ในตอนนี้แม้ว่าใบหน้าของหลิวเยว่หรูจะซีดเซียวเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกใด ๆ ออกมาให้เห็น เธอเพียงแค่จ้องมองหลินเฟิงเขม็ง ราวกับมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอกกับเขา
แต่โจรหมายเลข 2 ไม่เปิดโอกาสให้หลิวเยว่หรูได้พูดเลย เขาบีบคอหลิวเยว่หรูเอาไว้ จากนั้นก็คำรามใส่หลินเฟิงว่า "ฉันจะนับถึงสาม ถ้าแกยังไม่คุกเข่าลงไปอีกล่ะก็ ข้าจะยิงนังนี่ให้ไส้แตกเลย!"
ก้นบึ้งดวงตาของหลินเฟิงมีเปลวเพลิงแห่งความโกรธพาดผ่าน เขาอยากจะพุ่งเข้าไปจัดการอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่สติสัมปชัญญะกลับบอกเขาว่าทำแบบนั้นไม่ได้!
หลิวเยว่หรูยังอยู่ในมือของมัน เขาจะเอาชีวิตของเธอมาเดิมพันไม่ได้!
"หนึ่ง!" โจรหมายเลข 2 เริ่มนับเลขแล้ว
"เพื่อน ตำรวจใกล้จะมาถึงแล้วจริง ๆ นะ!" หลินเฟิงยิ้มขื่น
"สอง!" โจรหมายเลข 2 นับถอยหลังต่อไป
"โกรธอะไรก็มาลงที่ฉันนี่ รังแกผู้หญิงมันน่าไม่อายเกินไปนะ" หลินเฟิงโกรธแล้ว
"สาม!"
"เดี๋ยวก่อน! ฉันยอมคุกเข่าแล้ว!"
หลินเฟิงยอมจำนนแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่น หากเขาไม่ยอมคุกเข่าจนทำให้หลิวเยว่หรูต้องเสียชีวิตจริง ๆ เขาคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่! ...
ขาทั้งสองข้างค่อย ๆ คุกเข่าลงไป หลินเฟิงจ้องเขม็งไปที่ปืนในมือของโจรหมายเลข 2 ในใจก็ครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะจัดการกับโจรคนนี้ยังไงดี
ส่วนหลิวเยว่หรูที่ถูกโจรควบคุมตัวอยู่มองหลินเฟิงด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ วินาทีที่เห็นว่าหลินเฟิงยอมคุกเข่าให้โจรเพื่อปกป้องตัวเอง หลิวเยว่หรูก็ะโออกมาอย่างไม่คิดชีวิต "หลินเฟิง อย่าคุกเข่านะ!"
"หุบปาก!" โจรหมายเลข 2 คำรามลั่น จู่ ๆ เขาก็เพิ่มแรงที่ฝ่ามือ บีบคอหลิวเยว่หรูอย่างแรง ในขณะเดียวกันปืนในมือก็ชี้ไปทางหลินเฟิง
แม้จะถูกโจรบีบคอจนหายใจไม่ออก แต่หลิวเยว่หรูก็ยังคงจ้องมองไปยังหลินเฟิงเขม็ง พร้อมกันนั้นในส่วนลึกของดวงตาก็ฉายแววอ้อนวอน
"รีบคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!" โจรหมายเลข 2 หมดความอดทนแล้ว ดูจากสีหน้าของเขา เหมือนพร้อมที่จะลั่นไกปืนได้ทุกเมื่อ
ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว ขณะเดียวกัน บนใบหน้าของหลินเฟิงก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่บ้าบิ่นออกมาอีกครั้ง
ก็แค่เล่นเสี่ยงตายไม่ใช่หรือไง? ในเมื่อเอาชีวิตของหลิวเยว่หรูมาเป็เครื่องเดิมพันไม่ได้ งั้นฉันก็จะใช้ชีวิตของตัวเองมาเดิมพันกับแกสักตั้งก็แล้วกัน!
ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าระหว่างแกกับฉันใครมันจะดวงแข็งกว่ากัน!
"แกฆ่าเธอไปแล้วจะได้อะไรล่ะ? คนที่ซัดพี่น้องแกจนสลบก็คือฉัน ทำไมแกไม่ยิงฉันตรง ๆ เลยล่ะ?" หลินเฟิงพูดจาประชดประชัน
"แกคิดว่าฉันไม่กล้ายิงแกงั้นเหรอ?" โจรหมายเลข 2 ถูกยั่วโมโหเข้าให้แล้วจริง ๆ
"งั้นก็เอาเลยสิ!" เสียงของหลินเฟิงดังกังวานขึ้น เขาตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า "ถ้าแกยังเป็ลูกผู้ชายอยู่ล่ะก็ ก็ยิงมาที่หน้าอกฉันนี่เลย!"
"แกอย่ามาบีบบังคับให้ฉันยิงนะเว้ย!" อารมณ์ของโจรหมายเลข 2 เริ่มควบคุมไม่อยู่แล้ว
"ไม่กล้ายิงเหรอ? แกยังเป็ผู้ชายอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"
"อย่ามาบีบฉันนะ!"
"ปืนยังยิงไม่เป็ แกนี่มันเศษสวะจริง ๆ เลยว่ะ!"
"แกรนหาที่ตายเองนะ!"
"มาสิ? ยิงมาที่หัวใจฉันเลย ให้ฉันดูหน่อยสิว่าแกเป็ไอ้ไก่อ่อนหรือเปล่า?"
ปัง!
ได้ยินเพียงเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เืสาดกระเซ็นออกมาจากหน้าอกของหลินเฟิง จากนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็ค่อย ๆ ล้มตึงลงไป...
"กรี๊ด!"
ภายในร้านเครื่องประดับมีเสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวขี้ขลาดจำนวนไม่น้อยต่างก็ใจนร้องไห้โฮออกมา ส่วนหลิวเยว่หรูที่ถูกโจรหมายเลข 2 ควบคุมตัวอยู่ ถึงกับช็อกจนทำอะไรไม่ถูกไปเลย
ตายแล้วเหรอ? หลินเฟิงตายไปแบบนี้เลยเหรอ? ทำไมถึงเป็แบบนี้ได้? ทำไมหัวใจของตัวเอง ถึงได้รู้สึกเ็ปแปลบ ๆ ขึ้นมาล่ะ?
ไม่มีทาง! นี่ต้องเป็ความฝันแน่ ๆ ทั้งหมดนี่ไม่ใช่เื่จริง ทั้งหมดนี่คือภาพลวงตา เป็แค่สิ่งลวงหลอก...
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ฉันยิงปืนไม่เป็งั้นเหรอ?"
"แกเก่งนักไม่ใช่หรือไง?"
"สุดท้ายก็โดนฉันยิงเปรี้ยงเดียวร่วงอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?"
โจรหมายเลข 2 หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาผลักหลิวเยว่หรูออกไปอย่างแรง จากนั้นก็ก้าวยาว ๆ เดินตรงมายังหลินเฟิงที่นอนอยู่บนพื้น
ตึก ตึก ตึก...
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว...
ในตอนที่โจรหมายเลข 2 เพิ่งจะเดินมาถึงข้างกายหลินเฟิง หลินเฟิงที่นอนอยู่บนพื้นก็ลืมตาขึ้นมากะทันหัน!
ฟุ่บ!
รวดเร็วดั่งใจคิด ขาขวาของหลินเฟิงตวัดกวาดออกไป โจมตีเข้าที่่ล่างของโจรหมายเลข 2 อย่างรวดเร็ว!
ตุบ!
โจรหมายเลข 2 ที่ตอบสนองไม่ทันล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ส่วนหลินเฟิงก็อาศัยจังหวะนั้นพลิกตัวขึ้นไปคร่อมร่างของอีกฝ่ายไว้ จากนั้นมือขวาก็กำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่หัวของอีกฝ่ายอย่างแรง
ตุบ!
"ขำหาบิดาแกเหรอ!"
ตุบ!
"แกยังจะกล้ายิงฉันอีกไหม?"
ตุบ!
"กล้าให้ฉันคุกเข่าอีกงั้นเหรอ?"
ตุบ ตุบ ตุบ...
ั้แ่ตอนที่หลินเฟิงปล่อยหมัดแรกออกไป โจรอ้วนก็สลบเหมือดไปแล้ว แต่เพื่อระบายความโกรธในใจ หลินเฟิงกระหน่ำชกเข้าที่หัวของอีกฝ่ายติดต่อกันถึงเจ็ดแปดหมัดถึงได้ยอมหยุดมือ
หลินเฟิงที่ระบายอารมณ์จนเสร็จแล้ว ปีนลุกขึ้นมาจากร่างของโจรหมายเลข 2 อย่างยากลำบาก เขายื่นมือไปกุมหน้าอกซ้ายของตัวเองเอาไว้ จากนั้นก็แบมือออก เืสด ๆ ที่ดูน่าสะพรึงกลัวอาบชุ่มไปทั่วทั้งฝ่ามือ!
ใช่แล้ว! หลินเฟิงถูกยิงจริง ๆ ! ะุปืนเฉี่ยวหัวใจของเขาไป ชนิดที่ว่าอีกแค่นิดเดียวก็เกือบจะเอาชีวิตเขาไปแล้ว!
แต่ทว่า หลินเฟิงที่กลายเป็ผู้วิวัฒนาการไปแล้ว ความแข็งแกร่งของร่างกายเหนือกว่าคนธรรมดาไปมากแล้ว ถึงแม้จะถูกะุปืนยิงเข้าให้ แต่เขาก็ยังกัดฟันทนรับมันเอาไว้ได้...
"หลินเฟิง!" หลิวเยว่หรูเอามือปิดปากแล้วอุทานออกมาด้วยความใ
"หึหึ ฉันไม่เป็ไรหรอก" หลินเฟิงเผยรอยยิ้มที่สดใสให้กับหลิวเยว่หรู จากนั้นใบหน้าก็เริ่มซีดเซียวและค่อย ๆ ล้มพับลงไป......
ตอนที่หลินเฟิงลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยที่เงียบสงบ อีกทั้งบนใบหน้ายังมีหน้ากากออกซิเจนสวมอยู่ บนร่างกายมีสายระโยงระยางเสียบอยู่เต็มไปหมด และข้างเตียงก็ยังมีเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจตั้งอยู่อีกเครื่องหนึ่ง
นี่เขาถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลแล้วงั้นเหรอ?
หลินเฟิงที่เพิ่งจะคิดอยากลุกขึ้นนั่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่บริเวณหน้าอก พอก้มหัวลงไปมอง ถึงได้พบว่าหน้าอกของตนถูกพันด้วยผ้าพันแผลเอาไว้
หึหึ! รอดตายมาได้ ต่อไปต้องมีโชคลาภตามมาแน่!
เมื่อนึกย้อนไปถึงฉากที่ต่อสู้กับโจรคนสุดท้าย มุมปากของหลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
โชคดีที่ตอนนั้นหลินเฟิงปฏิกิริยาไวมาก ในวินาทีที่โจรลั่นไกปืน หลินเฟิงก็เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย และการกระทำนี้นี่เอง ที่ทำให้หลินเฟิงรอดพ้นจากการถูกะุปืนยิงเจาะทะลุหัวใจมาได้!
เพียงแต่ว่าหลังจากจัดการโจรคนสุดท้ายลงได้แล้ว เมื่อความตึงเครียดหายไปร่างกายของหลินเฟิงก็หมดแรงจนสลบไป
ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุหรือยัง? พวกโจรเ่าั้ถูกจับตัวไปแล้วหรือเปล่า?
แล้วก็ หลิวเยว่หรูตอนนี้เป็ยังไงบ้าง? เธอไม่ได้รับาเ็ใช่ไหม?
คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของหลินเฟิง เขาอยากจะรู้เื่ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ตัวเองสลบไปอย่างเร่งด่วน รวมไปถึงเหตุการณ์ปล้นทรัพย์ในครั้งนี้ มีใครได้รับาเ็อีกบ้างไหม?
แต่ทว่า ในเมื่อตัวเองถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลแล้ว ก็เดาว่าทุกอย่างคงจะคลี่คลายไปในทิศทางที่ดีแล้วล่ะมั้ง?
แอ๊ด!
จู่ ๆ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกคนผลักเข้ามาจากด้านนอก หลินเฟิงมองไปที่ประตูตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา!
บ้าจริง! ทำไมถึงเป็เธอได้ล่ะ?
หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล และเธอก็เป็พยาบาล ดังนั้นการที่เธอมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ก็ไม่นับว่าเป็เื่แปลกอะไร
ใช่แล้ว ผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย ก็คือเพื่อนบ้านแสนดีของหลินเฟิง...
ซูเม่ย!
146
