ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่อยากก้าวข้ามสถานะพี่ชาย เธอเองก็ไม่อยากให้เขาเป็มากกว่าพี่ชายเหมือนกัน... แต่ในความเหมือนนี้ ซ่อนความแตกต่างไว้อย่างชัดเจน........เขารู้สึกแต่เธอไม่รู้สึก...
หนึ่งทุ่มคือเวลาที่สมาชิกในบ้านมารมกันที่โต๊ะอาหาร บรรยากาศเป็ไปอย่างเรียบง่าย มีเสียงพูดของแขกคนสนิทของบ้านอย่างเกว็นเน็ตที่พูดไม่หยุดปาก คราวน์ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยเข้าหูเขาหรอก ใช่ว่าสิ่งที่เธอพูดจะมีสาระอะไรนักหนา ผิดกับอีกคนที่ฟังสิ่งที่หญิงสาวพูดอย่างสนใจ ฟังไปก็ยิ้มตามไป เขาเองถึงจะรำคาญก็ี้เีจะขัดใจ เดี๋ยวแม่คนช่างพูดก็โวยวายขึ้นมาอีก แบบนั้นน่ารำคาญกว่าเดิมสิบเท่า ร่างสูงจึงพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ไวน์รสเลิศตกหน้า
หมับ!
มือบางของน้องสาวในคราบเด็กผู้ชายยื่นมาจับมือขวาที่กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่มเป็เชิงห้าม
“นายท่านดื่มเยอะแล้วนะครับ” ฟีบีเตือนเสียงนุ่ม มันสร้างความแปลกใจให้คนฟังอย่างมาก เธอสังเกตเขาด้วยเหรอ นึกว่าสนใจแต่เื่เล่าของเกว็นเน็ต
คราวน์ไม่ได้ตอบอะไร เขายกแก้วน์ขึ้นดื่มเหมือนเดิม แต่ถ้าสังเกตดีๆจะรู้ว่าความถี่ในการยกแก้วขึ้นดื่มน้อยลง เขายอมฟังคำเตือนของเธอ เ้าตัวเองก็คงรู้ มุมปากถึงได้ยกขึ้นมากขนาดนั้น
“อะไร?” คราวน์หันไปถามแม่บ้าน เมื่อเห็นเค้กขนาดประมาณสองปอนด์ตกแต่งสวยงามถูกยกมาวางตรงหน้า
“สุขสันต์วันเกิดค่ะ” คาเร็นกล่าวยิ้มๆ แต่เ้าของวันเกิดไม่ได้ยิ้มด้วย เขามองเค้กตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ ร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร
“นี่คราวน์ คาเร็นอุส่าห์ทำให้” เกว็นเน็ตเรียกเพื่อนที่กำลังจะหันหลังเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร
หมับ!
เป็อีกครั้งฟีบีคว้ามือของเขาไว้
“ถึงจะไม่ชอบ แต่ก็เป็วันเกิด อย่างน้อยก็ควรเป่าเทียน” เด็กสาวอ้อนวอน เธอกับคาเร็นตั้งใจทำเค้กชิ้นนี้มาก คราวน์หันมามองเธอ เขาเหยียดยิ้มให้คนตัวเล็ก เดินกลับมาคว้าเค้กก้อนนั้นแล้วนกลับมาหยุดตรงหน้าเธอ ในขณะที่ทุกคนมองมาด้วยสายตาลุ้นๆ
“เป่าสิ” เขาบอกพลางยื่นเค้กเข้าไปใกล้
“แต่มันเป็เค้กวันเกิดของนายท่าน”
“เป่า” เขาย้ำอีกครั้ง
ฟู่!
ฟีบีก้มลงเป่าเทียนที่ประดับอยู่บนหน้าเค้กในที่สุด คราวน์นิ่งมองเค้กในมือ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
“นี่เป็ของขวัญครับ” เธอยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กที่อยู่ในกระเป๋าแจ็กเก็ตตัวโตออกมาแล้วยื่นไปให้เขา
“ไปเอามาจากไหน” เขาคว้ามันมา พลิกไปพลิกมา แล้วเลิกคิ้วถาม
“เอ่อ.....คือ.....”
“ฉันถาม? ทำไม ตอบไม่ได้หรือไม่กล้าตอบหะ!!!”เขาตะคอกใส่เธอเสียงกร้าว
“ดีนะ ขัดคำสั่งฉัน ออกไป กล้าดี นายจำไม่ได้หรือว่าเมื่อไม่นานมานี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“...” ร่างบางเงียบไป เธอก้มหน้าลงเมื่อถูกตะคอกใส่
“ฉันถามว่าจำไม่ได้รึไง” มือแกร่งยื่นมาบีบคางเล็ก บังคับให้เงยขึ้นสบตาของเขา เขาล่ะเกลียดจริงๆ นิสัยที่ตอนทำไม่รู้จักคิด แต่พอถูกจับได้ก็เอาแต่ก้มหน้าขอโทษ
“นายท่านคะ อย่าลงโทษนายน้อยเลยนะคะ เป็ความผิดของดิฉันเองที่เริ่มความคิดนี้ขึ้นมา ดิฉันผิดเองที่บอกคุณหนูเื่วันเกิดของคุณ” คาเร็นเสนอตัวรับผิดแทน
“คราวน์ คุณควรจะดีใจนะที่ฟีบีเห็นความสำคัญของคุณ เธออุส่าห์ไปหาซื้อของขวัญให้” เกว็นเน็ตช่วยพูดอีกคน
“อุส่าห์เหรอ หึ คงสำคัญมากสินะ ไอ้ของขวัญชิ้นนี้”
พรึบ!
ปึก!
เขากระชากของขวัญขึ้นมอง ก่อนจะโยนลงบนโต๊ะ ไม่รู้ว่าเพราะจงใจหรือเหตุบังเอิญแต่กล่องของขวัญลอยไปตกบนหน้าเค้กพอดี
ฟีบีหันมอง ร่างบางถึงกับน้ำตาร่วง แววตาเผยความผิดหวังและเสียใจ
“...เค้กที่คาเร็นทำ...” เธอพึมพำเบาๆ
“ฉันไม่อยากได้ไอ้ของขวัญกระจอกๆนั่นหรอก” ฟีบีหันมองคนพูดอย่างเ็ป
“ฉันมีอยู่แล้วของขวัญที่อยากได้จากนาย แต่คงไม่มีปัญญาให้ฉันได้”
“คุณอยากได้อะไร ผมจะให้” ยังไงเธอก็สายเืมาเฟียแถมยังถูกเลี้ยงมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ก็คงต้องมีกันบ้างล่ะ นิสัยเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่ยอมให้คนอื่นดูถูก
“แน่ใจเหรอว่ากล้าให้” คราวน์ถามอย่างเ้าเล่ห์
“ฟีบีอย่า....” เห็นแววตาของเพื่อนสนิท แล้วเกว็นเน็ตใจไม่ดี เธอรีบสายหน้าปรามเด็กสาว แค่มองตาก็รู้แล้วว่าเพื่อนรักของเธอ้าอะไรจากเด็กคนนี้ ความอดทนของผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกเก็บกักมานาน ยิ่งในตอนที่เ้าตัวเต็มไปด้ยอารมณ์โกรธแบบนี้ คราวน์หยุดตัวเองไม่ได้แน่
“เกว็นเน็ต อย่ายุ่ง!” ร่างสูงหันไปพูดกับเพื่อนสนิทเสียงแข็ง
“ว่าไง จะให้ฉันรึเปล่า”
“ผมให้” ร่างบางที่ไม่รู้ถึงภัยที่คืบคลานเข้ามารับปากหนักแน่น คนฟังเหยีดยิ้มอย่างสมใจ สำหรับฟีบีแล้วไม่มีอะไรที่เธอให้เขาไม่ได้ แม้แต่ชีวิตก็ให้พี่ชายคนนี้ได้
“อ่ะ” เธออุทานอย่างใเมื่อร่างสูงขยับเข้ามากระชากแขนเธอให้เดินมาด้วยกัน
ปึง!
เสียงปิดประตูตามหลัง ร่างสูงเหวี่ยงฟีบีลงบนเตียงกว้างในห้องของเธอ กระต่ายน้อยผู้ไม่รู้ชะตากรรม มองคราวน์อย่างงงงวย
“ถอดเสื้อผ้าออกสิ” คราวน์สั่ง พลางสาวเท้าเข้าไปใกล้ ท่าทีคุกคาม
“ถอดทำไมครับ” ตาหวานเงยมองพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ แม้จะรู้สึกถึงความฉุนเฉียวที่อีกฝ่ายไม่เคยแสดงให้เห็น แต่เพราะความเชื่อใจ ทำให้เธอไม่นึกหวาดระแวง
“ฉันอยากมีเซ็กกับนาย”
“...” ร่างบางถึงกับนิ่งอึ้งพูดไม่ออก คราวน์ไม่ได้สนใจท่าทีคนตรงหน้า เขาแค่จับหน้าเรียวให้เชิดขึ้นแล้วก้มลงประกบริมฝีปากคล้ำลงไป บดจูบเร่าร้อนตามแรงอารมณ์ของตัเอง ร่างบางที่เพิ่งหายตกตะลึกเบี่ยงหน้าหนี
“ผมเป็น้อง” เสียงแ่ดังจากปากบาง เธอไม่ยอมสบตาเขา
“แค่น้องนอกไส้” เขาบอกอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ถอดออกซะ” เขาสั่งอีกครั้ง ฟีบีเงยหน้าสบตาคนสั่ง มันไม่มีความล้อเล่นในตาคู่นั้น พี่ชายที่เธอเคารพรักกำลังทำเื่ไร้ยางอายกับน้องสาวอย่างเธอ เขาทำมันลงไปได้ยังไงกัน
“ถ้าคุณ้า” เธอปลดเสื้อโค้ทสีทึบออก มือบางค่อยๆเลื่อนลงปลดกกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ดๆ แต่เหมือนไม่ทันใจคนสั่ง คราวน์เอื้อมมากระชากเสื้อออกจากกัน แล้วออกแรงผลักเธอลงบนเตียงกว้าง ก้มลงบดจูบอีกครั้ง แนวฟันคมไล่ไปตามปากบาง ส่งลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายใน ในขณะที่ร่างสูงทำตามความ้าที่กำลังเอ่อล้น สองมือเล็กของน้องสาวกำแน่นกับผ้าปูที่นอน น้ำตารื้นขึ้นอีกครั้ง แต่เ้าตัวไม่ยอมให้ไหลลงมา เธอนอนนิ่งไม่ไหวติง ยอมให้อีกฝ่ายรังแกตามความพอใจ ใบหน้าคมเริ่มซุกลงที่ข้างแก้ม กกหู ทั้งบดจูบและสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของอีกฝ่ายไปด้วย สองมือแกร่งเริ่มลูบไล่ไปตามร่างแบบบางของคนใต้ร่าง นั่นทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้ง สองมือยิ่งกำแน่นไปอีก คราวน์เงยหน้าขึ้นสบตามเธออีกครั้ง
“กอดฉัน ทำสิ ทำในสิ่งที่ฉันอยากได้จากนาย” เขาสั่งอีกครั้ง ร่างบางกัดปากแน่น กอดเหรอ ถ้าต้องกอดเขาตอนนี้ ด้วยความรู้สึกแบบนี้ และในสถานการณ์นี้ เธอทำไม่ได้ คราวน์ขยับตัวจะผละออกจากตัวเธอ ฟีบีคว้าแขนเขาไว้ สบตากับร่างสูง มือเล็กค่อยๆเคลื่อนจากข้อมือแกร่ง ยกขึ้นโอบรอบแผ่นหลังของคราวน์เอาไว้ แต่แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่มันโดนสะบัดออก
เขารับรู้ถึงมือที่สั่นเทาทันทีที่มันััตัวเขา ...อ้อมกอดแบบนั้นเขาไม่้า แววตาที่มีแต่ความเสียใจและหวาดกลัวแบบนั้น รังเกียจเขามากหรือไง ไม่อยากััเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ...
“จะให้ฉันทุกอย่าง...” คราวน์ทวนคำพูดของเธอ น้ำเสียงที่มีแต่การเหยียดหยันประชดประชัน แต่ที่มากกว่านั้น มันเต็มไปด้ยความผิดหวัง
“อย่าพูดในสิ่งที่นายทำไม่ได้อีก!” เขาตะคอกใส่เธออีกครั้งและผลุนผลันออกไปทันที
ปึง!
ประตูถูกปิดลงตามแรงอารมณ์ของคนที่เพิ่งออกไป ฟีบีมองตามด้วยความรู้สึกผิด หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบลงมา เธอไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตอนนี้ เธอเคยบอกว่าสามารถให้เขาได้ทุกอย่าง แต่เธอไม่คิดว่า เขาจะ้าสิ่งนี่จากเธอด้วย พี่ชาย ครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอ ทำไมถึงทำเื่พันนี้กับเธอได้ลง หรือเพราะเขาไม่เคยเห็นเธอเป็น้องมาั้แ่แรก
“รู้อยู่แล้วเหรอว่าผลจะออกมาเป็แบบนี้” คราวน์ถามขึ้นเมื่อเห็นเกว็นเน็ตนั่งจิบไวน์รอเขาอยู่ในห้อง ตอนนี้อารมณ์ของเขามันยังไม่คงที่ เขาพลาดไป พลาดไปแล้วจริงๆ ทั้งๆที่พยายามบอกตัวเองมาตลอด เป็แค่น้อง เป็ได้แค่น้อง คำเตือนของพ่อกับแม่ยังดังอยู่ในหัว แต่เพราะความเดือดดาลเมื่อครู่ทำให้ขาดสติ และกำลังจะล้ำเส้น เห้อ ป่านนี้คงใกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้เขาไปแล้ว ให้ตายสิควบคุมด้านมืดของตัวเองยากจริงๆ
“ก็พอจะเดาออกอยู่หรอก ว่านายจะหยุด แต่ไม่ได้มั่นใจขนาดนั้น” หญิงสาวตอบเสียงนิ่งไร้ความล้อเล่นผิดจากทุกที
“รู้สึกเหมือนโดนลบเหลี่ยมที่โดนเธอดูออก” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนล้า ไม่ใช่ร่างกายแต่เป็จิตใจ
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก ฉันดูออกไม่ใช่เพราะคุณขี้ขลาด แต่ฉันรู้ว่าคุณรักเธอมากพอที่จะยอมหยุด”
“ฉันทำถูกแล้วรึเปล่า” เสียงขรึมที่เคยมั่นคง ในยามนี้กลับหาความหนักแน่นไม่ได้เลย
“แปลกใจที่คุณถามฉันแบบนี้”
“เด็กคนนั้นทำให้ความมั่นใจที่ฉันเคยมีหายไป”
“นั่นแหละความรัก ถ้าคุณควบคุมมันได้ คงไม่ใช่ความรัก” คนตอบก้มหน้ามองพื้น แววตากำลังครุ่นคิดบางอย่าง ตอบคำถามเขาแต่เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง
“ฉันทำเด็กนั่นเสียใจ” ความในใจของเพื่อน ทำให้หญิงสาวนึกขบขัน ...หึ ไม่ใช่แค่ฟีบีหรอกที่เสียใจ ใครอีกคนก็เสียใจไม่น้อยไปกว่ากัน...
“มองตาละห้อยเลยนะ ฉันเตือนนายแล้วลูเซีย”
“เอาเวลาที่คุณถากถางผมไปเก็บของออกจาบ้านหลังนี้ดีกว่า เพราะอีกเดี๋ยวคุณก็จะถูกเขี่ยทิ้ง ...ผมเตือนคุณแล้ว”
เกว็นเน็ตนึกถึงสายตาของชายอีกคนที่มองตามหลังฟีบีที่ถูกลากออกไป ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่มองออกว่าคราวน์้าอะไรและจะทำอะไร ลูเซียเองก็รู้เหมือนกัน หรือแม้แต่คาเร็นเองก็คงจะรู้
“ถ้าฉันดึงดันทำต่อไปผลมันจะเป็ยังไง” ชายหนุ่มเดินไปที่มุมห้อง รินไวน์ให้ตัวเอง
“อย่าคิดว่าแค่เธออยู่กับคุณแล้วคุณจะได้ทุกอย่าง ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่กับคุณด้วยความรู้สึกของคนเป็น้อง อยู่เพื่อจะตอบแทน มันไม่ใช่ความรัก” เกว็นเน็ตเตือนเบาๆ
“.........................” เขาแค่กระดกไวน์ขึ้นดื่ม ทำเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับมัน แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ ในหัวของเขายังมีแต่สีหน้าตื่นกลัวของน้องสาว
สองหนุ่มสาวกำลังจมดิ่งกับเื่ในหัวของตัวเอง เหมือนคนสองคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกำลังปรับทุกข์กัน พร้อมกับดื่มไวน์ย้อมใจ
“แต่ว่านะคราวน์ แค่ตอนนี้ที่มันไม่ใช่... แต่ในอนาคตถ้าคุณทำให้มันใช่ ให้มันเป็ความรัก คุณก็จะได้เธออย่างที่ใจคุณ้า” หลังจากที่นิ่งเงียบอยู่นาน เกว็นเน็ตตื่นขึ้นจากภวังค์ก่อน เธอเงยหน้าส่งยิ้มเ้าเล่ห์ให้
“มั่นใจในเสน่ห์อันเหลือล้มของตัวเองหน่อยสิ” ท่าทีเคร่งเครียดหายไปเมื่อเธอล้อเล่นออกมา
“ใจคนเปลี่ยนยาก เธอก็น่าจะรู้ดี เกว็น” รอยยิ้มเ้าเล่ห์แข็งค้าง ก่อนจะเลือนหายไปอีกครั้ง ชั่วพริบตาหนึ่งดวงตาคมเผยความวูบไหว ...ใช่เธอรู้ดีเลยล่ะ เพราะมันเปลี่ยนยากเธอเลยต้องเป็แบบนี้...
“อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ ไม่อย่างนั้น อะไรๆที่อุส่าเตรียมไว้เพื่อเธอมาตลอดก็สูญเปล่า” เธอยิ้มกลบเกลื่อน พยายามทำให้เพื่อนคลายจากความเศร้าหมอง
“ถ้าเด็กนั่นไม่้าก็ไม่มีความหมาย”
“นั่นก็อาจจะต้องยัดเยียดกันบ้าง ฉันรู้ว่าพอถึงเวลานั้นจริงๆ ด้วยพื้นเพที่ไม่ใช่คนดีของคุณ คุณจะทำมัน คราวน์”
*******คิดว่าตอนนี้มีคนอกหักกี่คน?????
*******รูปก็อปกูเกิ้ลมาจ้า
******* ใครไม่อยากรอทีละตอนไปอุดหนุนอีบุ๊คกันได้ที่meb ส่วนookbeeรออนุมัติก่อนนะ
*******ฝากแชร์ ฝากติดตามด้วยนะ ติติงให้กำลังใจกันได้จ้าา
6K
