ตอนที่ 5
รุ่งเช้าของอีกวันซีฟางหรูตื่นั้แ่เช้า เพื่อที่จะเตรียมตัวออกจากบ้านไปขึ้นรถไฟั้แ่เช้า และเมื่อวานพ่อและแม่ก็บอกเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีใครไปส่ง เธอจึงไม่ได้สนใจอีก เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว จึงได้เดินออกจากบ้านไปอย่างเงียบๆ โดยไม่คิดสนใจที่จะไปบอกลาพ่อกับแม่อีกครั้ง เพราะคิดว่าพวกเขาคงไม่ได้สนใจลูกสาวคนนี้อยู่แล้วว่าจะเป็จะตายอย่างไร
ส่วนพ่อและแม่ที่ตอนนี้นั่งรอลูกสาวมาบอกลาครั้งสุดท้าย เพราะว่าไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า และคิดว่าจะให้เงินเพิ่มไปอีกสัก 100 หยวน แต่รอแล้วรอเล่าลูกสาวก็ไม่เข้ามาหาเพื่อบอกลาเสียที ทั้งสองคนจึงได้ทนไม่ไหว จึงได้เดินออกมา และเดินไปที่ห้องของลูกสาวทันที
"คุณคะ ฟางหรูไม่ได้อยู่ในห้องแล้วค่ะ คงจะไปจากบ้านนานแล้ว ลูกไม่คิดจะไปลาพวกเราเลยหรือคะ หรือว่าพวกเราใจร้ายกับลูกสาวเกินไป"
เธอไม่คิดว่าลูกสาวที่เคยหัวอ่อนและ้าความรักจากพวกเธอจะกลับกลายเป็คนเข้มแข็ง และไม่สนใจแม้แต่พ่อและแม่อย่างพวกเธออีก ไม่ใช่ว่าไม่รัก เพราะอย่างไรก็เป็ลูกสาวที่คลอดออกมา เพียงแต่รักน้อยกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง แต่เหมือนว่าลูกจะคิดว่าไม่มีพ่อและแม่เสียแล้ว
"เป็พี่เองที่ปากหนักและทิฐิมากเกินไป ทั้งๆ ที่ลูกสาวเสียสละให้พี่ชายถึงเพียงนี้ แต่ดูพวกเราทำกับลูกสิ ให้เงินไปเพียง 10 หยวนจะอยู่ได้อย่างไรกัน ไหนจะหนังสือตัดขาดนั้นอีก ลูกคงคิดว่าเราไม่คิดว่าเป็ลูกแล้วแน่เลย"
เขาแค่อยากให้ลูกเข้มแข็ง และไม่อยากให้ลูกอ่อนแอ ถึงเขาจะไม่รักลูกเท่าคนอื่น แต่อีกฝ่ายก็ยังเป็ลูกของพวกเขาอยู่ดี พวกเขาคงได้เสียลูกสาวคนนี้ไปแล้วจริงๆ เพราะแม้แต่คำบอกลาก็ยังไม่มีให้พวกเขาทั้งสองคนเลย ได้แต่คิดอย่างเศร้าใจ เพราะจะมาคิดได้ตอนนี้มันคงจะสายไปเสียแล้ว
ส่วนซีเลี่ยงหรูที่เดินออกจากบ้าน จึงได้เช่ารถไปที่สถานีรถไฟ เพื่อที่จะรอขึ้นรถไฟ ซึ่งเมื่อมาถึงจึงได้รีบไปซื้อตั๋ว เพราะเธอไม่มีใครมาซื้อตั๋วให้ จึงรับผิดชอบตัวเอง เธอมองคนอื่นๆ ที่มีครอบครัวมาส่งกันพร้อมหน้า ดูแล้วอบอุ่นใจ แต่สำหรับเธอ ไม่มีใครมาส่งเลยสักคนเดียว แต่ก็ไม่ได้เศร้าใจสักเท่าไร เพราะได้ทำใจเอาไว้แล้ว
เธอนั่งรอไม่นาน รถไฟที่รออยู่ก็มาถึง เธอจึงขึ้นไป และหาที่นั่งตามตั๋วที่ได้รับมา จนเดินมาถึงที่นั่งของเธอยังว่างอยู่ เธอจึงนั่งที่ริมหน้าต่าง เพราะน่าจะดีกว่า เพราะจะได้รับลมเย็นๆ ไปด้วย
แต่กำลังนั่งรอให้รถไฟเคลื่อนขบวนอยู่นั้น กลับมีผู้หญิงสองคนที่หิ้วของพะรุงพะรัง เดินมาตรงที่เธอนั่งอยู่ และเหมือนจะเป็ลูกคุณหนูหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้คือเป็คนที่เอาแต่ใจมาก
"นี่เธอ ฉันอยากได้ที่นั่งข้างหน้าต่างรถไฟ เราแลกที่นั่งกันได้หรือเปล่า"โยวจินลี่ ที่อยากได้ที่นั่งจึงได้พูดขึ้น
ซีฟางหรู ทำเป็ไม่ได้ยินเสียงที่ถาม เพราะไม่อยากจะยุ่งด้วย ในเมื่อเธอเองก็อยากได้ที่นั่งข้างหน้าต่างเหมือนกัน แล้วทำไมต้องเสียสละให้คนอื่นด้วยกัน
"นี่เธอเพื่อนฉันขอและที่นั่งข้างหน้าต่างไม่ได้ยินหรืออย่างไรกัน"
เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ ทำเฉยเหมือนไม่ได้ยินจึงได้พูดขึ้นมา
"ได้ยินสิ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันจะต้องเสียสละให้พวกเธอด้วยกัน ในเมื่อฉันได้ที่นั่งตรงนี้ก่อน"
"ทำไมล่ะ เธอแค่ลุกไปนั่งที่ตรงอื่นก็จบเื่แล้ว"
"คุณกล้าบอกคนอื่น แล้วทำไมถึงไม่บอกตัวเองล่ะ ว่าไม่ควรที่จะมาแย่งที่ของคนอื่นอย่างนี้"
ตอนนี้เธอเองก็รู้สึกไม่พอใจเหมือนกัน ทั้งๆ ที่คิดว่าการเดินทางอยากที่จะไปอย่างเงียบๆ แต่กลับต้องมาเจอคนน่ารำคาญจนได้ ด้วยความรำคาญของเธอจึงได้พูดเสียงดังออกไป ทำให้ทั้งสามคนเป็ที่สนใจของผู้โดยสารคนอื่น และพวกเขาต่างมองมาที่ทั้งสองคนที่กำลังจะมาแย่งที่ของคนอื่น ทำให้ทั้งสองคนต่างไม่พอใจ และอับอายเป็อย่างมาก
"จินลี่ ฉันว่าเราไปนั่งตรงนั้นก็ได้ อย่าไปยุ่งกับเธอเลย เธอคงไม่ใช่คนใจดีสักเท่าไร"
"ฉันก็ว่าอย่างนั้นล่ะ ใจดำเสียจริง เรานั่งฝั่งตรงข้ามก็ได้ รุ่ยฮวา"
แม้จะไม่ชอบใจ เพราะไม่สามารถมองรถไฟที่วิ่งได้ เพราะนั่งหันหลัง แต่ก็ไม่อยากที่จะอับอายมากไปกว่านี้ จึงจำใจนั่งด้วยความไม่พอใจ ถึงแม้จะต้องทนมองหน้ากันก็ตามที แค่เห็นหน้ากันก็รู้สึกไม่พอใจแล้ว
ส่วนซีฟางหรู ก็ไม่ได้สนใจอีก เพราะไม่ได้คิดว่าจะสนใจั้แ่แรกอยู่แล้ว เมื่อรถไฟเคลื่อนออกแล้ว ที่นั่งข้างเธอมีสองยายหลานมานั่ง เธอเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะไม่ใช่ที่ของเธออยู่แล้ว
เนื่องจากเมื่อเช้าต้องเดินทางออกจากบ้านั้แ่เช้า จึงไม่ได้กินอาหารเช้า จึงได้แกล้งล้วงเข้าไปในถุงผ้า เพื่อที่จะเอาซาลาเปาที่เธอซื้อเก็บเอาไว้ในมิติออกมากิน เพื่อประทังความหิว แต่แล้วเธอต้องหยุดกิน เพราะว่าได้ยินเสียงท้องร้องของเด็กที่มากับยาย ดูแล้วเป็เด็กที่ถูกสอนมาดีทีเดียว แม้จะหิวสักแค่ไหนก็รู้จักอดทน ไม่ร้องขอกิน ทำเพียงนั่งเฉยๆ เป็เธอเองที่อดไม่ได้ เพราะจะให้เธอกิน โดยมีเสียงร้องน้อยๆ ของเด็กตัวเล็กก็เหมือนกับว่าคอมันจะตีบตันเกินไป
"พี่สาวให้ รับไปสิพี่สาวทำมาเยอะ"
"จะดีหรือหนู ยายว่าหนูเก็บเอาไว้กินไม่ดีกว่าหรือ ดูก็รู้ว่าเป็ของดี แป้งขาวอย่างนี้ต้องเป็ของแพงมากๆ แน่เลย"
"ไม่เป็ไรค่ะยาย หนูทำมากินเอง มีเยอะอยู่ค่ะ"
เป็คนที่ดีใช้ได้เลยทั้งยายทั้งหลาน เป็คนที่คิดดี และไม่เอาเปรียบคนอื่น
"อย่างนั้นยายขอบใจมากนะ"
"ขอบคุณครับพี่สาว"
เด็กน้อยรับซาลาเปาลูกใหญ่แป้งสีขาวน่ากิน แต่ก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณคนให้ไปด้วย แต่ที่น่ารักไปกว่านั้น เ้าตัวเล็กไม่ยอมกินคนเดียว แต่ยังใจดีแบ่งให้ยาย ของตัวเองครึ่งหนึ่งด้วย เธอจึงมองด้วยรอยยิ้ม เพราะเป็ภาพที่หาได้ยากมากกลับยุคที่อาหารเป็สิ่งที่หายากอย่างนี้ แต่แล้วความคิดที่ดีๆ ต้องหยุดลง เพราะมีเสียงที่น่ารำคาญจากคนที่หันหน้าชนกันดังขึ้นมาขัดเอาไว้เสียก่อน
"เธอไม่มีแบ่งให้พวกเราสองคนบ้างหรือ"
โยวจินลี่ ที่ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องยิ่งได้กลิ่นซาลาเปา ทำให้ตอนนี้ท้องเริ่มที่จะร้องประท้วงเพราะความหิวแล้ว ดูสิน่ากินมาก ยิ่งเห็นเด็กกินด้วยความอร่อยยิ่งทำให้อิจฉามากขึ้น
"ทำไมฉันต้องแบ่งให้พวกเธอสองคนด้วยล่ะ ไหนลองบอกเหตุผลมาสิ"
"ทำไมเธอยังมอบให้เด็กคนนี้ได้เลย"
"ก็ฉันชอบน้องคนนี้ ทำไมถึงจะมอบให้เขาไม่ได้ ส่วนพวกเธอฉันไม่ได้รู้จักและไม่อยากรู้จัก และไม่เต็มใจจะมอบให้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาขอฉันอย่างนี้ เพราะถึงอย่างไรฉันก็ไม่มีทางมอบให้อย่างแน่นอน"
"แล้วทำอย่างไรฉันถึงจะได้กินซาลาเปานี้ของเธอ"
"ลูกละห้าเหมา เธอต้องจ่าย จะเอาหรือเปล่าล่ะ ถ้าเงินมาซาลาเปาก็จะเป็ของเธออย่างแน่นอน"
"ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายอย่างนี้ ปกติซาลาเปาลูกละสองเหมาเองไม่ใช่หรือ"
"แล้วเธอคิดว่าอย่างไรล่ะ เธอดูซาลาเปาของฉันทั้งเป็แป้งขาว และยังเป็ไส้หมู ที่มีเนื้อหมูเยอะมาก ห้าเหมาฉันยังว่ามันน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ"
แต่ก่อนที่จะได้ต่อรองกันมากไปกว่านี้กับมีผู้ชายสองคน มาสะกิดเธอจากทางด้านหลัง
"สหายเราอยากได้ซาลาเปาของเธอสี่ลูก สองหยวนใช่หรือเปล่า พวกเรา้า"
เมื่อได้ยินเสียงเถียงกัน จึงได้แอบดู ก่อนที่จะแอบดูนั้นพวกเขาได้กลิ่นหอมมาก จึงได้ดูก่อนและก็เห็นซาลาเปาลูกใหญ่ จึงอยากที่จะกินมัน อยากรู้ว่าจะมีกลิ่นหอมและอร่อยด้วยหรือเปล่า
"ได้ค่ะ มีอย่างแน่นอน เดี๋ยวฉันหยิบให้นะคะ"
ซีฟางหรู ที่มีซาลาเปาอยู่มากมายในแหวนมิติ ไม่รีรอที่จะขายทันทีที่มีคน้า เพราะอย่างน้อยก็มีเงินเพิ่มขึ้นมาบ้าง เพราะตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเงินเพียง 20 หยวนเท่านั้น
ส่วนสองคนที่เห็นว่าซาลาเปาถูกขายไปได้อย่างง่ายดายจึงได้รีบซื้อทันทีเพราะว่ากลัวของที่มีอยู่นั้นจะหมด เมื่อได้กินก็อร่อยมาก และไม่ได้เสียดายเงินที่จ่ายไปเลยสักนิดเดียว
หลังจากนั้นเธอก็ขายซาลาเปาได้อีกหลายลูก จนได้เงินมาอีก 10 หยวนเลยทีเดียว ทำให้เงินตอนนี้มีอยู่ 30 หยวนด้วยกัน เงินแค่นี้ก็พอที่จะจับจ่ายซื้อของได้พอสมควรแล้ว
จนในที่สุดรถไปก็มาจอดสถานีที่เธอจะต้องลงแล้ว ทำให้เธอเตรียมตัวยกกระเป๋า ที่ใบเล็กมากลงจากรถไฟไปอย่างง่ายดาย
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
260
