บุญตาเดินเข้ามหาลัยด้วยใจว้าวุ่น เธอไม่รู้ว่าจะบอกกับเคทเื่ที่แพ้พนันกับคาร์ลอสยังไงดี สองวันที่ผ่านมาเธอใช้เวลาอยู่กับตัวเองและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนสุดท้ายเธอก็ได้ข้อสรุปให้ตัวเอง เธอจะไม่มานั่งเสียใจกับเื่ที่เกิดขึ้น และจะพยายามลืมมันถึงมันจะยากก็ตาม และผู้ชายเ้าชู้อย่างเขาที่ใช้ผู้หญิงเปลืองยิ่งกว่ากระดาษทิชชู เพราะเท่าที่รู้มาเขาไม่เคยใช้ผู้หญิงซ้ำ เธอเองก็คงจะเหมือนกับผู้หญิงพวกนั้นที่เขาจะโยนทิ้งโดยไม่แยแส
เทอมนี้เป็เทอมสุดท้ายแล้ว เหลืออีกแค่หนึ่งเดือนก็ต้องไปฝึกงาน เธอคงไม่มีเวลาเจอกับเขาถึงแม้ว่าต้องฝึกงานที่บริษัทเขาก็ตาม เขาคงไม่มาสนใจเด็กฝึกงานแบบเธอหรอก พอเรียนจบเธอว่าจะกลับไปขออยู่กับน้องชายที่เดนมาร์กสักพัก ก่อนจะหางานทำและค่อยขยับขยาย แม่ของเธอท่านแต่งงานใหม่ไปแล้ว เธอเคยคิดจะกลับไปเรียนต่อที่เดนมาร์กเพราะหลังจากเสียยายไปแล้วเธอก็เหมือนตัวคนเดียว พออยู่กับน้าท่านก็ชอบพูดแต่เื่เงินๆ ทองๆ และอีกหลายๆ เื่จนเธอทนไม่ไหวหนีกลับเดนมาร์กหวังจะไปพึ่งแม่ แต่เธอก็เข้ากับพ่อเลี้ยงไม่ได้จนเป็เหตุให้ทะเลาะกับแม่รุนแรง เธอเลยคิดจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว แต่เพราะยังไม่ครบ 18 ปี จำเป็ต้องอยู่ในความดูแลของผู้ปกครอง เธอเลยกลับมาอยู่ที่ไทยและมาเช่าห้องอยู่คนเดียว โดยพ่อของเธอท่านเป็คนออกค่าใช้จ่ายและค่าเล่าเรียนให้ แต่พอขึ้นมหาลัยเธอก็สอบชิงทุนได้และทำงานหาเงินใช้เองด้วยการรับแปลเอกสารและอื่นๆ อีกมากมาย ส่วนเื่ช่วยงานน้าที่ร้านเธอก็แค่ทำเพื่อตอบแทนที่ท่านเคยดูแลเธอมาก็เท่านั้น
"ตา...เคทอยู่ทางนี้" บุญตาหันไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นเคทโบกไม้โบกมือให้แล้ววิ่งเข้ามากอดเธอ
"เคท...ตา ตา" บุญตาพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าจะบอกกับเคทยังไงดี นี่เธอต้องเสียเพื่อนที่ดีๆ อย่างเคทไปจริงๆ หรือ
"ตาเป็อะไร? ดีใจที่เจอเคทจนพูดไม่ออก? " เคทพูดไปหัวเราะคิกคักไป
"_" บุญตาได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก
"เคทก็ดีใจ ดีนะที่ตาชนะพี่ไคล์ หากตาแพ้ฉันจะไปอาละวาดพี่ไคล์ให้บ้านพังเลย ฉันจะไม่ยอมเสียเพื่อนอย่างตาไปแน่"
"ห๊าา..ฉันชนะ? " เคทเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่านะ
"ก็ใช่น่ะสิ พี่ไคล์บอกว่าตาชนะ ฮาฮาฮา ฉันสะใจจริงๆ ที่ตาล้มพี่ไคล์ได้"
"_" และก็เป็ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่เธอพูดไม่ออก...นี่ใช่ไหมที่เขาบอกว่าตบหัวแล้วลูบหลัง? เขามันปีศาจชัดๆ
"ตาหนาวเหรอทำไมใส่เสื้อแขนยาวกับผ้าพันคอ หรือว่าตาไม่สบาย? " เคทยื่นมือมาแตะหน้าผากของเธอ และก็เป็อีกครั้งที่เธอได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก จะให้บอกได้ยังไงว่าที่ต้องแต่งตัวแบบนี้ทั้งที่ร้อนตับแตกก็เพราะพี่ชายตัวดีของเธอนั่นแหละ ร่องรอยสีม่วงตามคอและตามตัวของเธอไม่รู้เมื่อไหร่มันจะหาย ยิ่งเห็นรอยพวกนี้ก็ยิ่งทำให้เธอนึกถึงเื่ในคืนนั้น
"สงสัยไข้ตาจะขึ้น ดูสิหน้าแดงหมดแล้ว ไหวไหมถ้าไม่ไหวเดี๋ยวเคทพาไปห้องพยาบาล" เธอรีบดึงแขนเคทไว้
"ไหวๆ ตาไม่ได้เป็อะไร ตาแค่รู้สึกหนาวๆ น่ะ เรารีบเข้าห้องเรียนเถอะ"
"แน่นะ? ถ้าไม่ไหวรีบบอกเคทเลยนะ"
"จ้า" บุญตารีบตอบรับแล้วรีบดึงแขนเคทให้เดินตาม
พอเลิกเรียนบุญตาก็มานั่งรอทัชกับแซมที่มุมประจำของพวกเธอ เพราะสองคนนั้นเรียนคนละคณะกับเธอ ส่วนเคทก็ไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา ส่วนเธอก็นั่งอ่านหนังสือรอ สักพักก็เหมือนมีคนมานั่งข้างๆ ตอนแรกเธอนึกว่าเป็เพื่อนของเธอ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าหนังราคาแพงที่ถูกขัดมันจนเอี่ยมกับกางเกงสแล็คสุดเนี๊ยบที่แม้แต่ฝุ่นฝอยสักเม็ดก็ยังไม่มี เธอก็เริ่มมั่นใจว่าคนที่นั่งข้างๆ ไม่ใช่เพื่อนเธอแน่
บุญตาค่อยๆ ขยับออกห่าง แต่เขาก็ยังขยับเข้ามาใกล้ จนตอนนี้เขาแทบจะนั่งตักเธออยู่แล้ว จนเธอต้องรีบก้มหน้าก้มตาเก็บหนังสือเพื่อจะได้ออกไปจากตรงนี้
"ฟันแล้วทิ้ง นิสัยไม่ดี" เสียงกระซิบข้างหูทำให้เธอรู้ทันทีว่าเขาคือใคร ก่อนจะเงยหน้ามองคาร์ลอสอย่างใ
"พี่ไคล์..." บุญตาเรียกชื่อเขาเสียงเบาก่อนจะตั้งสติได้แล้วรีบก้มหน้าเก็บของต่อ
"จะรีบไปไหน ฮื้ม? จะไม่คุยกับพี่เลยหรือ" คาร์ลอสรั้งเอวเธอไปกอดไว้
"ตารีบ...ขอตัวนะคะ" บุญตารีบแกะมือของเขาออก แต่มือตุ๊กแกของเขาแกะยังไงก็แกะไม่ออก แถมยังรัดแน่นกว่าเดิม
"พี่ปล่อยตา เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี อย่ามาทำรุ่มร่ามแบบนี้ในสถานศึกษา" เธอห้ามเขาไม่ได้หรอก เขาอยากกอดเขาก็จะกอด สมัยเขาเรียนทำมากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว
"ผู้หญิงใจร้าย ฟันแล้วทิ้งแถมตอนนี้ยังมาทำเมินอีก" บุญตาทำหน้าเหวอพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ มองเขา ใครมาเห็นหน้าเธอตอนนี้ก็คงจะอดขำไม่ได้ ให้ตายสิเขาเองก็เกือบจะหลุดขำออกมาแล้วเหมือนกัน
"พี่ไคล์" เคทร้องเรียกเขามาแต่ไกล แต่คนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กลับสะดุ้งแล้วรีบผลักเขาออกเต็มแรงจนเขาตั้งตัวเกือบไม่ทัน
คาร์ลอสมองบุญตาที่รีบขยับออกห่างจากเขาและเอาแต่นั่งก้มหน้าด้วยอารมณ์หงุดหงิดและไม่พอใจที่เธอทำเหมือนกับรังเกียจเขานักหนา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขามาก่อน มีแต่คนวิ่งเข้าหาเขา แต่เธอกลับเป็คนแรกที่กล้าปฏิเสธเขา เธอเป็คนแรกที่เขาลักหลับ เธอเป็คนแรกที่เขามีอะไรด้วยโดยไม่ป้องกันและเธอก็เป็คนแรกที่ทำให้เขาจะเป็บ้า ให้ตายสิเขาจะทำยังไงกับความรู้สึกที่เป็อยู่ดี
"สวัสดีครับพี่" แซมกับทัชที่เดินตามหลังเคทมากล่าวสวัสดีเขา คาร์ลอสพยักหน้าให้พวกเขาแล้วหันไปพูดกับเคท
"ไปกันได้หรือยัง? " ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่อารมณ์ที่จะพูดกับใครทั้งนั้น นอกจากบุญตาคนเดียว ทุกอย่างกำลังดีแล้วเชียวแต่ดันมีมารมาขัด
"ไปค่ะไป เคทชวนตากับทัชแล้วก็แซมไปด้วยนะคะ กินด้วยกันหลายคนอร่อยดี" บุญตาหันไปมองหน้าเคทงงๆ
"พี่ไคล์ไปด้วยรึ" บุญตากระซิบถามเคทเสียงเบา
"ใช่จ้ะ นี้แหละเ้ามือสำหรับวันนี้" บุญตาทำท่าลุกลี้ลุกลน จนตอนนี้เคทเริ่มที่จะมั่นใจแล้วสิว่าที่พี่ชายชวนเธอไปกินข้าวเพราะต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ เพราะร้อยวันพันปีพี่แกไม่เคยชวนไปเลี้ยงข้าวแบบนี้ สองคนนี้ต้องมีอะไรปิดบังแน่ๆ
"เอ่อ..คือตาว่าเอาไว้วันหลังแล้วเราค่อยไปกันใหม่นะ วันนี้ตาคงต้องขอตัวก่อน" นั้นไง เธอคิดผิดเสียที่ไหน นี่คิดจะหลบกันซึ้งๆ หน้าเลยเหรอ ไม่ได้ๆ เธอต้องทำให้สองคนนี้ดีกันให้ได้ เพราะตลอดหลายปีมานี้เธอที่เป็คนกลางรู้สึกอึดอัดมากพูดเลย!
"ทำไมล่ะตา ไหนตกลงกันแล้วว่าจะไปกินข้าวกับเรา..ตาไปกับเรานะๆๆๆ ตาคนดี ตาคนเก่ง ตาเพื่อนรัก" เคทออดอ้อนบุญตาจนเธอใจอ่อน ก่อนจะชำเลืองตาไปมองพี่ชายก็เห็นคนขี้เก็กแอบยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก 'ฮึ...ชักเริ่มสงสัยความสัมพันธ์ของสองคนนี้แล้วสิ'
44K
