จริงๆตอนนี้ผมกับพี่อเล็กซ่าควรอยู่ที่คฤหาสน์เพราะอาการจิตตกของคุณพี่เขานะ...
แล้วไหงคนเศร้ามันหายเศร้าเร็วจังฟ่ะ!
ผมกรีดร้องในใจขณะที่กำลังเดินตามคุณพี่สาวที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนจิตตกหดหู่จะเป็จะตายอยู่เลยแต่ตอนนี้เดินระริกระรี้ดูของในตลาดอย่างร่าเริงซะแล้ว
“นี่ๆ!นาธานเดินตามพี่มาเร็วๆสิ!”
“คร้าบๆ~ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าอยู่ข้างนอกให้เรียกว่าลิเบอร์ต้าน่ะครับพี่อเล็กซ่า”
“จ้าๆ~คุณ~ ลิ~ เบอร์~ ต้า~”
“เฮ้อ...”ผมถอนหายใจก่อนจะฉีกยิ้มบางๆเมื่อเห็นท่าทางร่าเริงของพี่อเล็กซ่าเขาแม้ว่ามันอาจจะเป็การแสร้งทำก็ตาม แต่มันก็ดีกว่าสภาพหดหู่ล่ะนะ อ๊ะดูเหมือนว่าเ้าตัวจะสนใจแผงผลไม้นั่นแฮะ
“นาธา-แฮะๆ...ลิเบอร์ต้า นี่มันลูกอะไรอ่ะ น่าตาไม่น่ากินเลยง่ะ...” ผมส่งสายตาพิฆาตให้กับพี่อเล็กซ่าที่เกือบจะเรียกชื่อผมผิดอีกรอบเฮ้อ...ถ้าเกิดมีคนรู้จักพวกเรามาได้ยินนี่เป็เื่กันพอดีนะครับ...หืม?เ้าลูกนั้นมัน...
“สัปปะรดนี่ครับ”
“สัปปะรด?”พี่อเล็กซ่าทำหน้างง ก็นะ อาณาจักรของเราไม่มีปลูกนี่นะไม่รู้จักก็คงไม่แปลกหรอก
“มันเป็ผลไม้ที่นิยมปลูกกันที่โดรันน่ะครับนิยมปลูกกันแถบพื้นที่ที่อยู่ใกล้ทะเลอาณาจักรของเราที่ไม่มีพื้นที่ติดทะเลเลยไม่มีให้เห็นน่ะครับ” ผมบอกหล่อนที่ทำหน้างงๆ ก่อนจะฉีกยิ้มแล้วเริ่มอธิบายต่อ
“มันเป็พืชประเภทล้มลุกครับพี่อเล็กซ่าเนื้อด้านในจะเป็สีเหลือง ฉ่ำน้ำ เนื้อของมันจะมีรสเปรี้ยวอมหวานที่โดรันนิยมน้ำไปแช่น้ำให้เย็น แล้วนำมาปอกทานใน่หน้าร้อนน่ะครับ”
“เห~เ้าลูกน่าตาน่าเกลียดนี่เป็ที่นิยมที่โดรันขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย...”พี่อเล็กซ่าประคองมันขึ้นมาแล้วหมุนดูรอบๆมันอย่างทึ่งๆ
“เฮ้!เ้าหนู! ดูท่าเ้าจะรู้จักเ้าผลไม้นี่ดีเลยนี่!”ลุงคนขายพูดพร้อมกับฉีกยิ้มมาทางผม
“นิดหน่อยน่ะครับลุงพอดีผมเคยไปอยู่ที่นั่นมาปีนึง เลยพอจะรู้จักมันอยู่บ้างน่ะครับ” หนึ่งในของโปรดผมสมัยตอนอยู่ที่โดรันเลยละถึงคนอื่นเขาจะเอาพริกกับเกลือมาจิ้มมันเวลากินก็เถอะ แต่ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เลยเน้นกินสดๆซะมากกว่า แต่กินมากๆลิ้นก็ชาเหมือนกันนะ
“แต่ไม่น่าเชื่อนะครับว่าจะมาเจอมันที่นี่ลุงเองก็ถือว่าเสี่ยงพอสมควรเลยนะครับที่เอาผลไม้ที่ไม่เคยเห็นในเวสเทล่ามาขายแบบนี้”
“ก็ตอนชั้นไปโดรันแล้วได้ลองกินมันก็เกิดติดใจน่ะสิเลยคิดว่ามันน่าจะขายได้ เลยรับมันมาขายที่นี่ แต่แกสนใจไหมละลูกละหนึ่งเหรียญเงินเท่านั้นเอง” ไม่ทันไรลุงแกก็เริ่มขายของซะแล้วแฮะ...แต่ก็เอาเถอะเจอคนที่รู้จักเ้าสัปปะรดนี่แกก็คงรีบขายให้นั่นละเพราะขายให้กับคนที่รู้จักมันง่ายกว่าขายให้กับคนที่รู้จักละนะ
“เอ๋!เ้าผลไม้น่าตาน่าเกลียดนี่ราคาตั้งหนึ่งเหรียญเงินเลยหรอ!”
“โห~ถูกกว่าที่ผมคิดเอาไว้ซักอีกนะครับเนี่ย”
“มันถูกตรงไหนเล่าลิเบอร์ต้า!ตั้งหนึ่งเหรียญเงินเลยนะ!” ไม่แปลกหรอกครับที่พี่อเล็กซ่าเขาจะใปกติผลไม้สี่ห้าลูกมันประมาณห้าสิบเหรียญทองแดงเองนี่นา แต่เ้านี่ลูกเดียวก็ปาเข้าไปหนึ่งเหรียญเงินแล้วต่อให้เศรษฐีจากไหนมาก็ต้องคิดบ้างละครับสำหรับผลไม้ที่ไม่รู้จักแบบเ้านี่
“พี่อเล็กซ่าจะมองว่ามันแพงก็ไม่แปลกหรอกครับเ้านี่เองถ้าที่โดรันก็ขายแค่ประมาณหกสิบเหรียญทองแดงเท่านั้นเองแต่ว่าไหนจะค่าขนส่งอีกละครับ มันจะแพงขึ้นมาอีกเกือบเท่าตัวก็ไม่แปลกหรอกครับ”ผมว่าเช่นนั้นพร้อมกับยื่นเงินไปให้กับลุงพ่อค้า
“โอ้!ขอบคุณมากนะเ้าหนู!”
“เฮ้!นี่นายจะไม่ลังเลหน่อยเลยหรอไงลิเบอร์ต้า!?” ดูเหมือนว่าพี่อเล็กซ่าจะยังไม่ยอมแฮะก็เอาเถอะ คนไม่รู้ ไม่ผิดละนะ
“ก็ผมอยากกินนี่อีกอย่างนะ ถ้าพี่อเล็กซ่าได้ลองมันละก็ เดี๋ยวจะติดใจ อ้อ ถือว่าสักครู่นะครับ”ผมบอกเช่นนั้นพร้อมกับปลีกตัวไปซื้อตะกร้าสานใบหนึ่งขึ้นมาสะพายหลัง
“เอามันมาใส่ในตะกร้าเลยครับพี่อเล็กซ่า”
“ไหงเธอไปซื้อตะกร้านี่มาเนี่ย?”
“เชื่อผมสิไม่หมดแค่เ้าสัปปะรดนี่ลูกเดียวหรอกครับ” ผมว่าเช่นนั้นก่อนจะหัวเราะเล็กน้อย ดูเหมือนทางคุณพี่สาวเองก็ปลงแล้วเลยเอาสัปปะรดนั่นมาหย่อนลงในตะกร้าสานที่หลังผมก่อนที่เราจะโบกมือลาลุงพ่อค้าแล้วเดินเล่นต่อ
“นั่นคุณหนูอเล็กซ่านี่?”รถม้าคันหนึ่งขับมาจอดด้านข้างของพวกเราก่อนที่จะมีผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนหนึ่งชะโงกหัวออกมาทักทายพี่อเล็กซ่า โอ้! ไม่ได้เห็นหน้าหล่อนมานานเหมือนกันแฮะ ดูท่าจะยังสบายดีอยู่ป่วนพี่อเล็กเซียได้อีกนาน
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะเลดี้กราเซีย”เลดี้กราเซีย ฟรองค์ดิเย่ คู่หมั้นของพี่อเล็กเซีย และก็ยังเป็หัวหน้าฝ่ายช่างตัดเย็บฉลองพระองค์ของจักรพรรดินีรวมถึงยังเป็เพื่อนสนิทของพี่อเล็กซ่าเขาด้วยละ
“เช่นกันค่ะคุณหนูอเล็กซ่า...แล้วคุณชายท่านข้างๆนั่นใครหรอคะ?อย่าบอกนะคะว่านั่นจะเป็ว่าที่คู่หมั้นของคุณหนูกันน่ะ~” หล่อนว่าพลางยกมือปิดปากหัวเราะคิกคักแบบเหล่าคุณหนูในห้องหอฝ่ายพี่อเล็กซ่าเองก็ดูเหมือนว่าจะขำกับมุกตลกของอีกฝ่ายเช่นกันก่อนจะผายมือมาแนะนำตัวผม
“นี่คุณลิเบอร์ต้าน่ะค่ะเป็เพื่อนกับชั้นแล้วก็พี่อเล็กเซีย เขาเป็ช่างทำขนมจากต่างแดนพอดีเข้าแวะมาที่เมืองหลวงพอดี เลยมาค้างที่บ้านน่ะ” สิ้นการแนะนำตัวคร่าวจากพี่อเล็กซ่าผมก็โค้งตัวพร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวกับอีกฝ่าย
“ลิเบอร์ต้าพราเนตติเอ้ ยินดีที่ได้รู้จักครับเลดี้กราเซีย ฟรองค์ดิเย่”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณชายพราเนตติเอ้ ไม่น่าเชื่อนะคะว่าคนต่างแดนเช่นคุณจะรู้จักดิชั้นด้วย”
“ท่านที่เป็ถึงหัวหน้าฝ่ายช่างตัดเย็บฉลองพระองค์ของฝ่าาทำไมจะไม่มีใครไม่รู้จักละครับ” ผมกล่าวอย่างนอบน้อมสร้างภาพลักษณ์ที่หน้าเชื่อถือให้กับอีกฝ่ายได้เป็อย่างดีแต่ก่อนที่ผมจะได้กล่าวอะไรต่อ พี่อเล็กซ่าก็ชวนเลดี้กราเซียคุยต่อ
“จะว่าไป่นี้เลดี้กราเซียได้ไปหาท่านพี่อเล็กเซียที่บริษัทไหมคะ?” อา...ในที่สุดก็โดนวกไปเื่ของพี่อเล็กเซียสิน้าแถมพี่สาวเราก็อยู่ฝั่งเลดี้กราเซีย ทางนี้เองก็ี้เีจะช่วยขวางซะด้วยสิพี่อเล็กเซียนี่ก็ยังไงน้า...สาวเ้ามาชอบก็ควรจะดีใจแท้ๆ หน้าตาหล่อนก็ออกจะน่ารักจะตาย
“เฮ้อ...งานที่วังยุ่งไปหมดเลยน่ะสิคุณหนูอเล็กซ่ายิ่งใกล้วันฉลองเท่าไหร่ งานก็ยิ่งต้องเร่งทำมากขึ้นเรื่อยๆไม่มีเวลาไปหาท่านอเล็กเซียเลยล่ะค่ะ” เ้าหล่อนว่าพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายใกล้วันงาน งานก็เยอะเป็ปกติละนะครับ เื่นี้ผมเองก็พอจะเข้าใจอยู่ สู้ๆละกันครับเลดี้กราเซีย
“หวา...อย่างงี้ก็แย่เลยสินะคะแบบนี้...”พี่อเล็กเซียเปรยเช่นนั้นพลางทำหน้าแหยๆ เป็ใครใครก็เกลียดงานยุ่งๆนั่นละ
“ใช่ไหมละคะเพราะว่าใกล้วันงานแล้ว ดิชั้นก็เลยต้องโหมงานไปเป็เท่าตัว ไม่มีเวลารักษาผิวหรือดูแลตัวเองเลยล่ะค่ะแถมเวลาไปหาท่านอเล็กเซีย เขาก็มักจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมออกมาพบดิชั้นด้วย...”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะเลดี้กราเซีย! ของแบบนี้เขาว่ากันว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลกน่ะค่ะ!” เฮ้ยๆๆๆๆๆ! พี่อเล็กซ่าอย่าเอาคำพูดผมที่เคยพูดให้ฟังมาใช้สิครับ!
“เอ๋? ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกหรอคะ?”ไม่เข้าใจก็ดีแล้วละครับเลดี้กราเซียตอนนั้นผมพูดเล่นๆให้พี่อเล็กซ่าฟังเฉยๆเอง
“มันหมายถึงว่าเราจะต้องไม่หยุดที่จะตื้อแล้วสักวันนึงมันจะประสบความสำเร็จเองน่ะค่ะเลดี้กราเซีย” แล้วพี่จะไปขยายความทำไมเล่า!
“นั่นสินะคะคุณหนูอเล็กซ่า!ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ!” ลาก่อนพี่อเล็กเซียงานนี้ผมคงช่วยไม่ได้แล้วละครับ ขอให้จากไปอย่างสงบนะพี่
“ทำไมมันหนาวๆนะ...”ฝ่ายชายหนุ่มที่กำลังโดนน้องสาวและคู่หมั้นนินทาก็ลูบแขนที่ขนลุกชันก่อนที่จะนั่งทำงานต่อ
“อ่ะ...จริงด้วยสิครับเลดี้ฟรองค์ดิเย่ ่นี้ท่านมีปัญหาเื่ไม่มีเวลาบำรุงผิวพรรณสินะครับ”
“ใช่ค่ะคุณชายพราเนตติเอ้ทำไมหรือคะ?” หญิงสาวถามผมกลับพร้อมกับทำหน้าสงสัย
“ถ้าเช่นนั้นกระผมขอแนะนำเ้านี่ครับ”ว่าแล้วผมก็ทำการหยิบเ้าสัปปะรดออกมาให้หล่อนดู
“เอ๋?เ้าผลนี่มันทำไมหรอคะ?”
“เ้านี่เป็ผลไม้ที่เรียกว่าสัปปะรดน่ะครับเป็ผลไม้ทางแถบอาณาจักรโดรัน เ้านี่มีสรรพคุณช่วยบำรุงผิวและยังช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันของร่างกายด้วยครับ” สิ้นคำแนะนำของผมดูเหมือนว่าหล่อนจะตาลุกวาวเป็พิเศษทันที รวมถึงพี่ผมด้วยจนผมเองก็แอบหัวเราะในใจ สาวๆกับเื่ความงามเป็ของคู่กันจริงๆนั่นละนะ
“หาก้าละก็ตอนนี้มีแผงผลไม้แผงหนึ่งตรงหัวมุมด้านหน้าที่นำมันมาขายอยู่ครับแต่ตอนซื้อผมแนะนำว่าให้สาวใช้ของท่านถามถึงวิธีการปอกเปลือกของเ้านี่ด้วยนะครับมันจำเป็จะต้องใช้ความสามารถซักนิดนึง แต่ก็ไม่น่ายากเกินพ่อครัวหรอกครับ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณชายพราเนตติเอ้ถ้าเช่นนั้นชั้นขอลานะคะคุณหนูอเล็กซ่า คุณชายพราเนตติเอ้” สิ้นคำรถม้าของหล่อนก็เคลื่อนตัวจากไป
“ผมจะรอซักวันหนึ่งที่ท่านมาใช้นามสกุลเมลฟอร์ดนะครับเลดี้กราเซีย...”จากที่คุยกันเมื่อครู่ หล่อนก็ดูเหมาะกับพี่อเล็กเซียดีนะขอย้ายข้างละกัน อย่าโกรธกันล่ะพี่อเล็กเซีย
“ตะกี้น้องพูดว่าอะไรน่ะนาธาน?”
“ไม่มีอะไรหรอกครับพี่อเล็กซ่า...อีกอย่างผมบอกให้เรียกลิเบอร์ต้าไงครับ”สิ้นคำบ่นของผม เราทั้งก็เดินเล่นในตลาดต่อกันอีกซักพักจนได้ของมาเต็มตะกร้าที่ผมแบกเลยทีเดียว จึงตัดสินใจกันกลับไปที่รถม้าที่จอดรออยู่แถวๆหน้าตลาด
“นอกจากจะสนิทกับผู้ดูแลหอสมุดลิเทียร์และผู้มีสิทธิชิงตำแหน่งจักรพรรดิลำดับที่6แล้วยังสนิทกับลูกสาวเพียงคนเดียวของคหบดีอันดับต้นๆของอาณาจักรเราด้วยสินะ...ท่านลิเบอร์ต้าพราเนตติเอ้” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งอันแสนคุ้นหูดังขึ้นด้านหลังผมกับพี่อเล็กซ่า...เฮ้อ...ผมไม่ชอบยัยนี่จริงๆนั่นล่ะ...
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับท่านแม่ทัพเซลิน่า ทอรัส วัลคอร์ต...”
“ว๊าย!เซลี่! ทำไมโผล่มาเงียบๆแบบนี้ล่ะ!” ดูเหมือนพี่อเล็กซ่าจะใน่าดูเลยแฮะ
“โทษที่นะอเล็กซ่า...แต่ไม่น่าเชื่อนะคะว่าท่านจะตอบข้าด้วยท่านพราเนตติเอ้คงเพราะว่าพึ่งได้เอกสารที่พึ่งดำเนินเื่เสร็จแบบเร่งรีบจากท่านดยุคอันบรามาซิท่า”เซลิน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับจ้องผมไม่วางตา
“พูดอะไรกันน่ะครับท่านแม่ทัพวัลคอร์ตไม่ใช่ว่าท่านอันบราก็บอกไปแล้วหรอครับว่าเอกสารของผมแค่อยู่ที่เขาเฉยๆน่ะครับ”ผมตอบพร้อมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ใครมันจะไปยอมรับละเอ้อ
“เช่นนั้นสินะคะ...ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน แล้วจะไปหาที่คฤหาสน์นะอเล็กซ่า”
“เอ่อ...จ่ะโชคดีนะเซลี่...”
“แล้ว(ไม่ต้อง)พบกันอีกนะครับท่านแม่ทัพวัลคอร์ต” ผมโค้งตัวให้หล่อนก่อนที่เธอจะเดินสวนพวกผมไปอีกทาง
“ระวังหน้ากากของท่านให้ดีละท่านพราเนตติเอ้...อยู่ดีๆมันอาจจะโดนกระชากได้นะคะ...”
“เหอะ...ทำได้ก็ลองดูเถอะยัยบ้า...”สิ้นเสียงกระซิบของอีกฝ่ายผมก็เบ้ปากบ่นพึมพำทันทีเมื่อคุณคู่อริเดินออกไปไกลแล้ว
“เฮ้อ...เกือบไปแล้วไหมละนาธาน-ลิเบอร์ต้า...นี่เธอไปเจอกับเซลี่ตอนไหนเนี่ย?”พี่อเล็กซ่าที่เป่าปากโล่งอกหันมาถามผม
“ั้แ่ตอนที่ผมบอกว่ามีนัดกับคนอื่นที่หอสมุดนั่นละครับ”
“งั้นที่เซลี่บอกเมื่อกี้ว่าเธอสนิทกับท่านผู้ดูแลหอสมุดกับท่านดยุคอันบรานั่นก็...”
“ครับวันนั้นผมไปเจอสองคนนั้นแหละครับ” ผมตอบพร้อมกับยักไหล่ไม่ใส่ใจกับท่าทางอึ้งแดกของพี่อเล็กซ่าก่อนที่พี่เขาจะใช้เวลาซักพักในการเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
“ทำไมรอบตัวน้องมันมีแต่เื่วุ่นวายจังนะ...ทำเอาซะพี่อยากหาของหวานมากินแก้เครียดเลยเนี่ย...น่าเสียดายที่มันไม่มีร้านแบบนั้นตั้งขายในเมืองละนะ...”
“นั่นสินะครับ...”ผมขอบอกว่าพี่เองก็เป็ก็เป็หนึ่งในตัวที่พาเื่วุ่นวายพวกนี้เข้ามาในชีวิตอันสงบสุขของผมเหมือนกันแหละครับไม่ต้องมาโบ้ยให้ผมคนเดียวเลย...หือ? เดี๋ยวนะ?
“ตะกี้พี่อเล็กซ่าพูดว่าอะไรนะครับ?”
“พี่ก็บอกว่าทำไมรอบตัวน้องมันมีแต่เื่วุ่นวายไงทำไมหรอ?” พี่อเล็กซ่าทวนคำพูดของตัวเองพร้อมกับทำหน้างงว่าผมจะถามทำไม
“ไม่ใช่สิครับประโยคหลังจากนั้นต่างหาก”
“พี่อยากหาของหวานมากินแก้เครียดแต่น่าเสียดายที่มันไม่มีร้านแบบนั้นตั้งขายในเมืองน่ะ?”
“นั่นละครับ!”จริงด้วยสินะ...ไอเดียพี่อเล็กซ่านี่ดีจริงๆแฮะ...ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะรีบเดินตรงกลับไปที่รถม้าโดยไม่คิดจะรอพี่อเล็กซ่าที่กำลังยืนมองผมด้วยสีหน้างงๆอยู่ด้านหลัง
ต้องรีบกลับบ้านไปวาดแบบแล้วงานนี้! รอก่อนนะร้านของชั้น!
532
