“กัปตันฉันจะแวะซื้อยาค่ะ พวกคุณไปซื้อไอศกรีมกันก่อนเลยแล้วกลับไปเจอกันที่หาก” ...พ.จ.ท.เพนนีบอกกัปตันจูลลี่ ขณะเดินเลาะเลียบถนนบริเวณแถวชายหาดในบ้านพักทหาร
“ไปด้วยกันก็ได้ค่ะ...”... พ.ต.จูลลี่เสนอไปพร้อมๆ กัน
“ยาส่วนตัวน่ะค่ะ ขอแยกไปดีกว่า” ... พ.จ.ท.เพนนียกมือขึ้น 2ข้างไว้ระดับอก
“ถ้าคุณเพนนีไม่สะดวก พวกเราไปซื้อกันก่อนก็ได้ครับ แล้วจะเอาไปเผื่อให้ที่หาดนะครับ” ...แมกซ์รีบรับแผน
“ขอบใจจ้ะ ดูแลกัปตันของพวกเราให้ดีนะ” ... พ.จ.ท.เพนนีชี้นิ้วแล้วเดินแยกไปอีกทาง
แมกซ์กับจูลลี่เดินไปด้วยกัน
“เอ้อ จริงสิคะแมกซ์ คุณเคทไม่เห็นสวมชุดว่ายน้ำเลย”
“คุณเคทแกไม่ชอบลงน้ำน่ะครับบอกว่าเคยจมน้ำเลยกลัวน้ำมาก เลยเดินไปหาซื้อขนมมากิน”
“เหรอคะ... เอ่อ...ยังไม่มีโอกาสเลย ... อยากจะขอบคุณน่ะค่ะ”
“พูดอะไรอย่างนั้นครับ... คุณจูลลี่เป็คนดี เป็กันเองผมถึงกล้าพูด ทางผมนี่สิต้องของบคุณ”
“ไม่รู้ล่ะ ให้ฉันเลี้ยงไอศกรีมนะคะ”
“ฮ่ะๆ... อ่า ......เอ๊ะนั่น... ร้านอาหาร เราไปทานกันมั้ยครับ?”
“อ่า...เราต้องหอบไอศกรีมไปให้พรรคพวกนะคะ”
“ก็เอาไปให้ก่อนแล้ว...ค่อยมาทานกัน”
“ดีเลย งั้นเราชวนทุกคนมาทานด้วยกันเลย”
จูลลี่ร่าเริงขึ้นมาทันที
[เวรล่ะให้คนอื่นมาก็ผิดแผนหมด] … แมกซ์ต้องหาทางแก้
“เรามาทานกันก่อน เป็หน่วยกล้าตายไงครับ หากไม่อร่อย จะได้ไม่ต้องลากทุกคนมารับชะตากรรม”
“เอ....ก็มีเหตุผลนะคะ”
“อีกอย่าง คุณจูลลี่จะได้สะดวกเลี้ยงผมเดี่ยวๆ ด้วย ...”
“แบบนั้นก็ดีค่ะ”
“ตอนนี้ผมเงินเดือนน้อยกว่า คงต้องยอมให้คุณจูลลี่เลี้ยงมื้อนี้ผมนะครับ”
....
หลังจากเดินมาถึงร้านค้า ก็หิ้วหอบไอศกรีมมาแจกทุกคนก่อนที่จะละลาย
“อ้าว แล้วนั่นกัปตันจะไปไหนน่ะคะ? .... แมกซ์ .. นายด้วย?” ...ร.อ.บนชูถาม
“ไปสำรวจอะไรนิดหน่อยค่ะ ถ้าเวิร์คจะมาชวนไปด้วย” ... พ.ต.จูลลี่หันมาบอกแล้วรีบวิ่งเหยาะๆ ไปกับแมกซ์
“เอ้อ...อะไรของเค้าเอาเถอะ ดูร่าเริงขึ้นมาก็ดีแล้ว นึกว่าจะไปไม่รอดซะแล้วแฮะกัปตันเรา” ... ร.อ.บนชูท้าวสะเอวยิ้มบ่น
“แล้วตอนบังคับดันให้เขาเป็กัปตันนี่ ดันทั้งๆ ที่คิดว่าไปไม่รอดเหรอคะ?” ... พ.จ.ต.โซอี้ถาม
“ก็... งั้นมั้ง .. ที่ดันเพราะยศเธอเค้าใหญ่กว่าฉันไงล่ะ” ... ร.อ.บนชู ตอบทั้งที่ยังท้าวสะเอว
“จริงๆคุณเป็กัปตันก็ได้นี่คะ ฉันว่ากัปตันจูลลี่ไม่ว่าหรอก ตอนนั้นน่ะนะ” ... พ.จ.ต.โซอี้ ถามเชิงแนะ
“ไม่เอาอ่ะ ฉันต้องออกไปรบนะ จะบัญชาการยังไง” ... ร.อ.บนชูตอบและเอานิ้วแงะแง้มเขี่ยขอบชุดว่ายน้ำ จนมองไปถึงเนินโหนกด้านข้างของกลีบ และเห็นขนด้วยแวบหนึ่ง
เอคิจิที่นอนแผ่หมดสภาพถึงกับตาลุกวาว แม้ร่างกายทุกส่วนแทบไม่เหลือสภาพให้ลุกขึ้นมา แต่แท่งจวู๋ของเขากลับสามารถตั้งชี้ขึ้นมาจนตุงกางเกงว่ายน้ำ
พ.จ.ต.โซอี้เหยียบเท่าลงที่หน้าเอคิจิเพราะรู้ว่าเอคิจิมองอะไร แล้วคุยกับ ร.อ.บนชูต่อ
“ก็ทำแบบไอ้แบล๊คเลเวียธานก็ได้นี่คะ มันก็บัญชาการยานและขับหุ่นออกมาเอง” ... พ.จ.ต.โซอี้ยักไหล่คุยกับผู้กอง แต่เท้ายังเหยียบตาเอคิจิ
“ฮึ.. ถึงอย่างนั้นฉันก็เดิมพันได้ผลล่ะนะ กัปตันค่อยๆ ยอดเยี่ยมขึ้นมาแล้วใช่มั้ยล่ะ” ...ร.อ.บนชูกอดอกยิ้มอย่างภาคภูมิ
“ผู้กองกำลังเอาชะตาคนทั้งยานมาเดิมพันนะคะ”... พ.จ.ต.โซอี้ ส่ายหัว
จิมมี่เองก็กำลังคุยเื่อาวุธรบและฟังวีรกรรมภารกิจของพวกหน่วยดัช
เอคิจิโดนพยุงขึ้น แล้วป้อนไอติม
ป้าเจสสิก้าพยุงประคองเอคิจบนตักแล้วป้อนไอติม เอคิจิสุดที่จะต่อต้านไหวด้วยความไม่เลหือเรี่ยวแรง
“กัปตันซื้อมาฝากทุกคน นายเองก็ต้องไอ้กินเหมือนทุกคน ไม่ต้องห่วงนะ ไอ้หนู” ...ป้าเจสสิก้าผู้ใจดีแต่หน้าโหดยิ้มบอกเอคิจิเหมือนบอกลูกบอกหลาน
.....
แมกว์กับจูลลี่เดินเข้าร้านอาหารท้องถิ่นในบ้านพักทหาร ร้านโปร่งลมเย็น มองเห็นหาด
“อ้าวนั่น คุณเคทนี่ เราไปนั่งกับคุณเคทดีกว่า” ... พ.ต.จูลลี่ชี้ทัก
เคทกำลังนั่งกินอาหารในจานอยู่หันมาเลิกตาทักแล้วโบกมือ
“เอ่อ....มาตอนไหนเนี่ย?....ผิดแผนหมด”
“คะ?”
“อ้อ...ผมหมายถึงผิดแผนไปนิด แต่ก็ดีมีคนมาลองก่อนเราน่ะครับ ฮ่ะๆ”
“อ่อนั่นสิคะ ไปกันค่ะ”
ทั้ง2 มานั่งกับเคท
“หลบมานั่งอร่อยคนเดียวเลยนะคะ”... พ.ต.จูลลี่ยิ้ม
“ก็...ฉันไม่ชอบอาหารของดาวโลกนี่... บนยานมีแต่อาหารแช่เย็นของดาว ยังดีคุณป้าเจสสิก้าเอานั่นเอานี่มาทำให้มันอร่อยได้ ไม่งั้นแย่” ... เคทกินอย่างเอร็ดอร่อย
“จริงสิ คุณเคทเป็คนดาวนี้มาก่อนนี่นะ คงคิดถึงอาหารบ้านเกิด” ... แมกซ์เพิ่งนึกได้
“ก็ไม่ถึงกับเป็อาหารบ้านเกิดหรอกฉันไม่ได้เกิดที่ประเทศนี้น่ะ แต่ก็ยังมีกลิ่นอายอาหารของดาวฉัน” ... เคทชี้ไปที่เมนู
แล้วให้ทั้ง2 ลองชิมของในจาน
ปรากฏว่าทั้งเค็มทั้งเผ็ดจนกินไม่ได้ แม้บนโลกจะมีบางประเทศบางทวีปเขตร้อนจะกินเผ็ดเป็หลัก แต่บนสเปชโคโลนีที่ปลูกเครื่องเทศได้ไม่ดีเท่า จึงไม่มีอาหารรสจัดให้ได้กินกันบ่อยๆ
“ดีนะที่...เรามาชิมกันก่อน...” ... แมกซ์พูดไปดื่มน้ำไป
“ค่ะ..อ๋าย~~~...ขืนชวนกันมา เราโดนบ่นโดนด่ายับแน่นอน” ... พ.ต.จูลลี่เองก็ดื่มน้ำจนแน่น
ทั้ง3 เดินกลับมาหาพรรคพวก และได้เวลาอาบน้ำล้างตัว เก็บของกลับฐาน
“ไง... ได้เื่มั้ย?” ... พ.จ.ท.เพนนีกระวิบถามแมกซ์
“เกือบจะดีแล้วครับ แต่ร้านที่ชวนไปทานมีคุณเคทนั่งกินอยู่ก่อน เลยอดคุยเื่ส่วนตัวเลย” ...แมกซ์ทำหน้าเสียดาย
“เอาน่า ค่อยเป็ค่อยไป ทำให้เธอไว้ในนาย และอย่าทำลายความไว้ใจนั้น กัปตันเป็คนรักนวลสงวนตัวอยู่นะ” ... พ.จ.ท.เพนนียิ้ม
.................
ห้องประชุม
นายทหารหลากหลายยศและนายทหารหัวหน่วยหน่วยปฏิบัติการต่างๆ หัวหน้าหน่วยหุ่นรบ หัวหน้าหน่วยยาน
ผู้บัญชาการฐานทัพพล.ท.อามิต ปราโมยท์ เรียกประชุมก่อนเวลา
“จากข้อมูลของสายข่าวตอนนี้กำลังพลของมันตื่นตัวมากหลังจากทราบว่ายานซิกนัสมาจอดที่ฐานเรา .... เรามีแต่โดนบุกก่อน แล้วค่อยโต้ตอบทีหลัง ทว่าเมื่อโดนบุก เราเสียหายหนักมาตลอด จนไม่สามารถบุกได้จริงจัง ฐานทัพเราตอนนี้แม้ไม่อ่อนแอเท่าแต่ก่อน ทว่าเราก็ไม่ได้แข็งแรงพอจะไปงัดกับพวกมัน ครั้งนี้ เราจะไม่งอมืองอเท้ารอมันบุกมาทำลายยานรบและหุ่นรุ่นใหม่ของฝ่ายสัมพันธมิตรเรา เราจะใช้กำลังรบนี้ร่วมกันบุกเมืองรูเดรียที่มันยึดเอาไป”
... พลโท อามิต ปราโมยท์ อายุ 51 ผู้บัญชาการฐานทัพฮูซเซลคนปัจจุบันเปิดการประชุม
“เมืองร้างท่าเรือ แต่โดนโคราเชียยึดแล้วนำเรือดำน้ำมาเทียบท่าทำฐานทัพเรือ ตอนเกิดา ผู้คนพากันอพยพ และมีการรบกันจนคนที่อยู่ต่างล้มตายกันไปหมดตั้งหลายปีแล้ว ในเมืองตอนนี้...ยืนยันได้มั้ยคะว่ามีประชากรของทางเราหลงเหลือมากน้อยแค่ไหนคะ? หรือไม่มีเหลือแล้ว?” ... ร.อ.บนชูถาม
“ถามได้ดี ผู้กอง ผู้พันฮาตี้ กิเรียม รองเ้ากรมอากาศยานต่อต้านทางอากาศ จะให้คำตอบคุณ” ... พล.ท.อามิต ชี้นิ้วไปยังนายทหาร
“สายของเราที่แฝงตัวและแอบติดต่อกับกลุ่มพลเมืองที่หลบซ่อน ตอนนี้ได้ข่าวการบุกฉับพลันของเราแล้ว พวกเขากำลังทยอยหนีออกจากเมืองคืนนี้ เราจะบุกในอีก 10 ชั่วโมง” ... พ.อ.ฮาตี้ นายทหารอายุ44 ตอบ
“10 ชั่วโมง?” ... ลูกเรือยานซิกนัสที่ร่วมประชุมพากันกังวลมองหน้ากัน
“เราจะเตรียมการรบทันเหรอคะท่าน?” ... พ.ต.จูลลี่ถามด้วยความวิตก
“คุณมีหน้าที่ทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชานะ กัปตันจูลลี่ ควรถามรายละเอียดภารกิจมากกว่าถามว่าจะทำได้มั้ย?” ... ผู้แทรกขึ้นมาคือ ร้อยเอก มาราคอฟ กีอาร่า อายุ 30 หัวหน้าชุดฝูงบินจิฟอร์น
“เอ่อ...” ... จูลลี่หน้าเสีย
“และนั่นก็คือหน้าที่คุณต้องตอบเธอนะ เพราะคุณต้องทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา เธอยศสูงกว่าคุณนะผู้กอง” ... พ.อ.ฮาตี้เตือนกิริยาทีท่าของลูกน้องตน
“ขออภัยครับ ท่าน..” ... ร.อ.มาราคอฟ ทีท่าเบาลง
“เราไม่เคยมีความคิดที่จะบุกฉับพลันมาก่อน จนกระทั่งพวกคุณมา จากรายงาน หากได้พวกคุณร่วมทำภารกิจนี้ เราจะบดขยี้กองเรือผสมของพวกมันได้ในรุ่งสางอย่างแน่นอน”... พล.ท.อามิต กำมือขึ้น
“พวกมันเองก็คงคิดแบบคุณ เพิ่งลงมาที่โลกไม่แค่ครึ่งวัน มีที่ไหนจะมาโจมตีพวกมันได้ฉับพลัน” ... พ.อ.ฮาตี้เสริม
“ถ้างั้นพวกคุณก็มีแผนบุกแล้ว เราต้องทำยังไงคะ?” ... ร.อ.บนชู นอมรับสภาพการ และถามเพิ่มเติม
“เราจะให้ยานของคุณบินห่างจากน่านฟ้าพวกมันไม่มาก รายงานระบุว่า ยานซินัสมีปืนมหาอานุภาคอย่างไฮเปอร์บีมแคนนอนอยู่ เราจะให้พวกคุณยิงเปิดเกมโดยสายของเราจะมาร์คพิกัดส่งสัญญาณให้พวกคุณยิงไปยังฐานบัญชาการที่มันซ่อนอยู่ แล้วเราจะส่งฝูงบินจิฟอร์นเข้าไป ผู้กองมาราคอฟจะพาหุ่นรบและคนของคุณบุก ส่วมทีมปฏิบัติการของทางเรา จะร่วมมือกับทีมของคุณ บุกไปอ้อมดักที่ทางหนีพวกมัน เพื่อกำจัดนายทหารสำคัญของฐานและลอบวางะเิจากภายในโรงเก็บหุ่น”
... พ.อ.ฮาตี้ เล่าแผนการ
จิมมี่ยกมือ
“นั่นพลเรือนนี่...” ... พล.ท.อามิตขมวดคิ้วเอียงคอ
“ท่านครับ แผนการของเราพลเรือนอาจทำพัง.....”... ร.อ. มาราคอฟ รีบแย้ง
“พลเรือน ชาย 3 เด็กสาววัยรุ่น 1 นี่น่าจะอยู่ในรายงานที่ท่านได้รับแล้วนะคะ พวกเขาคือมือดีที่ฉันไว้ใจ และจากทีมที่เคยร่วมรบมาพลเรือนพวกนี้ทำผลงานได้มากที่สุด ขอท่านให้พวกเขาอยู่ในแผนและร่วมประชุมด้วยค่ะ” ... ร.อ.บนชูพูดกับพลโทอามิตนำเสนอพวก จิมมี่ เอคิจิ แมกซ์ และอิงฟ้า อย่างภาคภูมิใจ
“ท่านครับ ยามนี้แม้แต่พลเรือนที่รบเป็ ก็จำเป็นะครับ” ... พ.อ.ฮาตี้ สนับสนุน
ร.อ.บนชูหันไปพยักหน้าเล็กน้อยเป็เชิงขอบคุณ
“ตกลง งั้นเชิญคุณถาม” ... พล.ท.อามิตผายมือเชิญให้จิมมี่ถาม
“คือ ...การให้ทีมดัชของยานเราร่วมรบบุกตีสกัดทางหนีพวกมัน ไม่เสี่ยงไปเหรอครับ ยิงๆ สามารถดักสกัดยิงได้ แต่ให้วางะเิโรงเก็บนี่ จอนวางวางได้แต่ตอนกลับออกมาล่ะครับ ทีมดัชของยานเรายังไม่เคยซ้อมแผนกับทางพวกท่านเลย น่าเป็ห่วงนะครับ” ... จิมมี่ถามได้น่าคิด
“เื่นั้นไม่ต้องห่วง สายข่าวของเราส่งข้อมูลมาอัพเดทเรื่อยๆ ชัดเจน และคนของเราแทรกซึมเข้าออกสลับกันตรวจสอบข่าวกรองที่ได้เป็ระยะ ดังนั้นหลังจบกระประชุมนี้ ทีมดัชของพวกคุณจะร่วมประชุมกับชุดปฏิบัติการพิเศษของผมต่อเพื่อร่วมภารกิจ”
... ผู้ตอบคือ ร้อยเอก เรย์ หว่องอาุยุ 35 หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษของฐานทัพ
“ไอ้หนุ่ม ไม่ต้องเป็ห่วงเราหรอก ทำส่วนของตัวเองให้เต็มที่เหอะ” ... ร.ต.สเลนหัวหน้าทีมดัช ยิ้มบอก
“ก็..ผมกลัวตอนเราระดมยิงไปแล้วพวกคุณทั้ง 2 ทีมออกมาไม่ทันนี่” ... จิมมี่ทำทีท่าเป็ห่วง
“แผนก็มีเท่านี้ เรียบๆ ง่ายๆ แต่ไวและแม่นยำ” ... พ.อ.ฮาตี้ สรุปแผน
“เอ่อ เราต้องซ้อมการขึ้นขี่ยานบินจฟอรืนมั้ยครับ?” ... แมกซ์ถาม
“ไม่...เพราะตลอดเวลาที่พวกคุณมาถึง ผมเชื่อว่าพวกมันเองก็ต้องมีสายสอดแนม ลอบสอดส่องกล่องทางไกลมาจากรอบๆ ฐานทัพหากพวกคุณซักซ้อม พวกมันต้องหาทางรับมือทันแน่” ... ร.อ.เรย์ ตอบแมกซ์
“หมายความว่า ต้องไม่พลาดทั้งที่ไม่ได้ซ้อมสินะ” ... แมกซ์เหงื่อตก
“กลัวอะไร ไอ้หนู... พวกแกสู้ชนะมานี่มีตอนไหนซ้อมเป็เื่เป็ราวก่อนรบมั่ง ... ห๊ะ?” ... ร.อ.บนชูตอบลูกทีม
“คร้าบบบบ” ...แมกซ์ตอบรับจนไหล่ห้อยไหล่ตก
....................................
นอกฐาน
ทหารของโคราเชียในชุดนอกเครื่องแบบส่องกล้องทางไกลมายังฐานทัพตอนหัวต่ำ
“อะไรวะ? โต๊ะเพียบเลย มีอาหาร เปิดสปอร์ตไลท์ มีซุ้มต้อนรับ? ....อย่าบอกดนะ ว่าจัดงานต้อนรับไอ้พวกยานซิกนัส โอ๊ยยยย ตายๆๆๆๆ แบบนี้สิน๊า ~~~ รบกี่ปีกี่ชาติถึงไม่ชนะพวกเรา ฉลองกันเข้าไปเถอะ ... ส่วนไอ้พวกยานซิกนัสนี่ เห็นว่าเป็มือใหม่ที่ชนะแบล็คเลเวียธานมาแล้ว.... แบบนี้ถ้าไม่เพราะพวกมันเก่งแบบแปลกๆก็เพราะัทะเลสีดำของเราแม่งไม่เก่งสมราคาคุยนั่นล่ะวะ...เอาเหอะ...เดี๋ยวจะหาเวลามาบุกให้ยับเลยคอยดู” .... ทหารลาดตระเวนของโคราเชียประจำกองเรือผสมเมืองรูเดีรยบ่น
จากนั้นส่งรายงานให้ทางฐานทัพใยรูเดรีย
จากนั้นก็ต้องถอนตัวหนีออกไปเงียบๆเพราะ คนจากฐานทัพฮูซเซลออกลาดตระเวนไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามใกล้ฐานทัพ่มีงานเลี้ยงต้อนรับ แถมให้สุนัขทหารออกลาดตระเวนด้วย
“เฮ้ยไปเว้ย กลับๆ ...มันออกมาไล่คนแล้ว แหม ต้อนรับแขกวีไอพีกันใหญ่เลย”
.........................
คนที่มีงานต้องเตรียมก็เร่งมือ คนที่ไม่ได้เตรียมก็รีบพัก
พวกไพลอตยานซิกนัสตอนนี้ไปฝึกซิมูเลเตอร์ในการสู้บนจิฟอร์นกับทีมของร.อ.มาราคอฟ เมื่อทำความคุ้นเคยแล้ว ก็ฝึกอีกสักพัก แล้วรีบไปนอนพัก
เอคิจิหลับเป็ตายเพราะเหนื่อยมาก จิมมี่ก็หลับสนิทเพราะฝึกเหนื่อยแล้วยังลงเล่นน้ำ
แต่แมกซ์กังวลจนนอนไม่ค่อยหลับ แม้เขาจะฝึกมาเหนื่อย แต่ไม่ได้ทำอะไรต่อหลังจากนั้น การได้เสพเสียวเอากับเพนนี ทำให้เขาได้ระบายราคะกลั้นออกไป ทว่า ... ของจริงมันเด็ดกว่าที่วาดฝันไว้มากมาย เขาเริ่มรู้สึกว่ามันไม่พอ
เขาตัดสินใจไปห้องพยาบาล
“มีอะไรจ้ะแมกซ์?” ... พ.จ.ท.เพนนีถาม
“ห...ห้องเก้บยา...ที่ว่า...”... แมกซ์หรี่ตา
.......
ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ ปั่บ
เสียงโหนกเนินเนื้อกระทบตบอัดบดตีกันดังห้องยาด้านใน แต่ไม่เล็ดลอดมาด้านนอก
และเสียงน้ำของเพนนีที่เจ่อนองเต็มรูแต่กำลังโดนแท่งจวู๋ของแมกซ์แทงยัดเสียบอัดแทรกเข้าออกรัวๆแรงๆ แทนที่น้ำที่นองในรู้จนเยิ้มทะลักดัง แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ แจระ
กันรัวสนั่น แมกซ์แตกในไปแล้ว แต่เขาไม่สน เขาอยากแตกอีก เขาจะแตกจนกว่าจะรู้สึกว่าสบายตัวสบายใจ เพนนีเหงื่อท่วมตัว จากตอนแรกแค่เลิกกระโปรงขึ้นแล้วแง้มกางเกงใน ตอนนี้ต้องถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแค่ชั้นใน ไม่งั้นตัวจะมีแต่เหงื่อ
ปากบดปากลิ้นแยกลิ้น ยื่นมาแตะเกี่ยวรัดพันกันจนไม่อยากผละออกจากกัน
“กำลังคิดว่าฉะนคือกัปตันสินะ”
“ไม่ครับ ผมทำกับคุณ ผมก็มองคุณ และแนบเนื้อคุณ ที่ตะบันทำก็เพราะผมได้ััและมองคุณครับ”
“ปากหวาน....ไหนมาให้จูบอีกซิ แตกเยอะๆ นะ ไม่ต้องเกรงใจฉิ๋มของฉัน มันชอบจวู๋ของเธอเข้าแล้วล่ะ เอาให้พอนะจ้ะ”
....
เพนนีต้องมาห้องอาบน้ำตอนดึก เพราะไม่แค่เหงื่อ แต่คราบน้ำเชื้อที่เต็มรู กางเกงในอุ้มน้ำเชื้อ เธอต้องขยี้ซักตอนอาบน้ำ ยอมรับว่าเหนื่อยมาก แต่เพนนีมีความสุขจนอาบน้ำไปยิ้มไป
หลักจากเสร็จก็สวมเครื่องแบบ เปลี่ยนชุดชั้นในเอางั้นในเดิมไปอบและผึ่งที่ห้องตัวเอง จากนั้นมาเข้าประจำที่ห้องพยาบาล ดีว่าตกดึกไม่มีคนมาใช้ห้องพยาบาล
ส่วนแมกซ์ต้องทำความสะอาดคราบบนพื้นห้องยา จากนั้นก็ไปอาบน้ำบ้างให้สบายตัว เขาปรอดโปร่งโล่งสบายตัว น้ำออกจนปวดจวู๋ แต่สบายใจสบายกาย เหลือเวลาไม่กี่ชั่วโมง เขาสลับสนิท จนเสียงนาฬิกาเตือนปลุกให้พร้อมสำหรับแผนภารกิจ
407
