เวลา 23.45น. ติ้ง ! เสียงข้อความดังขึ้น......
ฉันละสายตาจากซีรีส์ที่ดูค้างไว้แล้วกดเข้าแอพหาคู่ที่โหลดทิ้งไว้
..............บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นทันทีเมื่อฉันเปิดอ่าน.......................
[Big Boss] : “สวัสดีครับ”
ฉันชะงักไปครู่นึงก่อนจะพิมพ์ตอบไปตามมารยาท
[เอม] : “สวัสดีค่ะ”
[Big Boss] : “ชื่ออะไรครับ”
ข้อความเด้งขึ้นมาราวกับเขานั่งรออยู่ตรงนั้นไม่ปล่อยให้ฉันได้ออกจากแอพไปดูซีรีส์ที่กดค้างไว้อยู่
[เอม] : “ชื่อ เอม ค่ะ แล้วชื่ออะไรคะ”
[Big Boss] : “ชื่อเอก ครับ”
[เอม] : “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
[Big Boss] : “ครับเอม อายุเท่าไหร่ครับ”
[เอม] : “24 ปีค่ะ”
[Big Boss] : “ครับ”
เขาตอบรับสั้นๆก่อนจะถามกลับมาอีกครั้งด้วยความสุภาพตามสไตล์ของคนที่พยายามทำความรู้จัก
[เอม] : “แล้วอายุเท่าไหร่เหรอคะ”
[Big Boss] : “27ครับ”
[เอม] : “อ๋อ ค่ะ”
บทสนทนาคำเนินไปอย่างราบรื่น....จนกระทั่งความง่วงเข้าจู่โจมฉันอย่างจัง
[Big Boss] : “ทำไรอยู่ครับ”............................
คำถามนั้นยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ....แต่สำหรับชะเอมในตอนนั้น“หมอน” และ “ผ้าห่ม” กลายเป็สิ่งที่มีอิทธิพลกว่าใครในโลกเธอไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาท แต่มันคือสัญชาตญาณของการพักผ่อนที่เหนือกว่าทุกสิ่ง
บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นไม่มีคำตอบจากฉัน เพราะฉันหลับ.......... 55555555555555555
เวลา06.05 น. เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอีกครั้ง
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเสียงนาฬิกาปลุกนั้นแล้วสายตาก็หันไปเห็นข้อความสนทนาจากแอพหาคู่ที่ยังคงค้างอยู่
‘ทำอะไรอยู่ครับ’นั่นคือข้อความสุดท้ายของเมื่อคืนที่เขาคนนั้นทิ้งไว้ รอฉันเปิดอ่านและตอบไป แต่ฉันดันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตอนนี้ฉันกำลังสับสน ว่าจะตอบกลับไปดีไหม หรือจะปล่อยไว้อย่างนั้นดีแต่แล้วก็กดอ่านและตอบไป
[เอม] : “ขอโทษนะคะ เมื่อคืนเผลอหลับไป” ฉันพิมไปด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะปิดแอพและกำลังลุกจะไปอาบน้ำ
ติ้ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นทันทีเป็ข้อความตอบกลับมาของใครคนนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะเฝ้าแอผอยู่จริงๆฉันหันไปมองนาฬิกา
เวลา 06.05น. พลางคิดในใจ ‘ตื่นไวจังแหะ เพิ่งจะ 6 โมงเช้าเอง’
[Big boss] : “ไม่เป็ไรครับตื่นไวจังเลยนะครับ”
[เอม] : “พอดีต้องไปทำงานค่ะแล้วทำไมตื่นเช้าจังเลยคะ”
[Big boss] : “ปกติตื่นเช้าทุกวันมาทำงานเหมือนกันครับ”
[เอม] : “อ๋อค่ะ”
ฉันพิมตอบไปแค่นั้นแล้วก็ปล่อยแชททิ้งไป เพื่อไปทำภารกิจส่วนตัวและแต่งตัวไปโรงเรียน เดี๋ยวสาย !!!
วันนนี้อากาศยามเช้าดูสดใสเป็พิเศษระหว่างทางฉันมองนาฬิกา ยังพอมีเวลาเหลืออยู่บ้างสายตาเหลือบไปเห็นร้านกาแฟที่ฉันเคยแวะสำรวจตอนขี่มอเตอร์ไซต์สำรวจพื้นที่รอบๆเมื่อตอนเย็นวันก่อนกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นมาแต่ไกล ดึงดูดฉันจนต้องแวะเข้าไป
ด้วยความที่คาเฟ่อยู่ไม่ไกลจากหน่วยงานทำให้บรรยากาศ่เช้าคึกคักเป็พอเศษ และเต็มไปด้วยพนักงานจากหลายหน่วยงานที่แวะมาเติมคาเฟอีนเข้าเส้นเืแต่ที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะเป็กลุ่มชายฉกรรจ์ใน “ชุดลายพรางเต็มยศ”ที่นั่งรวมตัวกันอยู่มุมหนึ่งของร้านในขณะที่คนอื่นในร้านต่างสวมเสื้อผ้าโทนสีเข้มหรือชุดดำชุดลายพรางของกลุ่มทหารเ่าั้จึงดูเด่นสะดุดตาขึ้นมาทันที
ฉันเดินเข้าไปในร้านพร้อมสั่งเมนูคู่ใจ โดยไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้างมากนัก
“คาเฟ่ป่าไม้ยินดีต้อนรับค่ะรับอะไรดีคะ” น้ำเสียงหวานแหววของพนักงานกล่าวทักทายลูกค้าด้วยรอยยิ้ม
“มัจจะน้ำส้ม 1 แก้วค่ะ”
“รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะคุณลูกค้า”
“ไม่ค่ะ”
“มัจจะน้ำส้ม 1 แก้ว 75 บาทค่ะลูกค้าสะแกนจ่ายหรือเงินสดคะลูดค้า”
“สแกนจ่ายค่ะ”
“เดี๋ยวสแกนคิวอาโค้ดข้างหน้าได้เลยนะคะ”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”ฉันยื่นสลิปให้พนักงานดู
“บิลค่ะลูกค้าเดี๋ยวลูกค้านั่งรอสักครู่นะคะ” พนักงานส่งบิลให้ฉัน ฉันรับมาแล้วเดินไปหาที่นั่ง
ติ้ง! เสียงข้อความจากแชทในแอพหาคู่ดังขึ้นอีกครั้ง
ชะเอมนั่งรอเครื่องดื่มอยู่ที่โต๊ะพลางกดมือถือตอบแชทของ Big Boss ไปพลางๆโดยที่ไม่รุ้เลยว่าคนที่ตัวเองกำลังพิมพ์คุยด้วยนั้น...นั่งอยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่เมตรในร้านเดียวกัน
[Big Boss] : “ทำอะไรอยู่เหรอครับ”
[เอม] : “แวะซื้อน้ำก่อนไปทำงานค่ะ”
[Big Boss] : “อ๋อครับ ปกติชอบกินกาแฟตอนเช้าเหรอครับ”
[เอม] : “ไม่ชอบกินกาแฟค่ะ มันขม”
[Big Boss] : “ผมแนะนำเมนูให้เอาไหมครับ”
[เอม] : “เมนูอะไรคะ”
[Big Boss] : “อเมริกาโน่น้ำผึ้งครับ ไม่ขม”
[เอม] : พอดีเอมแพ้น้ำผึ้งค่ะ
ฉันพิมพ์ตอบกลับไปแค่นั้นโดยไม่ได้รออ่านข้อความโต้ตอบเพราะเสียงพนักงานดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี
“มัจจะน้ำส้มได้แล้วค่ะ”
ฉันรีบคว้าแก้วมัจจะน้ำส้มจากเคาน์เตอร์โดยไม่ทันได้สังเกตว่าชายหนุ่มในกลุ่มลายพรางที่นั่งห่างออกไปสามโต๊ะหยุดชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟลงทันทีที่เห็นฉันพิมพ์ตอบเื่อาการแพ้...เขานั่งนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะด้วยท่าทางที่ดูสงบผิดปกติ
ฉันไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่าการรีบขับรถมุ่งตรงไปยังโรงเรียนเพราะใกล้เวลาเข้างานเต็มที เมื่อมาถึงโรงเรียนบรรยากาศความวุ่นวายยามเช้าก็เริ่มต้นขึ้น
“สวัสดีค่ะพี่ๆ”ฉันยกมือไหว้ทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มอย่างคุ้นเคย พี่ๆในโรงเรียนต่างยิ้มตอบรับอย่างเป็กันเองบรรยากาศอบอุ่นที่นี่ช่วยให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
“น้องเอมมีหนังสือสิ่งแวดล้อมเข้ามาในโรงเรียน”พี่ฝนเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับยื่นเอกสารให้
“ค่ะพี่ ”ฉันรับเอกสารมาอ่าน โดยไม่รู้เลยว่า...ในขณะที่ฉันกำลังวุ่นอยู่กับการทำงานในโรงเรียน มี 'ใครบางคน' ที่เพิ่งจะรู้ความลับเื่อาการแพ้น้ำผึ้งของฉันกำลังนั่งยิ้มมุมปากอยู่ในร้านกาแฟ
“ในหนังสือบอกว่า ให้แต่ละโรงเรียนในเครือข่าย ส่งตัวแทนครูและนักเรียนเข้าร่วมกิจกรรมที่ชายทะเล เป็กิจกรรมเก็บขยะและปล่อยเต่าที่ริมหาด”พี่ฝนอธิบายพร้อมเปิดหนังสือหน้าที่เขียนรายละเอียดเกี่ยวกับกิจกรรมให้ดู
“ตอนแรก ผอ. จะให้พี่เป็คนพาเด็กๆไปแต่พี่ติดอบรมที่บนฝั่ง พี่ก็เลยให้น้องเอมไปแทนพี่”
ฉันพยักหน้าตอบรับด้วยความเต็มใจกิจกรรมริมทะเลแบบนี้ฟังดูน่าสนุกแถมยังเป็โอกาสดีที่จะได้พาเด็กๆออกไปเรียนรู้นอกห้องเรียน
“ได้ค่ะพี่แล้วต้องไปวันไหนคะ”
“พรุ่งนี้ค่ะเดี๋ยวน้องเอมและเด็กๆตัวแทนไปพร้อม ผอ. และ รอง เลยนะ”
“ได้ค่ะ”
ฉันรับหนังสือมาแล้วนั่งอ่านรายละเอียดกิจกรรมต่อ... ‘กิจกรรมเก็บขยะและปล่อยเต่าที่ริมทะเล’
ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบของกองร้อยผู้กองเอกในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูคมเข้มกำลังตรวจสอบเอกสารสรุปภารกิจสำหรับกิจกรรมสิ่งแวดล้อมที่ริมหาดในวันพรุ่งนี้
“ผู้กองเอกครับสำหรับกิจกรรมวันพรุ่งนี้ทางโรงเรียนในเครือข่ายจะส่งคณะครูและเด็กนักเรียนมาร่วมกิจกรรมเก็บขยะและปล่อยเต่าที่ริมหาดทางเราต้องจัดกำลังพลไปดูแลความปลอดภัยและความเรียบร้อยด้วยนะครับ”
ลูกน้องรายงานพลางวางหนังสือรายละเอียดกิจกรรมลงบนโต๊ะผู้กองเอกรับมาเปิดดูผ่านๆ โดยไม่ได้สนใจชื่อโรงเรียนมากนักเขาโฟกัสแค่พื้นที่ปฏิบัติการและขั้นตอนการดูแลความปลอดภัยให้กับเด็กๆ เท่านั้น…….
หลังจากได้รับมอบหมายงานจากพี่ฝนฉันก็นั่งเครียร์งานเอกสารจนดึกความเหนื่อยล้าจากการสอนและการเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมพรุ่งนี้ทำให้ฉันแทบลืมไปเลยว่ามีแชทจาก ‘BigBoss’ จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนดังขั้นตอนสามทุ่มกว่า
ติ้ง! เสียงข้อความดังขึ้นชื่อที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง “big Boss”
[Big Boss] : “เลิกงานหรือยังครับ”
ฉันเหลือบมองเวลาที่หน้าจอ21.07 น. แล้วขมวดคิ้วนิดๆ
[เอม] : “เลิกงานแล้วค่ะเพิ่งกลับถึงบ้านเอง”
ฉันพิมพ์ตอบแบบไม่ได้คิดอะไรมากพลางกวาดสายตามองกระเป๋าที่เตรียมไว้สำหรับกิจกรรมชายหาดในวันพรุ่งนี้
ในขณะเดียวกันที่กองร้อย...เอกเพิ่งจะวางแฟ้มเอกสารภารกิจดูแลกิจกรรมสิ่งแวดล้อมที่ริมหาดลงบนโต๊ะเขาไม่ได้สนใจอ่านรายชื่อโรงเรียนที่เข้าร่วมเลยด้วยซ้ำในหัวเขาสนใจแค่ว่าพรุ่งนี้ต้องเตรียมกำลังพลไปกี่นายเพื่อให้เด็กๆ ปลอดภัยที่สุด
เขากดอ่านข้อความของเอมแล้วพิมพ์ตอบกลับไปเล่นๆ
[ Big Boss ] : “กลับดึกจังนะครับ”
[เอม] : “พอดีมีประชุมด่วนค่ะ เลยทำให้กลับช้า เดี๋ยวสักพักก็จะนอนแล้วค่ะ”
[Big Boss] : “นอนไวจังเลยครับวันนี้”
[เอม] : “พรุ่งนี้มีกิจกรรมนอกพื้นที่ตอนเช้าค่ะ”
[Big Boss] : “อ๋อครับ งั้นฝันดีนะครับ”
[เอม] : “ฝันดีค่ะ”
103K
![ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472287_74311082.webp)
