นายแสงรีบเอ่ยขึ้น
“ขอบคุณครับน้าแสง”
ตะวันกล่าวก่อนเดินนำทุกคนกลับไปที่บ้านใหญ่แล้วทุกคนก็ช่วยกันจัดข้าวของจนเกือบจะเสร็จสิ้นตะวันจึงได้เอ่ยถามกับนางลีเหมือนไม่ค่อยสนใจว่า
“ลูกสาวไปไหนครับน้าลี ไม่เห็นหน้าเลยนี่”
“ไปเรียนอยู่ในเมืองค่ะ นี่ปิดเทอมแล้ว อีกสองสามวันก็คงกลับมา”
“ไปพักอยู่อย่างไรฮะ”
ตะวันเอ่ยถามขึ้นมาอีก
“ลลินมันเรียนดีนะ ทางโรงเรียนเขาเลยมีกองทุนส่งให้มันเรียนต่อครูนิพนธ์ที่เคยสอนลลินตอนเรียนอยู่ชั้นประถมเขามีบ้านอยู่ในตัวเมืองเขาก็ใจดีให้มันไปพักอยู่ที่บ้านของเขานั้นแหละค่ะ”
“อ๋อ อย่างนั้นหรือ”
ตะวันรับรู้
“พี่ลลินเขาเรียนเก่งมากครับ สอนผมได้ทุกวิชาเลย ปีนี้พี่ลลินเขาก็จบม.หกแล้วเขาจะสอบเข้าเรียนเป็ครูที่สถาบันราชภัฏด้วย”
น้อยสอดขึ้นมาด้วยภูมิใจในตัวของพี่สาว
ตะวันทำเป็ไม่สนใจเื่ของเด็กสาวคนนั้นอีกเขาเดินขึ้นไปดูความเรียบร้อยข้างบน ครู่ใหญ่ก็กลับลงมาข้างล่างพบเพื่อนรักยืนปาดเหงื่ออยู่จึงแก้ลงถาม
“เป็ไง เหนื่อยไหมไอ้นง”
“สบายอยู่แล้ว ของแค่นี้ มีอีกสิบเท่าก็ยังไหว”
คำพูดของทะนงทำให้ทุกคนที่ได้ยินพากันหัวเราะ
“เอาหละ ขอบคุณมากนะครับน้าลี เอ้านี่เด็กๆรางวัล”
ตะวันควักกระเป๋าหยิบแบงก์ร้อยส่งให้ลอยและน้อยคนละใบ ทั้งสองยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวคำขอบคุณ
“มีอะไรให้รับใช้ก็เรียกได้นะคะ”
นางลีกล่าวอย่างเต็มใจ
“ขอบคุณครับน้าลี เดี๋ยวเย็นๆจะไปคุยด้วยที่บ้านนะครับ”
“เชิญเลยค่ะ”
กล่าวแล้วนางลีก็พาลูกชายทั้งสองกลับไปยังเรือนเล็กของตน
เมื่อลับหลังสามแม่ลูกตะวันก็เดินขึ้นไปข้างบนแล้วก็ล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย เขาหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นมากแล้ว ซึ่งถ้าทะนงไม่เป็คนมาปลุก เขาก็คงยังไม่ตื่น
“ปลุกฉันทำไมว่ะ ไอ้นง”
เขาถามเสียงงัวเงีย
“ฉันไปเจอสาวมา สวยฉิบเป๋งเลยว่ะ ลูกสาวน้าลีนั้นแหละ ฉันไปเดินเล่นหน้าบ้านเห็นหล่อนเดินเข้ามา ฉันไม่รู้ว่าเป็ใคร เลยเข้าไปถามว่ามาทำไมหล่อนบอกว่าก็มาบ้านฉันนะสิ ฉันก็เลยบอกว่าฉันนี่แหละเป็เ้าของบ้านเห็นหล่อนยิ้มๆ พอดีน้าลีเดินเข้ามาบอกว่านี่เป็ลูกสาวของแกเองทำเอาฉันหน้าแตกเลยว่ะ แต่แหม คนอะไรไม่รู้สวยน่ารักจริงๆ”
ทะนงเล่ายืดยาวด้วยท่าทางตื่นเต้น
“เออ พอแล้ว จะไปไหนก็ไป ฉันจะนอน”
ตะวันทำเสียงอย่างรำคาญแล้วทำท่าหลับต่อไป
“เออไปแน่ แต่ก่อนไปต้องขอเสริมหล่อหน่อย จะไปบ้านน้าลีคนมีลูกสาวสวยทั้งที”
พูดแล้วทะนงก็ผิวปากเข้าไปยืนหวีผมอยู่หน้ากระจกอย่างสบายอารมณ์ก่อนเดินออกจากห้องไป
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“เชิญขึ้นมาบนบ้านก่อนครับคุณตะวัน”
นายแสงกล่าวอย่างดีใจเมื่อเห็นลูกชายของเ้านายเดินมาที่หน้าบ้าน
“อ้าว ทะนง มาอยู่นี่เอง ฉันเดินหาตั้งนาน”
ตะวันกล่าวเมื่อมองเห็นเพื่อนนั่งอยู่ที่ชานเรือนหลังเล็กของนายแสง
“ครับ คุณทะนงมาตั้งนานแล้ว เห็นบอกว่าคุณตะวันกำลังหลับอยู่”
ตะวันพยายามมองหาลลินไปรอบๆแต่ไม่เห็นก็เลยทำทีเป็ไม่สนใจอะไรอีก
“ตะวัน มองหาอะไรของแกว่ะ”
ทะนงถามเพื่อนเมื่อสังเกตพฤติกรรมของเขา
“เปล่า”
ตะวันรีบปฏิเสธ
“กินข้าวกันหรือยังครับพวกคุณ”
2K
![[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574870095_63974173.webp)
