เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

ในร้านอาหารของสำนักเหยาซาน มีร้านอาหารทั้งหมดสามชั้น แบ่งเกรดสามระดับ

คือระดับศิษย์สายนอกทั่วไป ต้องต่อคิวซื้ออาหาร กินอาหารราคาประหยัด มีที่นั่งกินเกือบห้าร้อยที่นั่ง

ชั้นที่สอง เป็นห้องอาหารที่มีแต่ศิษย์สายในขึ้นไปกินเท่านั้น โดยจะมีบริกรคอยมารับรายการอาหาร พร้อมนำมาส่งถึงที่

ขั้นที่สามเป็นห้องอาหาร สำหรับ วีไอพี ชั้นนี้ เป็นที่นั่งสำหรับ ศิษย์หลักเท่านั้น

ซุนหมิงพาเสี่ยวเทียนมานั่งกินอาหารที่ชั้นสอง พอกับพวกรุ่นพี่หลายคนที่นั่งคุยกันเรื่องราวที่ องค์ชายแปด ถูกจ้าวอี้อัดเสียเละเทะ  พอซุนหมิง พาจ้าวอี้มาทุกคนกลับมองด้วยสายตาตกใจ ที่เห็น จ้าวอี้ตัวเป็นๆ 

“ พี่ใหญ่ รู้ไหมว่าตอนนี้พี่ใหญ่ดังใหญ่แล้ว พวกคนดังแต่ละคน ต่างสนใจพี่ใหญ่กันทั้งนั้นแม้แต่ คุณหนูไป๋เซียง ยังอดเสียใจที่ ยกเลิกงานหมั้นกับพี่ใหญ่ด้วย”

ซุนหมิงรู้ดี ที่มีพี่ใหญ่เก่งกาจ ขนาดนี้ ทำให้ตนเองกลายเป็นคนดังตามไปด้วย

เสี่ยวเทียนไม่ได้สนใจ ได้แต่สั่งอาหารง่ายๆ มากิน

ในขณะนั้นเอง ก็มีทหารถืออาวุธครบมือ บุกเข้ามาในโรงอาหารมากมาย กว่าร้อยคน  โดยที่มีหัวหน้าทหาร เดินนำหน้า แล้วก็พูดด้วยเสียงอันดังว่า

“ ใครคือ จ้าวอี้  ออกมาให้จับตัวเดี๋ยวนี้”  ทุกคนต่างตกใจ ชั้นสองทุกคนก็ได้ยินแล้วหันมามองหน้าเสี่ยวเทียน ซึ่งกำลังกินอาหารอย่างช้าๆ โดยไม่สนใจ

“ พี่ใหญ่  นั่นมันทหารองครักษ์ภายในวัง  น่าจะเป็นพรรคพวกองค์ชายแปด คิดว่าน่าจะมาจับท่านนะ !” ซุนหมิงเอ่ยเสียงสั่น

“  ไม่ต้องกลัว” เสี่ยวเทียนเอ่ยสั้นๆ

หัวหน้าทหารองครักษ์รู้แล้วว่า เสี่ยวเทียน อยู่บนชั้นสอง จึงสั่งให้ลูกน้องบุกเข้าไปจับกุมตัวลงมาทันที

เสี่ยวเทียนกินอิ่มพอดี  ทหารร้อยกว่าคน พกปืนกลที่นำเข้ามาจากดินแดนโลกเก่าที่สามารถยิงเกราะพลังเซียนได้ ทุกคน 

“ คุกเข่าไปกับพื้น แล้วยกมือขึ้นเหนือหัว”  หัวหน้าทหารองครักษ์ ตะโกนใส่เสียงดัง

“ ข้าขอเตือนพวกเจ้า ไสหัวไปกลับไปซะ”   เสี่ยวเทียนเอ่ยเตือน แต่ไม่มีใครสนสักคน

“ ยิงมันเลย”  หัวหน้าทหารองครักษ์ สั่งยิงทันที

เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!!! ห่ากระสุนนับร้อย นับพัน ต่างยิงถูกม่านพลังเทพเจ้า กระเด็นกระดอนออกไป กระสุนที่กระเด็นออกไปย้อนกลับเข้าใส่คนที่ยิงเข้ามาถูกหน้าผากทหาร นับร้อยที่ยิงเข้ามาถูกกระสุนตัวเองตายอย่างน่าสยดสยอง  เหลือหัวหน้าองครักษ์ที่ยืนนิ่งตลึงอยู่คนเดียว กำลังวิ่งหนี แต่ไม่ทันวิ่งลงไปชั้นล่าง หัวก็ระเบิด

ตูม !  เหลือแต่ร่างนอนล้มคว่ำคาบันไดตายสนิท  เรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ เหล่าอาจารย์ที่เป็นถึงระดับจักรพรรดิ เป็นอาจารย์ผู้คุ้มกฏ มาตรวจสอบที่เกิดเหตุ

พบสภาพศพเช่นนี้ก็ตกใจ กลัวเภทภัย จากราชสำนัก จะส่งคนบุกเข้ามาอีก

เลยหันไปเอ่ยกันเสี่ยวเทียนว่า

“ จ้าวอี้ เจ้าฆ่าคนของราชสำนักเช่นนี้ ขืนอยู่ต่อไปใน สำนักเหยาซาน อาจพลอยติดร่างแห ไปด้วย ข้าขอให้เจ้าออกไปจาก สำนักเหยาซานเสียเถอะ” 

อาจารย์จักรพรรดิเวทย์นามว่า ฟู่เหยียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ ข้าเข้าใจ เรื่องนี้อาจทำให้ สำนักของท่านเดือดร้อน วางใจข้าจะเก็บของแล้วเดินทางทันที”  เสี่ยวเทียนเอ่ยจบ ก็เดินกลับที่พักทันที

“ พี่ใหญ่ นี่ท่านจะไปจริงๆ หรือ?”

“ ผู้คุ้มกฏ เอ่ยปากเช่นนี้ แสดงว่า พวกเขากลัวภัยจากราชสำนักมาก เจ้าเองก็เช่นกัน ระวังตัวเอาไว้” เสี่ยวเทียนได้รับคำยืนยันแล้วว่า หินศิลานักปราชญ์อยู่ที่ใด จึงไม่คิดจะอยู่ต่ออีกต่อไป

เสี่ยวเทียนหายวับไปแต่ว่าไม่ได้ออกจากสำนัก แต่ว่าไปที่ด้านหลังภูเขาที่มีทางเข้าไปในยังถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง

“ อาจารย์ ที่นี่มีศิลานักปราชญ์ด้วยหรึอ?” เสี่ยวเทียนเดินเข้ามาเห็นบรรยากาศมึดมาก เลยสงสัย ว่า ของวิเศษจะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร

“ ที่นี่เคยเป็นสถานที่ ของฝึกตนของเทพศาตราวุธ คนทั่วไปไม่มีทางเห็นได้ หยกมังกรฟ้าก็อยู่ใน ถ้ำแห่งนี้  เสี่ยวเทียนหยิบไข่มุกวิญญาณออกมา ส่องแสงออกไปทั่ว ถ้ำ รอบๆ ผนังถ้ำมีแต่ตะไคร่น้ำ เกาะหนา  มีความชื้นอยู่ไม่น้อย อากาศเริ่มเย็นระเยือก เสี่ยวเทียนเริ่มได้กลิ่น สาบของสัตว์บางอย่าง

“ อาจารย์กลิ่นสัตว์อะไรเนี่ย?”

ไม่ทันที่ อาจารย์ลู่เอินจะตอบ ก็มีหนูตัวใหญ่ เท่าเด็ก วิ่งออกมาเป็นกองทัพ พุ่งเข้าใส่เสี่ยวเทียน ทันที ฝูงหนูยักษ์ไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกพลังเทพเซียน กระแทกถอยออกไป จนหมด  ฝูงหนูยักษ์นับไม่ถ้วน ต้องแยกออกเป็นทางเดินให้เสี่ยวเทียน  

ทันใดนั้น ด้านหน้า มีเงามืดร่างยักษ์ โผล่มาขวางอีกตัว พอแสงแห่งพุทธะ กระทบร่างของมัน ก็เห็นว่ามันคือ พญาหนูยักษ์นี่เอง มันกระโจนเข้าใส่เสี่ยวเทียนเหมือนจะปกป้อง ของสำคัญบางอย่าง ไม่อยากให้เสี่ยวเทียนเข้าไปด้านใน แต่ถูกเสี่ยวเทียน ใช้เท้าถีบเข้าหน้าอกกระเด็นไป แล้วปล่อยเชือกอัสนีสายฟ้า เข้าไปรัดจนมันไม่อาจขยับตัวได้

“ เจ้าหนูยักษ์  ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า กับบริวาร ข้าแค่มาเอาของที่ควรเป็นของข้ากลับไปเท่านั้น” เจ้าหนูยักษ์ได้ฟังเสี่ยวเทียนเอ่ยออกมา ก็เข้าใจความหมาย

แม้อยากขัดขืน ก็ทำไม่ได้ เพราะร่างกายถูกมัดด้วยเชือกอัสนีสายฟ้า จนแน่นขยับตัวไม่ได้ จึงต้องยอมแต่โดยดี

“ นายท่านต้องการสิ่งใดทีนี่”

“ หยกมังกรฟ้า กับ ศิลานักปราชญ์”  เสี่ยวเทียนเอ่ยตามตรง

“ ที่นีมีหยก อยู่บนแท่นบูชาด้านใน แต่ที่เรียกว่า ศิลานักปราชญ์นั้น ข้าไม่เคยเห็น”  พญาหนูยักษ์เอ่ยตามจริง

“ พาข้าไปเอา หยกมังกรฟ้าก่อน” เสี่ยวเทียนดึงเชือกอัสนีสายฟ้าออกจาก พญาหนูยักษ์

แล้วมันก็พาเสี่ยวเทียน ซอกแซกไปมา จนมาห้องลับห้องหนึ่ง พบแท่นบูชาเทพอยู่ด้านใน บนแท่นมีกล่องแก้วสีขาว อยู่กล่องหนึ่ง เสี่ยวเทียนเข้าไปพยายามเปิดเท่าไรก็ไม่อาจเปิดได้

“ อาจารย์ไม่เห็นมีที่เปิดเลย แล้วข้าจะเปิดออกไปได้อย่างไรกัน?”

“ ใช้พลังจิตของเจ้าปล่อยเข้าไป ให้มันรับรู้ ว่าเจ้าเป็นใคร แล้วมันจะเปิดเอง”

เสี่ยวเทียนใช้พลังจิตของตนส่งเข้าไป กล่องแก้วสีขาว ก็ค่อยเลื่อนเปิดออกมาทันที ด้านในมีแผ่นหยกมังกรฟ้า และมี ไข่มุก สีเหลืองนวลอีกลูกหนึ่ง เสี่ยวเทียนนำมาจับเอาไว้ ด้วยความสนใจ ไม่รู้ว่าคืออะไร พยายามใส่พลังเข้าไปก็ไม่มีการตอบสนอง จนอาจารย์ลู่เอิน ต้องบอกออกมาว่า

“ นี่คือไข่มุกจันทรา สำหรับไว้ป้องกันคำสาบ ของพวกเทพเจ้าทั้งหลาย รวมถึงคำสาบพวกจอมเวทย์ต่างๆ จะไม่มีวัน สามารถสาบเจ้าได้ เก็บติดตัวเอาไว้ก็แล้วกัน”

“ ไข่มุกจันทรา ป้องกันคำสาบเทพเจ้ารึ?  อืมดีจริง”  เสี่ยวเทียนเก็บของวิเศษทั้งสองสิ่งเอาไว้ แล้วเอ่ยถามต่อว่า

“ อาจารย์แล้ว ศิลานักปราชญ์อยู่ที่ใด?”

“ เจ้าหนูยักษ์ พาพวกเราไปที่อยู่ของ เทพศาสตรวุธ” เจ้าหนูยักษ์รับคำสั่งก็เดินนำหน้า แล้วพา เสี่ยวเทียนมาถึงลานกว้างใหญ่ ในถ้ำแห่งนี้ มีอากาศเย็นสบาย เสี่ยวเทียนมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีศาสตรวุธ ของที่เทพศาสตรวุธได้สร้างเอาไว้เลย แม้แต่ศิลาสีขาว หรือ สีแดงที่ว่านั้นเลย ทันใดนั้นเอง ร่างของอาจารย์ลู่เอิน ก็ปรากฏร่างขึ้นมา แล้วเดินมาที่เตียงหิน ที่นอนของ เทพศาสตราวุธ

อาจารย์ลู่เอินตบเปรี้ยง ไปที่เตียง เตียงแตกแยกออกมา มีศิลาสีแดงก้อนสี่เหลี่ยมตั้งอยู่ เสี่ยวเทียนเห็นก็ ใช้มือจะไปหยิบมันขึ้นมา แต่มันกับลอยขึ้นมา แล้วเปลี่ยนเป็นรูปคน แล้ว พุ่งกระแทกเสี่ยวเทียนจนกระเด็นไปนอนกลิ้งกับพื้น ก่อนที่มันจะดำดินหนีหายไป แต่ว่าอาจารย์ลู่เอินใช้มือดูดมันขึ้นมา เจ้าศิลาสีแดง พยายามหนีสุดชีวิต แต่ไม่สามารถต้านแรงดึงดูดจากมือของ อาจารย์ลู่เอินได้  จึงนิ่งสนิทอยู่ในฝ่ามือของอาจารย์ลู่เอิน 

“ ข้า..ยอมแพ้แล้ว ปล่อยข้านะ”  เจ้าศิลาสีแดงเอ่ยอย่างหมดแรง

“ นี่เจ้าพูดได้ด้วยรึ?”

“ บอกมา ว่าเจ้ามีความสามารถอันใดกันแน่?” อาจารย์ลู่เอินเอ่ยถามออกมา

“ เจ้าเปลี่ยนหินให้เป็นทองได้จริงตามที่เขาลือกันใช่หรือไม่?” เสี่ยวเทียนถามด้วย

“ ข้าสามารถสร้าง และ ซ่อมศาตราวุธได้ทุกชนิด แต่ว่าจะให้เปลี่ยนหินเป็นทอง อันนี้ยากหน่อย เพราะข้าไม่ได้กินอาหารมาเป็นเวลานานมากแล้ว พลังในการสรรสร้างจึงไม่มี  หากได้กินอาหารดีดีเรื่องนี้คงไม่มีปัญหา”

เสี่ยวเทียนยินดียิ่งนัก คราวนี้เขาต้องรวยไม่มีวันจนแน่ๆ

“ ว่าแต่เจ้าเป็นศิลา แล้วกินอะไรเป็นอาหารล่ะ?”

“ ทองคำ ข้ากินทองคำเป็นอาหารหลัก !”

เสี่ยวเทียนฟังแล้วตกใจยิ่งนัก!

“ จะบ้าหรือ กินทองคำเนี่ยนะ แล้วเจ้า ถ่ายออกมาเป็นทองคำกลับคืนหรือเปล่า”

“ ข้าไม่มีการขับถ่าย”

“ เอาเหรียญทองให้มันกิน ต่อไปมันจะช่วยข้า อัพเกรดปราสาทเทพเซียนกลายเป็นยานอวกาศเพื่อไปดวงดาวพารากอน”  อาจารย์ลู่เอิน บอกออกไปเสี่ยวเทียนต้องหยิฐ ทองคำที่ได้ออกมาจากด่าน ของสำนักเหยาซานออกมาให้มันกิน

พอทองโดนตัวมันก็หายไปในทันที อาจารย์ลู่เอินปล่อยมันไป มันก็พุ่งเข้ามาเกาะเสี่ยวเทียนในทันที ไม่นาน ทองคำสองกิโลก็หมดภายในพริบตา เจ้าศิลานักปราชญก็กลายเป็นศิลาสีแดงสี่เหลี่ยมตามเดิม

“ หยดเลือด ใส่ศิลานักปราชญ์ซะ ต่อไปมันจะเป็น ทาสของเจ้าไปตลอด”  เสี่ยวเทียนทำตามทันที

“ อาจารย์ แล้วเมื่อไหรมันจะเสกหินกลายเป็นทองคำได้ละ?” เสี่ยวเทียนคิดว่ามันกินวันสองกิโล แบบนี้ ทองคำยี่สิบตัน คงไม่พอให้มันกินแน่ๆ

“ มันหลับไหลมาเป็นพันปี ต้องรอให้มันมีพลังกลับมาเต็มที่ก่อน อนาคตมันจะเสกหินให้กลายเป็นทองได้อย่างแน่นอน”  อาจารย์ลู่เอินให้ความมั่นใจ

เสี่ยวเทียนก่อนจากไปก็มอบยาเม็ดอสูรฟ้า ให้กับหนูยักษ์เอาไว้กิน จากนั้นก็พุ่งตัวออกจากถ้ำไป แต่พอออกไป ก็พบว่าด้านนอกมีคนมารออยู่มากมายเป็นกองทัพ

เห็นท่านอาทั้งสองคน แล้วซุนหมิงต่างถูกมัดเอาไว้ โดยเฉพาะซุนหมิงหน้าตามบวมปูด คาดว่าคงถูกซ้อมมาไม่น้อย

“ พี่ใหญ่หนีไป ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”  ซุนหมิงรีบตะโกนออกมา

เสี่ยวเทียนก้าวลงมาจากเมฆสีขาวแล้วเดินออกมาอย่างช้าๆ มองหน้าชายหนุ่มผู้หนึ่ง ที่นั่งอยู่บนเกี้ยวสีทอง มีคนยืนอยู่ด้านข้างหลายคน หนึ่งในนั้น ก็มีผู้คุ้มกฏฟู่เหยียนยืนอยู่ด้วย ทำหน้าไม่สบายใจ

“ จ้าวอี้ เจ้าทำร้ายน้องแปดบาดเจ็บสาหัส ฆ่าองครักษ์วังหลวงไปร้อยคน เจ้าทราบความผิดหรือไม่?” ชายหนุ่มสวมเสื้อมังกรสี่เล็บ น่าจะเป็นรัชทายาทของดินแดนเวทย์มนต์แห่งนี้ เอ่ยออกมาอย่างใจเย็น

“ พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ปล่อยเขาไปซะ เจ้าต้องการจะทำอะไรข้า ก็ทำไปพวกเขาไม่เกี่ยวข้องด้วย” เสี่ยวเทียนเอ่ยออกไป เพราะว่าเป็นห่วงสามคนที่ถูกจับเป็นตัวประกัน

“ เอาล่ะ ทุกอย่างคุยกันได้ แต่เจ้าต้องบอกข้าก่อน เจ้าเข้าไปเอาอะไรในถ้ำแห่งนั้น  หากมอบมันให้ข้ามา ทุกอย่างข้าอาจจะปล่อยชีวิตพวกมันไปก็ได้”

รัชทายาทราชวงศ์โจวเอ่ย เพราะสนใจในของที่เสี่ยวเทียนได้มา

“ เอาศิลานักปราชญ์ แลกกับ สามคนนี้มาก่อน แล้วค่อยจัดการพวกมันทีหลัง”

อาจารย์ลู่เอินแนะนำ  เสี่ยวเทียนเลยหยิบศิลานักปราชญ์ออกมาให้พวกมันดู

“ นี่คือศิลานักปราชญ์ ปล่อยพวกเขาซะ แล้วข้าจะมอบมันให้เจ้า”

“ ศิลานักปราชญ์ ที่สามารถเปลื่ยนหินกลายเป็นทองนั่นนะหรือ?” เซียนจอมเวทย์คนของรัชทายาทเอ่ยออกมาก่อนอย่างตกใจ

“ ของจริงหรือเปล่า?” รัชทายาทเอ่ยอย่างตื่นเต้น

“ หากว่าเป็นของจริงมันต้องมีชีวิต เคลื่อนไหวได้” เซียนจอมเวทย์ใส่ชุดดำอีกคนรีบเอ่ยอย่างตื่นเต้น อาจารย์ฟู่เหยียนรีบส่งข่าวไปให้เจ้าสำนักเหยาซานรู้เรื่องนี้ทันที

เสี่ยวเทียนบอกให้ ศิลานักปราชญ์กลายร่างเป็นคนทันที พอมันกลายร่างเป็นคนมันก็ลงไปเดินเหมือนเด็กไร้เดียงสา ต่อหน้าทุกคน สร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกๆคนยิ่งนัก

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีปล่อยพวกมันไป”   เซียนจอมเวทย์ พุ่งร่างเข้ามาจับศิลานักปราชญ์เอาไว้ พร้อมกันเสี่ยวเทียนดึงคนทั้งสามออกมา

“ พี่ใหญ่ข้าขอโทษ”

“ จ้าวอี้ ขอบใจเจ้ามาก”

“ พวกท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”  เสี่ยวเทียนกำลังจะจากไป แต่ได้ยินเสียง รัชทายาทพูดขึ้นมาอีกว่า

“ ข้าปล่อยพวกมัน แต่ข้าไม่ได้บอกว่าจะปล่อยเจ้าไปด้วยนี่ ทหารจับจ้าวอี้มาให้ข้า”

“ ชั่วช้าจริง ๆ” ขณะที่จะเสี่ยวเทียนจะเรียกปราสาทเทพเซียนออกมา ก็มีชายชราผมขาว สวมชุดคลุมสีเทาลอยลงมาขวางหน้า ทุกคน

“ท่านเจ้าสำนักเหยาซาน”   ทุกคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน

“ รัชทายาทมา ข้ามิได้ต้อนรับต้องขออภัย จ้าวอี้เป็นศิษย์ของสำนักเหยาซาน เขาทำไปเพื่อป้องกันตัว ท่านเองก็รู้ดี กฏหมายในดินแดนเวทย์มนต์แห่งนี้ การป้องกันตัวถือว่าไม่มีความผิด ท่านจะมาจับลูกศิษย์ของข้าไปเช่นนี้ ข้าคงยอมไม่ได้”

เจ้าสำนักเหยาซาน  นามว่า เมี่ยวคงเป็นเซียนจักรพรรดิจอมเวทย์แล้ว ในแผ่นดินนี้มีพลังระดับนี้ไม่กี่คนเท่านั้น แม้แต่จักรพรรดิโจวจือหวาง ยังต้องเกรงใจไม่กล้าแตะต้อง

“ในเมื่อท่านเจ้าสำนักเอ่ยออกมาเช่นนี้ ข้าเองก็คงต้องละเว้นเขา แต่ท่านเองก็คุ้มครองเขาได้แค่ในสำนักนี้เท่านั้น หากออกจากสำนักเหยาซานไป ข้าไม่ปล่อยเขาเอาไว้แน่ พวกเรากลับ”  รัชทายาทต้องกลับไปในทันที ไม่กล้าต่อกรกับตัวตน ระดับเซียนจักรพรรดิจอมเวทย์ 

“ ขอบคุณท่านเจ้าสำนักที่ให้ความช่วยเหลือ” เสี่ยวเทียนรีบเอ่ยขอบคุณ แต่ก็รู้สึกเสียดายไม่น่ามาขวางเลย มิเช่นนั้นหัวของ รัชทายาทได้ขาดในวันนี้แน่….