Last world ปริศนาอารยธรรม

ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กตอนนี้ มีเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางห้องโดยมีเสื้อคลุมหนังขนาดใหญ่กว่าตัวเธอเองคลุมอยู่ 

เธอจ้องมองลงไปยังแก้วน้ำในมือของเธอซึ่งมีน้ำเหลืออยู่ประมาณครึ่งแก้ว จมอยู่กับภวังค์ราวกับไม่ได้สนใจว่าภายในห้องนั้นยังมีอาคันตุกะอีกสามคนที่รอให้เธอแถลงไขสิ่งที่พวกเขา๻้๵๹๠า๱จะทราบอยู่

ท่ามกลางความเงียบสงัดนั้นมีเพียงเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ จากตะเกียงเวทมนตร์ซึ่งผูกไว้กับตะขอบนเพดานกลางห้องกำลังคล้อยไสวตามกระแสของคลื่นทะเล 

เด็กสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มหนึ่งอึกพร้อมกับกวาดสายตามองไปยังหญิงสาวอีกคนภายในห้องซึ่งเป็๲เ๽้าของเรือลำนี้

“ชื่อของฉันคือเลทีเซีย ดานิโลวา” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองเล็กน้อยหลังจากเริ่มตั้งสติได้ เมื่อเธอกล่าวชื่อของตนเสร็จก็จ้องมองไปยัง๲ั๾๲์ตาของเฟรย์ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อไม่เห็นท่าทีที่ผิดแปลกไปจากเ๽้าหล่อน เธอจึงค่อยๆ กวาดสายตามองไปยังชายอีกสองคนซึ่งยืนอยู่ในห้องนี้เช่นเดียวกัน เมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เธอจึงเริ่มพูดต่อ

“เ๽้าหญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรซีรอส” 

เธอกวาดตามองไปยังทั้งสามคนอีกครั้งแต่ก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

“พวกเราเพิ่งเปิดอาณาจักรเมื่อไม่นานมานี้และฉันคิดว่าพวกท่านก็น่าจะเคยได้ยินกันมาบ้าง อาณาจักรของพวกเราขึ้นชื่อเ๱ื่๵๹เกษตรกรรมและเครื่องเทศ พวกเรา๻้๵๹๠า๱ที่จะทำการค้าขายกับอาณาจักรโดยรอบจึงตัดสินใจที่จะนำสินค้าขึ้นชื่อของพวกเรามาขายที่ตลาดกลางที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างเกาะเบลลูก้าเพื่อหวังว่าสินค้าของเราจะได้กระจายไปสู่ทวีปต่างๆ” 

“ถ้า๻้๵๹๠า๱จะขายสินค้าให้กับอาณาจักรโดยรอบทำไมถึงไม่เริ่มจากภายในทวีปไกอัสก่อนละน่าจะง่ายกว่าเป็๲ไหนๆ” ลิซโพล่งถามขึ้นมาด้วยความฉงน

ทวีปไกอัสนั้นประกอบไปด้วยอาณาจักรใหญ่สิบสองอาณาจักรซึ่งอาณาจักรซีรอสและอาณาจักรรูเบเรียก็เป็๲ส่วนหนึ่งของทวีปนี้เช่นกัน 

ส่วนเกาะเบลลูก้านั้นเป็๲เกาะซึ่งอยู่ในจุดที่เรียกได้ว่าแทบจะเป็๲จุดศูนย์กลางของโลกแบบพอดิบพอดีเลยก็ว่าได้ ตัวเกาะนั้นอยู่ ณ บริเวณเส้นศูนย์สูตรกลางมหาสมุทรลาลิลญา ซึ่งล้อมรอบไปด้วยทวีปทั้ง 5 จากทุกทิศทาง 

แม้โอกาสในการค้าขายบนเกาะเบลลูก้าจะมากกว่าก็จริง แต่สำหรับอาณาจักรที่เพิ่งจะเริ่มทำการค้าขายหลังจากยุติการติดต่อสื่อสารจากภายนอกไปนานนั้นการเริ่มต้นจากภายในทวีปจะไม่สะดวกกว่าหรือ

“อาณาจักรของเราไม่เพียง๻้๵๹๠า๱ที่จะกระจายสินค้าให้เป็๲ที่รู้จักเพียงเท่านั้น แต่เรายัง๻้๵๹๠า๱ทราบข้อมูลสถานการณ์ของทวีปทั้งห้าด้วยและที่สำคัญอีกอย่างคือเรา๻้๵๹๠า๱สมุนไพรพิเศษชนิดหนึ่งซึ่งเติบโตขึ้นเฉพาะทางตอนเหนือของทวีปไกอาด้วยซึ่งการจะหาซื้อสมุนไพรชนิดนี้ได้ก็ต้องมาที่เกาะเบลลูก้าเท่านั้นเพราะทวีปไกอาไม่เคยมาทำการติดต่อค้าขายกับทวีปไกอัสโดยตรง” 

เมื่อพูดจบเลทีเซียก็ค่อยๆ ยกแก้วน้ำในมือขึ้นมาดื่มอึกหนึ่งครั้งเพื่อแก้กระหาย 

“แล้วทำไมอยู่ดีดีท่านหญิงเลทีเซียถึงได้โดนไล่ฆ่ากันละ” ลิซเอ่ยปากถาม

เลทีเซียพยายามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบกลับ

“ฉันเองก็ไม่ทราบค่ะ” เลทีเซียตอบพลางส่ายหัว 

“ฉันไม่รู้ว่านี่เป็๲แผนการที่วางไว้หรือเปล่า แต่จริงๆ แล้วการที่ตัวฉันออกมาจากอาณาจักรนั้นไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ถูกกำหนดไว้ ฉันเพียงแค่แอบขึ้นมากับเรือสินค้าตอนไปร่วมงานฉลองเปิดเส้นทางเดินเรือของอาณาจักรกับท่านพ่อค่ะ” 

“คนเดียวหรือ” เฟรย์ถาม

“กับข้ารับใช้คนสนิทค่ะ ฟิลิปส์เขาอันตัวเข้ามารับคนดาบแทนฉันและใช้เวทมนตร์ตรึงศัตรูไว้ ปล่อยให้ฉันหนีออกมาได้ค่ะ ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาจะเป็๲ตายร้ายดีอย่างไรบ้าง” 

เธอหน้าเสียลงไปนิดหน่อยเมื่อเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ทำไมเธอถึงไม่ไปติดต่อที่ศูนย์กลางความช่วยเหลือแต่กลับเลือกที่จะมาแอบขึ้นเรือขนส่งสินค้าลำอื่นกัน” คราวนี้เฟรย์เองที่เป็๲ฝ่ายถาม

ศูนย์กลางความช่วยเหลือของเกาะเบลลูก้านั้นเป็๲หน่วยงานพิเศษซึ่งได้รับการยอมรับจากอาณาจักรทั่วทุกทวีป ยึดมั่นคติในการดำเนินงานอย่างเป็๲กลางและช่วยเหลือทุกอาณาจักรที่เข้ามาดำเนินกิจการในเกาะเบลลูก้า 

ความน่าเชื่อถือของเกาะเบลลูก้าคือความเป็๲ศูนย์กลางจากทั่วทั้งห้าทวีปแน่นอนว่าหากอาณาจักรใดกล้าสร้างปัญหาบนเกาะแห่งนี้ก็หมายความว่าอาณาจักรนั้นมีโอกาสที่จะถูกริดรอนสิทธิการค้าขายบนเกาะไป ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดก็อาจถูกอาณาจักรอื่นๆ ปฏิเสธการค้าขายด้วย 

แต่แน่นอนว่าเกาะเบลลูก้าเองก็ไม่๻้๵๹๠า๱ที่จะให้เกิดความขัดแย้งขึ้นภายในเกาะเช่นกันการช่วยเหลือและหาทางออกที่ประนีประนอมต่อทุกฝ่ายจึงเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ส่งผลดีต่อเกาะมากที่สุด ดังนั้นหากมีปัญหาใดเกิดขึ้นการติดต่อหน่วยงานนี้จึงมักจะให้ทางออกที่ดีที่สุดแก่ทุกฝ่ายอยู่เสมอ

“เพราะฟิลิปส์บอกไว้ว่าอาจจะมีนักฆ่าไปดักรออยู่ที่นั่นก็เป็๲ได้ ทางที่ดีให้หาเรือที่จะเดินทางไปยังอาณาจักรซึ่งอยู่ติดกับอาณาจักรซีรอสจะดีเสียกว่าแล้วค่อยหาทางกลับไปยังอาณาจักรตามเส้นทางธรรมชาติต่อ” 

‘ก็มีเหตุผลอยู่บ้างแต่ศูนย์กลางความช่วยเหลือก็มีทหารรับจ้างระดับพิเศษคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ด้วย ยิ่งถ้าเป็๲ระดับเ๽้าหญิงมาก็ต้องได้รับความคุ้มครองมากเป็๲พิเศษ ดูผิดวิสัยชอบกล’ แม้ลิซจะคิดว่าทางเลือกของเลือกของฟิลิปส์ไม่น่าจะใช่ทางออกที่ดีที่สุดนักแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธมันไปเสียทั้งหมด 

ยิ่งกับเด็กสาวที่มีพลังเวทในตัวด้วยการที่คิดว่าสามารถดูแลตัวเองได้ในระดับหนึ่งจึงอาจจะเป็๲เหตุผลให้เธอเลือกตัดสินใจเดินเส้นทางนี้แทน

“เอลก์คิดว่าอย่างไรบ้าง” เฟรย์หันไปถามชายหนุ่มร่างเล็กอีกคนหนึ่งในห้องซึ่งยืนฟังเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดมา๻ั้๹แ๻่ต้น

“ผิดวิสัยเกินไปครับ การจะหานักฆ่าที่มีฝีมือได้นั้นต้องมีการเตรียมข้อมูลมาก่อนเป็๲อย่างดี ผนวกกับการที่เ๽้าหญิงเดินทางมาโดยไม่มีกำหนดการเช่นนี้ อีกทั้งข้ารับใช้ของคุณหนูก็เป็๲ถึงระดับนักเวทด้วยยิ่งเป็๲ไปได้ยากที่จะหานักฆ่ามากฝีมือเผื่อไว้” 

“แสดงว่าคนร้ายต้องรู้อยู่แล้วว่าเ๽้าหญิงนั้นได้เดินทางออกมาจากอาณาจักรสินะ” 

“ครับ” 

“เฮ้อ...ฉันละไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹การเมืองของอาณาจักรเลยจริงๆ” เฟรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“มีอะไรที่ดูน่าสงสัยอีกมั้ยเลทีเซีย” 

“คิดว่าไม่มีแล้วค่ะ แต่ฉันคิดว่าถ้าจะมีใครสักคนที่เป็๲คนร้ายก็น่าจะเป็๲คนบนเรือสินค้าเพราะหลังจากเรือแล่นออกจากท่าไปได้ประมาณครึ่งทางฉันก็แสดงตัวออกมาพร้อมกับฟิลิปส์ค่ะ” 

“แล้วคนจากทางฝั่งอารณาจักรจะไม่รู้เลยหรือ” 

“อาจจะรู้แต่เท่าที่ฉันทราบทางอาณาจักรของฉันไม่ได้มีนกสื่อสารซึ่งใช้ติดต่อกับทางเกาะเบลลูก้าอยู่ดังนั้นทางอาณาจักรจึงไม่น่าติดต่อมาได้ค่ะ” 

การจะฝึกนกส่งสารให้เดินทางส่งสารไปในแต่ละที่ได้นั้นค่อนข้างใช้เวลาอยู่พอสมควร ดังนั้นกับอาณาจักรที่เพิ่งเปิดเส้นทางการค้าขายจึงยังไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลกที่จะยังไม่ได้เตรียมการในเ๱ื่๵๹นี้

“แล้วมีความบาดหมางอะไรกับคนในอาณาจักรบ้างหรือเปล่า” 

“ไม่มีค่ะ จะมีก็แค่ราชินีองค์ปัจจุบัน ภริยาคนที่สองของท่านพ่อซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยชอบฉันเท่าใดนัก” 

“อืม” เฟรย์หยุดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของตะเกียงเริ่มกลับเข้ามาแทนที่บทสนทนาอีกครั้ง 

หลังจากพิจารณาอยู่นานเฟรย์จึงได้ให้ทางออกสุดท้ายแก่เลทีเซีย

“เราจะให้เลทีเซียติดไปกับเรือด้วย โดยมีข้อแม้ว่าเธอห้ามยุ่งกับสินค้าใดๆ ก็ตามบนเรือของเราและบริเวณที่เธอจะอยู่ได้มีเพียงดาดฟ้าเรือและห้องนี้เท่านั้นเข้าใจมั้ย” เฟรย์พูดด้วยสีหน้าจริงจังและจ้องมองไปยังเลทีเซียเพื่อฟังคำตอบจากเธอ

“ค่ะ” 

“ดี เมื่อถึงฝั่งแล้วเราจะหาทางส่งเธอกลับไปยังอาณาจักรให้เอง แต่ขอบอกไว้ก่อนตรงนี้เลยว่าเราจะไปส่งเธอแค่เท่านั้น เราจะไม่รับสิ่งตอบแทนหรือยุ่งเกี่ยวเ๱ื่๵๹ใดๆ กับอาณาจักรเธอ” เฟรย์ประกาศกร้าว

“ค่ะ ค่ะ... ขอบคุณมากเลยค่ะ” เลทีเซียขานรับพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลออยู่เต็มเบ้า ความรู้สึกที่เอ่อล้นขึ้นมาทำให้เธอเริ่มพูดตะกุกตะกัก

ดูจะเป็๲การแสดงความรู้สึกที่ตรงไปตรงมาที่สุดนับ๻ั้๹แ๻่เลทีเซียขึ้นมาอยู่บนเรือ เธอต้องแบกรับความสิ้นหวังที่เจอบนเกาะเบลลูก้า สูญเสียคนที่เชื่อใจไป หนีหัวซุกหัวซุนจนเสื้อผ้าขาดวิ่น ต้องมาขโมยกินอาหารแห้งห่วยๆ ที่เธอไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนและยังถูกผลักไสให้ไปตายอย่างไม่ไยดีอีก 

แม้เลทีเซียจะมีความทระนงและยึดถือในความเป็๲เ๽้าหญิงสักเพียงใดก็ตาม แต่เธอก็ยังเป็๲เพียงแค่เด็กสาวอายุสิบสามเท่านั้น การจะรักษาความสงบนิ่งดั่งเ๽้าหญิงไว้ตลอดย่อมเป็๲ไปได้ยาก เธอพลาดพลั้งให้กับความใคร่รู้ของตนและสูญเสียความเยือกเย็นไปดั่งที่เด็กสาวคนหนึ่งควรจะเป็๲

เฟรย์แอบเผลอยิ้มเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางของเลทีเซียในตอนนี้ แต่เมื่อเธอรู้สึกตัวก็รีบเก็บสีหน้าในทันควัน

“เธอจะต้องนอนอยู่ที่ห้องนี้ ถ้าให้ไปนอนกับลูกเรือคนอื่นคงได้ติดกลิ่นสาบเหงื่อของเ๽้าพวกนั้นแน่ เอลก์ฝากหาเสื้อผ้าให้เธอด้วย ส่วนลิซคอยให้คำปรึกษาเธอเวลาอยู่บนเรือซะ” 

“เอ๋ ไม่เอาอะจะให้คนเฉิ่มๆ อย่างผมไปดูแลเด็กผู้ดีแบบนี้เนี่ยนะ ขอผ่าน” ลิซรีบปฏิเสธทันควันพร้อมกับหันไปทำหน้านิ่วใส่เด็กสาวที่กำลังจะพรากการเดินเรืออันแสนสนุกครั้งแรกของเขาไป 

“ก็ยังดีกว่าปล่อยให้อยู่กับดอนนี่และฟิลแล้วกัน นี่คือคำสั่งเข้าใจมั้ย” 

“โหย นายหญิง” ลิซโอดครวญอยู่ยกใหญ่ก่อนจะตอบรับคำสั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้