศัพท์มือถือคืนแล้วกัน”

เสิ่นเมิ่งมึนงงเล็กน้อย เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้ แล้วรีบเปิดประตูห้อง วิ่งหนีออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับหนีเอาชีวิตรอด

เสียงฝีเท้าเร่งรีบของหญิงสาวดังก้องไปทั่วทางเดิน อวิ๋นโม่เทียนถอนหายใจ ก่อนจะโยนผ้าขนหนูทิ้ง เขายกนิ้วชี้ขึ้นมาแนบกับหน้าผากของตัวเอง

ภาพใบหน้าซีดเซียว ไร้ซึ่งหนทางสู้ ที่แสนอ่อนแอและบอบบางของเธอ ยังคงติดอยู่ในหัว

จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

ยัยนั่นยังไม่ได้เก็บของเลย วิ่งออกไปทั้งแบบนั้นเลยเหรอ? แล้วชุดเธอล่ะ...